ਇੱਕ ਅਤਿ ਪੁਰਾਣੀ ਘਟਨਾ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੱਧਲੇ ਕਰਤਵ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਸੁਚੱਜੀ ਬੀਜ ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਛੱਡਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲੀ ਰਚੀ ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਹਪਤੀ, ਜੋ ਵ੍ਰਤ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਪਿਤਾ, ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਝੱਗ ਉਛਾਲਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਹੋਰ ਅਕਲ ਘੱਟ ਵਾਲੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਾਂਗ, ਦਾਨ ਵਾਂਗ ਮੋੜਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਚਿੱਟਾ-ਚਿੱਟਾ ਇੱਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਅੱਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਉਪਬਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਨੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਜਲ ਰਹੀ ਅੱਗ ਕੋਲ ਬੈਠਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਧਨ ਲੱਭਦਾ, ਤਾਕਤ ਲੱਭਦਾ, ਸਹਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਨਵਗਵ, ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਨਾਇਆ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵੱਲ ਆਏ, ਉਹ ਸੱਚ ਨਾਲ ਜੁੜੇ। ਜੋ ਦੁਹਰੀ ਓਟ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੋਆਲੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਅਟੱਲ, ਦੁੱਧ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਨਾਇਆ ਦੀ ਨਵੀਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵੱਲ, ਸਚਾਈ ਨਵੇਂ ਤੌਰ ਤੇ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਹ ਰੇਖਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚਮਕਦਾਰ ਗਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਵੱਖ ਹੋਈਆਂ ਗਾਵਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਦ ਗਾਇਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੌਲਤ ਲੱਭਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚੁਸਤ, ਹਰ ਖ਼ਜਾਨਾ ਪਛਾਣਦੇ ਤੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਅਮਰ ਇਨਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁ-ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਦੇ ਲੁਕਵੇਂ ਬੰਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਟੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਉਹ ਚਮਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅੱਗ ਹੈ, ਜਾਤਵੇਦਸ; ਹੇ ਹੋਤਰ, ਸੱਚੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਸਾਡੀ ਸੁਣੋ। ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵਾਂ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੋਵੋ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਸੋਮ ਰਸ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਬੀਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ। ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਰਾਜਾ, ਗਿਆਨੀ, ਗਾਇਕ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਤੱਕ। ਉਹ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਹੀਏ ਦੀ ਮੋਹਰੀ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਬੇਚੈਨ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਹੱਦਾਂ ਵਾਲਾ ਵੈਤਰਨ, ਉਪਾਸਕ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜਾ ਦੁੱਧਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣਾ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਰਯਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ। ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਾਹਿਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਚਾਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਨਾਭੀ, ਗਾਇਕ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਾਭੀ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੇੜੇ—ਮੈਂ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵਾਂ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਨਾਭੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਆਸਨ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਹਾਂ; ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ, ਇਹ ਗਾਂ, ਨਵੀਂ ਜਣੀ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਦੇ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੁਮੀਤ, ਚੰਚਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਮੁੜਨ ਵਾਲਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ; ਜਦ ਸਿੱਧੀ ਲਕੀਰ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਮਾਂ ਪੱਕਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਗਾਵਾਂ ਨੇ ਕਨਾਇਆ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤੀ, ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਭੌਂਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਹੇ ਦਾਨੀ, ਹੇ ਘੋੜੇ-ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਵਾਲੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਸੁਣੋ, ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਤਰੱਕੀ ਕਰ। ਇਸੇ ਤਰਾਂ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਲਈ ਵੱਡੇ ਬਲ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ; ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਸਾਡੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਕਰ; ਹੇ ਹਰਿਵ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਗਾਂ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਰਣਯੂ ਕਵੀ ਜਰਣਯੂ ਲਈ ਦੌੜਦੀ ਹੈ; ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੇਗਾ। ਫਿਰ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਦੇ ਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਅਰਥ, ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਸਰਣਯੂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਘੋੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਮਾਹਿਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਤੇਰੇ ਜਥੇ ਲਈ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਮਿਲ ਜੁਲ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਦਾਤਾ ਲਈ, ਸੱਚੀ ਬੋਲੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਹ, ਜੋ ਗਾਉਂਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਚੰਗਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਆਦਰ ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ; ਉਹ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਨਾਲ, ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵਧੇ—ਹੁਣ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੇ ਪੂਜਨਯੋਗ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਕ ਮੰਨ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਵੱਡੇ ਹੋਵੋ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋ। ਜੋ ਯਜਨਾ ਤੇ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ—ਅੰਗਿਰਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇਣ; ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਦਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਉਹ ਪਿਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਚ ਨਾਲ, ਘੁੰਮਦੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਗਾਵਾਂ ਲਈ ਥਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀ—ਅੰਗਿਰਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਣ; ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਦਾਨ ਮੰਨੋ। ਜੋ ਸੱਚ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਮਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਫੈਲਾਇਆ—ਅੰਗਿਰਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਤਮ ਸੰਤਾਨ ਦੇਣ; ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਦਾਨ ਮੰਨੋ। ਇਹ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਪੁੱਤਰੋ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸੁਣੋ; ਅੰਗਿਰਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਦੇਣ; ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਦਾਨ ਮੰਨੋ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੇ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁੱਤਰ, ਅੱਗ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜਨਮੇ। ਵੱਖ ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜਨਮੇ; ਨੌ-ਗਾਂ, ਦਸ-ਗਾਂ ਵਾਲੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਉਹ ਇਨਾਮਾਂ ਵਾਲੀ ਰੇਵੜ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਭੇਜਦੇ ਹਨ; ਅੱਠ-ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿੰਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ ਇਹ ਮਨੁ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਉੱਭਰੇ; ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਸੌ ਘੋੜੇ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ; ਸਾਵਰਣ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨੌਕਰ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਸਾਡਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਤੇ ਯਾਦੂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਦਾਤਾ ਨੇਤਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਾਏ; ਮਨੁ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰੇ; ਸਾਵਰਣ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ, ਅਥਾਹ, ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਦੂਰੋਂ, ਮਨੁ ਪਿਆਰੇ ਪੁਰਾਣੇ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਯਯਾਤੀ ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬੋਲਣ। ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਨਾਮ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਯਜਨ ਕਰਤੱਬ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋ, ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਾਂ ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਅਕਾਸ਼, ਅਦਿਤੀ ਤੇ ਯਜਨ ਘਾਸ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਆਦਿਤਿਆ, ਭਜਨਾਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਆਨੰਦ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖੀ ਨੈਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਅਟੱਲ, ਆਦਰਯੋਗ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਮਰਤਾ ਲੱਭੀ; ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ, ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਉੱਚੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਯਜਨ ਤੇ ਆਏ, ਅਪਰਾਜਿਤ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਦਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਦਿਤਿਆ, ਅਦਿਤੀ, ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ। ਕੌਣ ਉਹ ਭਜਨ ਗਾਏਗਾ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ? ਕੌਣ ਤੁਹਾਡੀ ਯਜਨਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਜਨਮੇ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਓ, ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਨੁ ਨੇ, ਅੱਗ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕੀਤਾ—ਹੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਆਸਰਾ ਦਿਓ; ਸਾਡਾ ਰਾਹ ਸੌਖਾ ਬਣਾਓ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਹਿਰੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜ, ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਕਟ, ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਸੱਚ, ਦਾਨ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ, ਤੇ ਆਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।