ਆਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ, ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਣੀ, ਪੌਦੇ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਚਮਕਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਰੀਰਕ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ। ਰਭੂ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਚੰਗੀਆਂ ਕਰਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਹਵਾ, ਪਰਜਨਯਾ, ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੁਜਨੇ ਵਾਲੇ—all ਇਹ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਪੌਦੇ ਸਾਡੀਆਂ ਭਜਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਣ। ਭਾਗਾ, ਦਾਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ, ਸੱਦੇ ਉੱਤੇ ਆਉਣ। ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਖੇਤਰ, ਆਕਾਸ਼, ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਸੰਤਾਨ, ਗੁਜਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ—ਅਹਿ ਬੁਧਨਿਆ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਵਾਲੇ ਵੀ। ਅਸੀਂ, ਮਨੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੁਹਾਡੀ ਦਿਵਿਆ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲਈ, ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਯਜਨਾ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਆਦਿਤਿਆ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੁ—ਦਾਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ—ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਜਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿਓ। ਦਿਵਿਆ ਹੋਤਰ, ਪਹਿਲੇ ਪੁਜਾਰੀ, ਮੈਂ ਚੰਗੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਚਾਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਪੀਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਖੇਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪੜੋਸੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤਾ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਾਨ ਦਿਓ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਬੋਲੀਆਂ ਰਚਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਾ, ਵਡਿਆਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਭਲਾਈ ਲਈ। ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ, ਦੇਵਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ; ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਰੱਖੋ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਗਿਆਨਤਾ ਲੱਭੀ, ਸੱਤ-ਸਿਰ ਵਾਲੀ, ਸਚ ਤੋਂ ਜਨਮੀ। ਉਸ ਨੇ ਚੌਥੀ, ਵਿਸ਼ਵ-ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਭਜਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਸੱਚ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ, ਸਿੱਧੇ ਚਮਕਦੇ, ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੀਰ, ਅੰਗਿਰਸ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਥਾਮਦੇ ਹਨ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਥਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਬੋਲਦੇ, ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜਦੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਭਜਨ ਭੇਜਿਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਉੱਚੀ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ। ਦੋ ਖੁੱਲੇ, ਇੱਕ ਪਰੇ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਗਾਂਵਾਂ ਝੂਠ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਤੇ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਪਈ ਕਿਲ੍ਹਾ ਤੋੜ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਇਕੱਠੇ ਕੱਟੇ; ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਗੁਜਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ਼ਾ, ਸੂਰਜ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਲਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਹੱਥ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਮੱਖਣ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦੌਲਤ ਚਾਹ ਕੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਣ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ। ਸੱਚੇ, ਚਮਕਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਿਲ੍ਹਾ ਤੋੜੀ। ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ, ਵੱਡੇ ਬਲਦਾਂ ਅਤੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ, ਦੌਲਤ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ। ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਜੁਝਦੇ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਆਪਸੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ। ਸੁਭ ਅਭਿਪ੍ਰਾਯ ਨਾਲ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰ ਕਰੀਏ। ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਇਨਾਮ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ, ਵਖ-ਵਖ ਹੋ ਕੇ, ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਲਕੀਅਤ ਵਜੋਂ ਲੈ ਗਏ। ਸਾਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਲਈ ਸੱਚੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਓ; ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਸਾਰੇ ਵੈਰ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿਣ; ਆਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਸਾਡੀ ਹਰ ਮੰਗ ਸੁਣਣ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਆਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਰਮ ਜਿਹਾ ਗੂੰਜਦੀ। ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਭਜਨ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਅੰਗਿਰਸ, ਜੁਝਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਗਾ ਵਾਂਗ ਆਰੀਅਮਨ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ। ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਮਿਤ੍ਰ ਮਿਲਦੇ; ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤਿ ਦਿਓ, ਤੇਜ਼ ਹੋ। ਯਜਨਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ, ਨਿਰਮਲ—ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਕੱਢਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੌ ਦੀ ਭੁਸੀ ਵੱਖ ਕਰਦੇ। ਉਹ, ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਵਗਾ ਕੇ, ਸੱਚ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਸਰੋਤ ਡੋਲਿਆ; ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਾਈ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਗਾਂਵਾਂ ਉਠਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਢੱਕਣ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੈ। ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦੀ; ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਲੱਭ ਕੇ, ਵਲਾ ਨੂੰ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਵਗਾ ਦਿੰਦੀ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਲਿਆਈਆਂ। ਜਦ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਗਰਮੀ ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਲਾਲਚੀ ਵਲਾ ਦੀ ਕਿਲ੍ਹਾ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਭ ਚੁੰਨਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਲੁਕਵੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਜਾਣੇ, ਜੋ ਗਾਇਕ ਲੁਕਵੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ; ਪੰਛੀ ਦੇ ਅੰਡੇ ਦੀ ਖੋਲ ਚੀਰਣ ਵਾਂਗ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਲਿਆਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠਾ, ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ, ਮਛੀ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ, ਵੇਖਿਆ; ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਕੱਢਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲਾਟੀ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਨਣ ਲੱਭੀ, ਅੱਗ ਲੱਭੀ, ਆਪਣੀ ਭਜਨ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ; ਵਲਾ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਮਾਰੋ ਲੈ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਡੀ ਤੋਂ ਜੋੜ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲੀ ਵਾਂਗ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਉਤਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਵਲਾ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਰਹਿ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਜੋ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦੇ, ਕਾਲੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਤੇ ਚਾਨਣ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ; ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਪੱਥਰ ਚੀਰ ਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਲਿਆਈਆਂ। ਇਹ ਕਰਤਬ, ਮਹਾਨ ਦਾ ਸਤਕਾਰ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਪੀਛਾ ਕਰਦਾ—ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਵੀਰਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦਿਓ। ਅੱਗ, ਵਧਰਿਆਸ਼ਵ ਦੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਸੁਖਦਾਈ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ; ਜਦ ਮਿਤ੍ਰ ਕੌਮਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ, ਘੀ ਨਾਲ ਜਗਾਈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ, ਕਦੇ ਨਿਰਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅੱਗ, ਵਧਰਿਆਸ਼ਵ ਦੀ ਵਾਧੂ ਘੀ ਹੈ; ਘੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਖੁਰਾਕ, ਘੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ; ਘੀ ਨਾਲ ਜਗਾਈ, ਉਹ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ। ਜੋ ਮਨੁ, ਅਨੀਕ, ਸੂਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਦੁਬਾਰਾ ਹੋਵੇ; ਅਮੀਰ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕੋ, ਸਾਡੇ ਭਜਨ ਸਵੀਕਾਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਨਾਮ ਦਿਓ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਧਰਿਆਸ਼ਵ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਜਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾ, ਅੱਗੀ, ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰੋ; ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਰਖਿਆਕਾਰ ਬਣੋ, ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੋ। ਵਧਰਿਆਸ਼ਵ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਾਜਿਤ ਨਾ ਕਰੇ; ਵੀਰ ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ, ਸੂਮਿਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਵਧਰਿਆਸ਼ਵ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਉੱਚ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਜਿੱਤੇ, ਦਾਸਾ ਤੇ ਆਰੀਆ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰਾਜਿਤ ਕੀਤਾ; ਵੀਰ ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ, ਅੱਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਗੂ ਹੋ। ਲੰਬੇ ਧਾਗੇ ਵਾਲਾ, ਵਧੀਆ, ਅੱਗੀ, ਹਜ਼ਾਰਗੁਣਾ, ਸੌ ਰਹਿਨੁਮਾਈਆਂ ਵਾਲਾ, ਨਿਪੁੰਨ; ਚਮਕਦੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੁੱਧ, ਉਹ ਸੂਮਿਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਗਾਂ ਮਿੱਠਾ ਦੂਧ ਦਿੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਇਕੱਠ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰਾ ਬੱਚਾ ਨਾਲ; ਤੁਸੀਂ ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਗਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਅੱਗੀ, ਸੂਮਿਤ੍ਰਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ। ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕੀਤਾ, ਵਧਰਿਆਸ਼ਵ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਮਨੁੱਖੀ ਕੌਮਾਂ ਆਉਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਰਚਨਾ, ਯਜਨਾ, ਰਖਿਆ, ਤੇ ਚਾਨਣ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸੱਚ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।