ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਆਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ—ਜੋ ਹਰ ਚਲਦੇ ਤੇ ਰੁਕੇ ਹੋਏ ਵਿਚ ਹਨ—ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਖੀ ਰੱਖੋ।" ਜਦੋਂ ਵੀ ਜੰਗ ਜਾਂ ਦੁਖ ਆਉਂਦੇ, ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਸੌਖੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਗਨੀ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਭਗ, ਅਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੱਦੇ ਪਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਨਿਰੋਪਦ੍ਰਵ ਚੜ੍ਹੀਏ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਛਾਂਹ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਚੰਗੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਮਿਲੇ, ਅਤੇ ਰੌਸ਼ਨ, ਪਾਵਨ, ਤੇ ਨਿਰਪਾਪ ਦਿਵਯ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਹੋਇਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੂਜਨੀਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ: "ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਬੁਰਿਆਂ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਅਸੀਂ ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦੇ ਪਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਸੁਣੋ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਹਾਇਤਾ ਦਿਓ।" ਉਹ ਮੰਗਦੇ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਦੁੱਖ, ਤੰਗੀ, ਅਰਥਕ ਹਾਲਾਤ ਅਤੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ। ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਸਰਾ ਦਿਓ।" ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੁਤ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਸਵੇਰ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਨਿਰੋਪਦ੍ਰਵ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਸਤੇ, ਜੰਗਲ, ਪਾਣੀ, ਸੰਗਤ, ਜਨਮ ਅਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਭਲਾਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਅਤੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ। ਪਲਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਅਮਰ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਰਹਿਤ ਨਾਲ ਇਹ ਜਨਤਾ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ: "ਕਿਹੜੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲਵਾਂ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਮਿਹਰ ਕਰੇਗਾ, ਕੌਣ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੇ ਕੌਣ ਮਦਦ ਲਈ ਆਵੇਗਾ?" ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਚਿੱਤ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ, ਲਾਲਸਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਸਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਅਖੀਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਜੇ ਮੈਂ ਪੁਰਖਾਂ, ਪੂਸ਼ਣ, ਅਗਨੀ, ਸੂਰਜ, ਉਸ਼ਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਯਮ, ਤ੍ਰਿਤ, ਵਾਤ, ਆਸ਼ਵਿਨੀ, ਰਾਤ—ਸਭ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡੀ ਸੁਣਨ।" ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਹੋਏ, ਕਿਹੜੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ, ਕਿਹੜੇ ਗੀਤ ਨਾਲ? ਉਹ ਆਜ ਏਕਪਾਦ, ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਸਰਪ, ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੱਖ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਰਯਮਨ, ਸੱਤ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੀ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੇਜ਼, ਦਿਆਲੂ, ਦਾਨੀ, ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤੇ। ਉਹ ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦਿਵਤਾ ਸਾਵਿਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੋਚਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਇਕ-ਮੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਜੋੜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਨਦੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ, ਰੁੱਖ, ਪਹਾੜ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰੁਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਰਸਵਤੀ, ਸਰਯੂ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ ਨੂੰ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਫਰਤਾ ਲਿਆਉਣ, ਮਾਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਪਾਲਣਹਾਰ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੁੱਧ ਵਰਗਾ ਅੰਨ ਪਿਆਸੇ ਉੱਤੇ ਵਰਸਾਉਣ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਹਾਨ ਮਾਂ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਕਾਸ਼, ਸਾਡੀ ਸੁਣੋ; ਤਵਸ਼ਟਰ, ਰਿਭੁਕਸ਼ਨ, ਵਜ, ਭਗ ਤੇ ਸ਼ੰਸਾ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੁਦਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਵਧਾਈ, ਚੰਗੀ ਸੰਗਤ, ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇ; ਮਾਲ-ਮਵੈਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈਏ; ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਾਗ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀਏ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਗਿਆਨ ਮਾਰੁਤ, ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਿਆ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਡੇ ਗੀਤ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾਣ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਅਦਿਤੀ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼, ਦੋਵਾਂ ਮਹਾਂ ਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪੂਜਨੀਕ ਹਨ, ਦੋਵਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਨੇਕ ਬੀਜ ਵਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਥਰ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਉਥੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਮਨੁੱਖ ਸੋਚ ਨਾਲ ਵੱਡਿਆਈ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਧਨ ਦਾਤਾ, ਗੀਤ ਤੇ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਦਿਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਲਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਆਦਿਤਿਆਂ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ—ਅਗਨੀ, ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ, ਵਾਯੂ, ਪੂਸ਼ਣ, ਸਰਸਵਤੀ, ਆਦਿਤਿਆ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਮਾਰੁਤ, ਸਵਰਭਾਨੁ, ਸੋਮ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਦਿਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ—ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇਕ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਸੱਚ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਦਾਤ ਲਈ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਥਾਮਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਦੋਵਾਂ ਦਾਨੀ, ਅਟੱਲ ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੋਵਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗਾਂ, ਆਪਣੀ ਲਕੀਰ ਤੇ ਤੁਰਦੀ, ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਭੇਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼-ਵਾਸੀਆਂ, ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥਾਮ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਪਿਤਾ, ਸੱਚ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ, ਅਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ, ਵਰੁਣ ਲਈ, ਘਿਉ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਜਨਯ, ਵਾਯੂ, ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਅਦਿਤੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤਵਸ਼ਟਰ, ਵਾਯੂ, ਰਿਭੁ, ਹੋਤਰ, ਉਸ਼ਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸੋਮ, ਧਨ ਦਾਤਾ—ਸਭ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਪਸ਼ੂ, ਘੋੜੇ, ਬੂਟੇ, ਰੁੱਖ, ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਪਾਣੀ ਬਣਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉੱਚੇ ਧਰਮ ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ। ਆਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਭੁਜਯੂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਵਧ੍ਰਿਮਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਕਾਮਦਯੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਵਿਸ਼ਣਾਪਵਾ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਵੀਰਵੀ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਇਕ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਜਨਮ—ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦਾਨੀ ਪੁਰੰਧੀ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਣੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ, ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੀ ਜਗਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।