ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ ਪਾਰ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਹ ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਟਹਿਣੀਆਂ ਨਾਲ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੱਕਰ ਦੀ ਉਗਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਬੇਚੈਨ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ। ਉਹ, ਜੋ ਦੋ ਹੱਦਾਂ ਵਾਲੀ ਵੈਤਰਨੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ, ਉਪਾਸਕ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਮਿਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਹਿਮਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ, ਆਰਯਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਖਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਸੱਜਣ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜਲੇ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਾਇਕ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਾਭੀ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੇੜੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵਾਂ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਨਾਭੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਅਸਥਾਨ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮੇ, ਇਹ ਗਾਂ, ਜੋ ਨਵੀਂ ਜਣੀ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਦੇ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਿੱਠਾ, ਬੇਚੈਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੱਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨੂੰ ਲੋਚਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਿੱਧੀ ਰੇਖਾ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਮਾਂ ਉਸ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਣ ਵਾਲੇ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਕਨਾਇਆ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ, ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਭੌਂਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਹੇ ਦਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਘੋੜਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਲਈ ਘੁਟਨ ਵਾਲਾ ਹਮਲਾ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਨਾਇਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡੀ ਪੱਖਦਾਰੀ ਕਰ। ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਗਾਂ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਰਨਯੂ ਕਵੀ ਜਰਨਯੂ ਲਈ ਦੌੜਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਵਸਤੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚਲ ਪਵੇਗਾ ਜਾਂ ਪਾਰ ਲੰਘੇਗਾ। ਫਿਰ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੇਕਾਰ ਹੀ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਰਨਯੂ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਘੋੜਾ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਸਮੂਹ ਲਈ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੁਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ, ਦਾਤਾ ਲਈ, ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ। ਉਹ ਗਾਇਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਚੰਗਾ ਸੱਜਣ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਹਿਮਨਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਅਤੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਹੋਵੇ; ਹੁਣ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪੂਜਨਯੋਗ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਮਹਾਨ ਬਣੋ, ਇਨਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਅਟੱਲ। ਜੋ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਹੋਮ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਗਿਰਸ ਸਾਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇਣ; ਹੇ ਗਿਆਨੀਓ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰੋ। ਉਹ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖ ਜੋ ਸੱਚ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹਦੇ, ਅੰਗਿਰਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਣ; ਹੇ ਗਿਆਨੀਓ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਭੇਟ ਮੰਨੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ, ਅੰਗਿਰਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਸੰਤਾਨ ਦੇਣ; ਹੇ ਗਿਆਨੀਓ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਭੇਟ ਮੰਨੋ। ਇਹ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਪੁੱਤਰੋ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਓ, ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੁਣੋ; ਅੰਗਿਰਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇਣ; ਹੇ ਗਿਆਨੀਓ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਭੇਟ ਮੰਨੋ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੇ, ਅੰਗਿਰਸ ਹੀ ਅੱਗ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜਨਮੇ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜਨਮੇ, ਨੌ ਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਸ ਗਾਂ ਵਾਲੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਇਨਾਮ ਵਾਲੀ ਝੁੰਡ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਦੇ ਹਨ; ਅੱਠ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਇਹ ਮਨੁ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਉੱਠੇ; ਜੋ ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੌ ਘੋੜੇ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ; ਸਾਵਰਣਯਾ ਦੀ ਭੇਟ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੇਵਕ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਅਤੇ ਯਦੁ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਮਨੁ ਦੀ ਭੇਟ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰੇ; ਸਾਵਰਣੇ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਣ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਅਥਕ ਹੋ ਕੇ ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਦੂਰੋਂ, ਮਨੁ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁਰਾਣੇ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਯਾਤੀ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬੋਲਣ। ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਨਾਮ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਯਜਨ ਕੰਮ ਵੀ; ਜੋ ਅਦਿਤੀ, ਪਾਣੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਾਂ ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਅਸਮਾਨ, ਅਦਿਤੀ ਅਤੇ ਯਜਨ ਆਸਨ ਉਤਾਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਦਿਤਿਆ, ਹਿਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਨੰਦ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਅਟੱਲ, ਆਦਰਯੋਗ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ; ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰੀ ਕਰਦੇ, ਝੂਠ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਉੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੋਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਯਜਨ ਤੇ ਆਏ, ਅਣਜਿੱਤੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਅਦਿਤਿਆ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਕੌਣ ਉਹ ਹਿਮਨ ਗਾਏਗਾ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਰਨਹਾਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ? ਕੌਣ ਤੁਹਾਡਾ ਯਜਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਜਨਮੇ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਓ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਨੁ ਨੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਅਦਿਤਿਆ, ਸਾਨੂੰ ਨਿਡਰ ਆਸਰਾ ਦਿਓ; ਸਾਡੇ ਰਸਤੇ ਆਸਾਨ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲੋ। ਤੁਸੀਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਹਰ ਚਲਦੇ ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਵਿਚ ਸੋਚਣਯੋਗ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਕੀਤੇ ਤੇ ਨਾ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿਓ। ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਹੈ; ਅੱਗ, ਮਿਤ੍ਰਾ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ; ਭਗ, ਧਰਤੀ-ਅਸਮਾਨ, ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਸਰੇ ਨਾਲ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਚੰਗੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹੀਏ; ਅਸੀਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਦਿਵਿਆ ਨੌਕ ਤੇ ਚੜ੍ਹੀਏ, ਭਲਾਈ ਲਈ। ਹੇ ਸਾਰੇ ਪੂਜਨਯੋਗ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਬੋਲੋ; ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਅਤੇ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਸੱਚੀ ਪੁਕਾਰ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਮਦਦ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਰੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਦੁੱਖ, ਅਭਾਵ, ਗਰੀਬੀ, ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਫਰਤ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ; ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਸਰਾ ਦਿਓ, ਭਲਾਈ ਲਈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਚੰਗੇ ਆਸਰੇ ਹੇਠ ਹੈ, ਹੇ ਅਦਿਤਿਆ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਦਾ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਤਾਨ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਤੁਸੀਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਰੁਤਾਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਵਿਜੈ ਰਥ ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ—ਅਸੀਂ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਚੜ੍ਹੀਏ, ਭਲਾਈ ਲਈ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਨਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਭਲਾਈ ਦਿਓ। ਉਹ ਭਲਾਈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਸਤੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਬਚਾਏ; ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੇਠ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਲਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਅਦਿਤਿਆ, ਅਦਿਤੀ, ਆਪਣੇ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਕੀਤਾ; ਤੁਸੀਂ, ਅਮਰ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਬਣਾਓ।