ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਤਿਆ ਅਤੇ ਅਸਤਿਆ ਦੀ ਸੀਮਾ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਦੋ ਰਾਹ ਖੁਲ ਗਏ, ਪਰ ਇੱਕ ਰਾਹ ਅਜੇ ਵੀ ਪਰਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਰਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੀਤਾ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਪਏ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੱਕਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗੂ ਸੀ—ਉਸ ਨੇ ਉਸ਼ਾ, ਸੂਰਜ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਲਾ, ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਮੱਖਣ-ਲਪੇਟੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਨੇ ਪਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਰੁਲਾਇਆ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ। ਸੱਚੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ ਬਲਦਾਂ ਤੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਧਨ ਵੰਡਿਆ। ਸੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਉਹ ਲੋਕ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ। ਪਰਸਪਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੂਏ ਨਾਲ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ ਵੀ, ਸ਼ੁਭ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਰੂਪ ਦੀ ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਉੱਚੇ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ ਸੱਚੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਦੇਣ, ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਦਦ ਕਰਦੇ। ਸਾਰੇ ਵੈਰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡੇ ਜਾਵਣ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸਾਡੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਸੁਣਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਨੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸੱਤ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਚੀਕਦੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਰਮ ਲਗਦੀ। ਉਹ ਭਜਨ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ। ਅੰਗੀਰਸ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਭਾਗਾ ਵਾਂਗ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਰਯਮਨ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ। ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਮਿਤ੍ਰਾ ਜੋੜਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ। ਯਜਮਾਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਆਦਰਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ, ਸੋਨੀਆਂ, ਨਿਰਮਲ—ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਕੱਢਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੌ ਦੀ ਛਾਲੀ ਵੱਖਰੀ ਕਰੀ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਸਤ ਦੀ ਧਾਰ ਲੁੰਘਾਈ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੁਕਾਇਆ; ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਖਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਪਰਦੇ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਮੱਧ-ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਚਰਵਾਹੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਭਜਾਉਂਦੀ; ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਵਲਾ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਪ ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਲਾਲਚੀ ਵਲਾ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਧਨ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਭ ਪਿਆਲ ਨੂੰ ਚੁੰਦੀ, ਤੇ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਲੁਕਵੇ ਧਨ ਨੂੰ ਪਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਹੀ ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਦੇ ਅੰਡੇ ਦੀ ਖੋਲ ਵੱਖਰੀ ਕਰੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨੇ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲਿਆਇਆ। ਉਹ ਮਿੱਠਾ, ਲੁਕਿਆ ਤੇ ਰਖਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਛੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬੇਸਹਾਰਾ; ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਲਟੂ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਨੇ ਚਾਨਣ ਲੱਭੀ, ਅੱਗ ਲੱਭੀ, ਭਜਨ ਨਾਲ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ; ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਵਲਾ ਦੀ ਗਾਂ ਦੀ ਦੇਹ ਤੋਂ ਮਿੱਝ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਡੀ ਤੋਂ ਜੋੜ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਪੱਤੇ ਪਾਲੇ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਝੜਦੇ, ਤਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਵਲਾ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਨੇ ਦੁਹਰਾਈ ਨਾ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਬਣਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਵੱਖਰੇ ਉਗਦੇ। ਪਿਤਾ ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦੇ, ਕਾਲੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਨੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਅੰਧਕਾਰ ਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਰੱਖੀ; ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਪੱਥਰ ਚੀਰ ਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਪਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਹ ਕਰਤਬ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਲੈਂਦੇ—ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਯੋਧਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇ। ਅੱਗਨੀ, ਵਧਰਯਸ਼ਵਾ ਦੀ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ, ਸ਼ੁਭ, ਆਨੰਦਮਈ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੀ; ਜਦੋਂ ਮਿੱਤਰ ਕਲ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਜਗਾਉਂਦੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ, ਕਦੇ ਫੀਕਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅੱਗਨੀ ਦੀ ਵਾਧੂ ਘੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਰਾਕ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ; ਘੀ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ, ਉਹ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧਾਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ। ਮਨੂ, ਅਨੀਕਾ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵੇਲੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਅੱਗਨੀ, ਇਹ ਮੁੜ ਹੋਵੇ; ਧਨ ਨਾਲ ਚਮਕ, ਸਾਡੀ ਭਜਨ ਸਵੀਕਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਧਰਯਸ਼ਵਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਜਗਾਇਆ, ਅੱਗਨੀ, ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਸਵੀਕਾਰ; ਸਾਡਾ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ, ਸਾਡੀ ਦੇਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਦਾਨ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਰੱਖ। ਵਧਰਯਸ਼ਵਾ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਜਿੱਤ ਸਕੇ; ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਵਾਂਗ, ਸ਼ੂਰ ਵੀਰ, ਅੱਗਨੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਵਧਰਯਸ਼ਵਾ ਦਾ ਨਾਂ ਉਚਾਰਦਾ। ਤੂੰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਧਨ ਜਿੱਤਿਆ, ਦਾਸਾ ਤੇ ਆਰਯਾ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ; ਸ਼ੂਰ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਅੱਗਨੀ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈ। ਅੱਗਨੀ, ਲੰਬੀ ਲੜੀ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਭਰਪੂਰਤਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਸੌ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ, ਕਾਬਲ; ਚਮਕਦੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਵਿੱਚ, ਦੇਵ-ਪੂਜਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਗਾਂ ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਚੀਕਦਾ ਵੱਛਾ; ਤੂੰ ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਅੱਗਨੀ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ, ਦੇਵ-ਪੂਜਕਾਂ ਦੁਆਰਾ। ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਵਧਰਯਸ਼ਵਾ; ਜਦ ਤੂੰ ਪੁੱਛੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਕਲ੍ਹਾਂ ਆਉਣ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ। ਪਿਤਾ ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਦਾ, ਵਧਰਯਸ਼ਵਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਅੱਗਨੀ, ਪੂਜਿਆ; ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਜਗਾਉਣ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਅੱਗਨੀ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਧਰਯਸ਼ਵਾ ਲਈ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਚੁੱਕਦੇ; ਵਿਰੋਧ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ, ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਠੇਸ ਪਾਈ। ਇਹ ਵਧਰਯਸ਼ਵਾ ਦਾ ਅੱਗਨੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਸLayer, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਚਾਹੇ ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਹੀ, ਵਧਰਯਸ਼ਵਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ। ਅੱਗਨੀ, ਮੇਰੀ ਜਗਾਉਣ ਸਵੀਕਾਰ; ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਘੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ; ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਸਾਤੀ, ਚੰਗੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਰਹੀ, ਗਿਆਨੀ, ਦੇਵ-ਪੂਜਾ ਯੋਗ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੂਤ, ਨਰਾਸ਼ੰਸਾ ਤੇ ਹਰ ਰੂਪ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਵੇ; ਸੱਚ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲੈਣ ਆਵੇ। ਮਨੁੱਖ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਦੂਤ ਲੱਭਦੇ, ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦਿੰਦੇ; ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ, ਚੰਗੀ ਜੋੜੀ ਰਥ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ, ਤੇ ਹੋਤਰ ਵਜੋਂ ਬੈਠਦੇ। ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਸੰਦ, ਫੈਲ ਜਾਵੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਹੋਵੇ; ਸੁਚਿੱਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ। ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਫੈਲ ਜਾ; ਚਮਕਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਦੇਵ-ਰਥ ਨੂੰ, ਚਾਲਕ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਨੂੰ, ਸਹਾਰਨ। ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਧੀਆਂ, ਕਾਬਲ ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠਣ; ਦੇਵਤਿਆਂ, ਚਮਕਦੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਬੈਠਣ। ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਪੱਥਰ, ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਅੱਗਨੀ, ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੇ ਥਾਂ ਹਨ; ਪੁਜਾਰੀ ਤੇ ਯਜਨਾ-ਜਨਮ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤਿਆ ਤੇ ਅਸਤਿਆ ਦੇ ਸਰਹੱਦਾਂ ਤੇ, ਗਾਂਵਾਂ, ਚਾਨਣ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਧਨ, ਤੇ ਅਮਰਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਇੰਦਰ, ਅੱਗਨੀ—ਸਭ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ—ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਆਨੰਦ, ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲੀ।