ਆਓ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਿਗਵੈਦਿਕ ਰਚਨਾ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਵਾਹਮਈ ਕਥਾ ਵਾਂਗ ਸੁਣੀਏ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ—ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਨੇੜੀਆਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਆਪ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਵਾਈਆਂ ਦੋ ਵਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇੰਦਰ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ਼ੀਨਰਾਂ ਦੀ ਰਥ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਤੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉੱਤੇ-ਹੇਠਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਤਾਕਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਬਾਕੀ ਨਾ ਰਹੇ। ਅਸੀਂ ਮਹਾਨ ਸੱਭਾ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜੋ ਮਹਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਬੜੀ ਆਦਰ-ਪੂਰਵਕਤਾ ਨਾਲ ਆਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਟੱਲ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਥ ਦੇ ਸੱਚੇ ਹਕਦਾਰ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਉਠ ਗਿਆ—ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭੈਂਸ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਚ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ, ਸਵਰਗ ਵਾਂਗ, ਤਰੱਕੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਸੱਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਰਥ ਦੀਆਂ ਅਗਵਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਧਾਨੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈਂ; ਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਰਾਜਨ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਪਿਉ ਕੋਲ, ਤੇ ਇੱਕ ਜੀਉਂਦੇ ਕੋਲ—ਇਹ ਤੇਰਾ ਗਤੀਵਿਧੀ, ਸੁਬੰਧੂ, ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ, ਬਾਹਰ ਆ। ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਦੀ ਜੋਤ ਤਿੰਨ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਨ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਲਈ, ਮੌਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜੀਊਣ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਲਈ, ਮੌਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਮਨ ਮੈਂ ਯਮ, ਵੈਵਸਵਤ, ਤੇ ਸੁਬੰਧੂ ਕੋਲੋਂ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਲਈ, ਮੌਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜੀਊਣ ਲਈ ਵਾਪਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹਵਾ ਹੇਠਾਂ ਵੱਗਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ। ਮੇਰਾ ਇਹ ਹੱਥ ਦੈਵੀ ਹੈ, ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਇਹ ਹੱਥ ਸਭ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਛੂਹਣ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਹੁਣ, ਇਹ ਹੈ ਉਹ ਤੀਖੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਬਾਣੀ, ਜੋ ਦੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਛਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਹੋਈ; ਜਦ ਉਹਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਦਿਆਲੂ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਯਜਮਾਨ-ਵੇਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੱਤ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ, ਦਾਨ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਯਗਿਆ ਨਾਲ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ; ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਬਾਣੀ ਉਚਾਰਦਾ, ਬੀਜ ਨੂੰ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਵਗਾ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ ਰਸ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜੀਲਾ ਮਨ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਹਨੇਰੇ ਲੋਕ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰੋ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਯਗ, ਮੇਰੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਆਓ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਭੁੱਲੋ, ਹੇ ਅਗਵਾਨੋ। ਉਸ ਦਾ ਵਿਰਲੋ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕੰਮ ਪੱਕਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਤਿਆਗਿਆ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਕੁੜੀ ਨੇ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮੱਧ ਵਿਚਕਾਰ ਗੁਪਤ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਕੁੜੀ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ; ਦੋ ਮਨ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਚੰਗਾ ਬਣਾਇਆ ਬੀਜ ਕੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁੜੀ ਉੱਤੇ ਬੀਜ ਛੱਡਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਆਪੋਂ-ਆਪ ਬਣੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਣੀ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਗ੍ਰਿਹਪਤੀ, ਵਰਤ-ਧਾਰੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਚਿਆ। ਉਹ, ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਫੇਨ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦਾਇਂ ਹੱਥ, ਦਾਨ ਵਾਂਗ, ਪਾਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਚਿੱਟਾ ਵਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਉਪਬਦੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਕੋਲ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇੰਧਨ ਲੱਭਦਾ, ਤਾਕਤ ਲੱਭਦਾ, ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਨਵਗਵਾ ਤੇਜੀ ਨਾਲ, ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਕਣਾਇਆ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਜੁੜਦੇ ਹਨ; ਦੋਹਾਂ ਓਟਾਂ ਵਾਲੇ, ਗਵਾਲਾ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਦਾਨੀ, ਅਟੱਲ, ਦੁੱਧ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੇਜੀ ਨਾਲ, ਨਵੀਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵੱਲ, ਕਣਾਇਆ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਦਾਨ ਵਾਂਗ, ਸੱਚ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਰੇਖਾ ਨਾਲ ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਦਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚਮਕਦਾਰ ਗਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਪਛਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਗਾਇਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਸਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਸਾਰੇ ਖਜਾਨੇ ਪਛਾਣਦੇ ਤੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਿਹੜੇ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬੈਠੇ, ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਕਦੇ ਨਾ ਵਧੇਰੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਇਨਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਬਹੁ-ਜਨਮੇ ਦਾ ਭੇਦ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਦੀ ਗੁਪਤ ਡੋਰ, ਜੋ ਟੁੱਟਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਹ ਚਮਕ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹੈ; ਅੱਗ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ, ਜਾਤਵੇਦਸ; ਸਾਨੂੰ ਸੁਣ, ਹੇ ਹੋਤ੍ਰ, ਸੱਚੇ ਪੁਜਾਰੀ, ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੋਵੋ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਆਹੁਤੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲੈ ਕੇ, ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨੀ ਹੋ। ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਰਾਜਾ, ਗਿਆਨੀ, ਗਾਇਕ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸੀਮਾ; ਉਹ ਡਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਪਹੀਏ ਦੀਆਂ ਕਿਨਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਦੋ ਸੀਮਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਵੈਤਰਨ, ਉਪਾਸਕ, ਸਦਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਘੋੜਾ, ਦੁੱਧ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣਾ ਮਿਲ ਕੇ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਰਯਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ। ਉਹ ਸੱਜਣ, ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਗਾਇਕ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਾਭੀ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਨਿਕਟ ਜਾਂ ਦੂਰ—ਮੈਂ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵਾਂ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਨਾਭੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਆਸਨ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ; ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮੇ, ਇਹ ਗਾਂ, ਨਵੀਂ ਜਣੀ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਦੇ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਰਮ, ਚਲਾਕ, ਚਮਕਦਾਰ, ਦੋ ਵਾਰ ਮੁੜਨ ਵਾਲਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਜਦ ਸਿੱਧੀ ਲਕੀਰ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਮਾਂ ਪੱਕਾ, ਸਦਾ ਵਧਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਕਣਾਇਆ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਭੌਂਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ; ਸਾਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਤੂੰ ਘੋੜਾ-ਸੰਘਾਰਕ ਦੀ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ, ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ। ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਧਨ ਜਿੱਤ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ; ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਸਾਡੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਹਿਫਾਜਤ ਕਰ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਹੇ ਹਰਿਵਾ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਵਿੱਚ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਗਾਂ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਰਨਯੂ ਕਵੀ ਜਰਨਯੂ ਲਈ ਦੌੜਦੀ ਹੈ; ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਦੇ ਪੂਰਨ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਅਸੀਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਅਰਥ, ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਸਰਨਯੂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਘੋੜਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਤੇਰੇ ਸਮੂਹ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਮਿਲ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ, ਦਾਤਾ ਲਈ, ਸੱਚੀ ਬਾਣੀ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੈਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਇਹ ਉੱਚੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਆਤਮਿਕ ਕਥਾ, ਸਾਨੂੰ ਸੱਚਾਈ, ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਝਲਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।