ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਯੋਗ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤ ਬੰਨ੍ਹੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਲਈ, ਮੌਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਥਾਮਦੀ ਹੈ, ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਾਸਤੇ, ਨਾਸ ਨਹੀਂ, ਅਟੁੱਟ ਜੀਵਨ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਯਮ, ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਅਤੇ ਸੁਬੰਧੂ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮਨ ਵੀ ਜੀਵਨ ਵਾਸਤੇ, ਮੌਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜੀਵਨ ਲਈ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਹੇਠਾਂ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਹੇਠਾਂ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਗ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਓਲੇ ਜਾਵੇ। ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਦੈਵੀ ਹੈ, ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧਕੇ ਦੈਵੀ ਹੈ; ਇਹ ਹੱਥ ਸਭ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਉੱਤਮ, ਤਿੱਖੀ ਬਾਣੀ, ਜੋ ਦੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਛਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਚਾਰੀ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਬਲਿਦਾਨ ਕੁਰਬਾਨੀ 'ਤੇ ਸੱਤ ਯਾਜਕਾਂ ਨੂੰ ਵਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦਾਤਾ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਯਜਮਾਨ ਅਲੱਤਰ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਬਾਣੀ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਬੀਜ ਨੂੰ ਵਗਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗੁ ਵਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ ਰਸ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਵਨ ਵਿਚ ਮਨ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਬਾਹਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠੇ, ਮੈਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਯਜਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਆਓ, ਮੇਰੇ ਨੇਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਭੁੱਲੋ। ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਾਤੀ ਕ੍ਰਿਆ ਮਜਬੂਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਤਿਆਗਿਆ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਕੁੜੀ ਨੇ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਠਦੀ ਹੈ, ਥਾਮਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਹਾਰਾ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੋਈ, ਕੁੜੀ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ; ਦੋ ਮਨ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਚੰਗਾ ਬਣਾਇਆ ਬੀਜ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉੱਤੇ ਬੀਜ ਛੱਡਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਤਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਣੀ ਬਣਾਈ, ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰਚਿਆ। ਉਹ, ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਫੇਨ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਬਖ਼ਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਚਿੱਟਾ-ਚਿੱਟਾ (ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ) ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਅੱਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਉਪਬਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਨੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਕੋਲ ਬੈਠਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਇੰਧਨ ਲੱਭਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ ਲੱਭਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਨਵਗ੍ਵ, ਜੋ ਸਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਨਾਇਆ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਜੁੜਦੇ ਹਨ; ਦੋਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਗਵਾਲੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਦਾਨੀ, ਅਟੱਲ, ਦੁੱਧ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਨਾਇਆ ਦੀ ਨਵੀਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵੱਲ, ਸੱਚਾਈ, ਤੋਹਫ਼ੇ ਵਾਂਗ, ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਦਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚਮਕਦਾਰ ਗਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈਆਂ ਗਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਪਛਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਗਾਇਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਲੱਭਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ, ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਆ ਗਏ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾ ਵਧਣ ਵਾਲੇ ਇਨਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਬਹੁ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਦਾ ਰਾਜ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ, ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਦਾ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਬੰਧ, ਜੋ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਹ ਚਮਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹਨ; ਅੱਗ ਦਾ ਨਾਮ ਜਾਤਵੇਦਸ ਹੈ; ਹੇ ਹੋਤ੍ਰ, ਸੱਚੇ ਪੂਜਾਰੀ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਤਿੱਖੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੋਮ-ਰਸਾਂ ਵਿਚ ਮਾਣ ਮਾਣਦੇ, ਕਬੀਲਿਆਂ ਵਿਚ ਯੋਗ੍ਯ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਰਾਜਾ, ਗਿਆਨੀ, ਗਾਇਕ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਹੀਏ ਦੀ ਮੋਹਰੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਹੱਦਾਂ ਵਾਲਾ ਵੈਤਰਨਾ, ਉਪਾਸਕ, ਸਦਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਘੋੜਾ ਦੁਹਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣਾ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਰਯਮਨ ਵੱਡੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ। ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਗਿਆਨੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਚਿੰਤਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਨਾਭੀ, ਗਾਇਕ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਾਭੀ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੇੜੇ—ਮੈਂ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵਾਂ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਨਾਭੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਆਸਨ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ; ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮੇ, ਇਹ ਨਵੀਂ ਜਣੀ ਗਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਨਰਮ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰ ਮੁੜਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ; ਜਦੋਂ ਸਿੱਧੀ ਰੇਖਾ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਮਾਂ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਣ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਅੱਗੇ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਕਨਾਇਆ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ, ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਭੌਂਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ; ਹੇ ਦਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਘੋੜਾ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ ਤਰੱਕੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਵਾਰ ਕਰੋ; ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਦਾਨੀ, ਸਾਡੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਹੇ ਹਰਿਵ, ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਅਸਫਲ ਨਾ ਹੋਵੋ। ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਗਾਂ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਰੰਯੂ ਕਵੀ ਜਰੰਯੂ ਲਈ ਦੌੜਦੀ ਹੈ; ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਜਾਂ ਤੁਰ ਜਾਵੇਗਾ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰੇਗਾ। ਫਿਰ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਅਰਥ, ਪੁਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਸਰੰਯੂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਘੋੜਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਗਿਆਨੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ। ਜੇਕਰ ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਸਮੂਹ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਸੁਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ, ਦਾਤਾ ਲਈ, ਸੱਚੀ ਬਾਣੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ, ਗਾਉਂਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਚੰਗਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਆਦਰ ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ; ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਤੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਵਧੇ, ਹੁਣ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਕਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਮਹਾਨ ਬਣੋ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ। ਜੋ ਯਜਨਾ ਤੇ ਹਵਨ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ—ਅੰਗੀਰਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ; ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਉਹ ਪਿਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋੜੀ, ਅੰਗੀਰਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਣ; ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਫੈਲਾਇਆ, ਅੰਗੀਰਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਤਮ ਸੰਤਾਨ ਦੇਣ; ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੋ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਓ, ਸੁਣੋ; ਅੰਗੀਰਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਦੇਣ; ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਡੂੰਘਾਈ ਵਿਚ ਕੰਬਦੇ, ਅੰਗੀਰਸ, ਪੁੱਤਰ, ਅੱਗ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜਨਮੇ। ਜੋ ਅੱਗ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜਨਮੇ, ਨੌ-ਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਸ-ਗਾਂ ਵਾਲੇ ਅੰਗੀਰਸ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ੍ਯ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਉਹ ਇਨਾਮਾਂ ਵਾਲਾ ਝੁੰਡ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਦੇ ਹਨ; ਅੱਠ-ਕੰਨੀ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਹੁਣ ਇਹ ਮਨੁ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਉੱਠੇ; ਜੋ ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਸੌ ਘੋੜੇ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਿਚਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਜੀਵਨ, ਸੁਰੱਖਿਆ, ਧਰਮ, ਯਜਨਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦਾਤ, ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਸਫੁਟਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।