ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਨ ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੂਰ ਦੌੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਕਦੇ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਅਣਜਾਣ ਜਗ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਭੂਤਕਾਲ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ ਵੱਲ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਵਾਸਤੇ ਇਥੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ। ਜਿਵੇਂ ਰਥਵਾਨ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੀਏ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਬੁਢਾਪਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਨਾਸ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇ। ਅਸੀਂ ਗੀਤ, ਧਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪੈਦਾ ਕਰੀਏ; ਗਾਇਕ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲੇ, ਤੇ ਨਾਸ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਈਏ; ਗਾਇਕ ਸਾਡੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਲਵੇ, ਤੇ ਨਾਸ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਦੇ; ਸਾਨੂੰ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਆਸ਼ਾ ਮਿਲੇ। ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬੁਢਾਪਾ ਪਰੇ ਰੱਖਣ, ਤੇ ਨਾਸ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਮਨ ਜੀਵਨ ਲਈ ਸੰਭਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਵਧਾਏ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਿਲੇ। ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਪਸ ਕਰ, ਸਾਡੀ ਸਾਹ ਵਾਪਸ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੀਏ। ਅਨੁਮਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਭਲਾ ਕਰ। ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦੇਣ; ਸੋਮਾ ਸਾਨੂੰ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਦੇਵੇ, ਪੂਸ਼ਣ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਗ ਤੇ ਭਲਾਈ ਮੁੜ ਦੇਵੇ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੀ ਨਵੀਂ ਤੇ ਨੇੜੀ ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ। ਜੇ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਜਮੀਨ ਉਹ ਹਟਾ ਦੇਣ; ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਰਹੇ। ਦਵਾਈਆਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ ਤੇ ਤੀਜੀ ਵਾਰੀ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਜਮੀਨ ਉਹ ਹਟਾ ਦੇਣ। ਇੰਦਰ, ਉਹ ਗਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਜੋ ਉਸ਼ੀਨਰਾਂ ਦੇ ਰਥ ਲੈਕੇ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਗ ਦਿਖਾਵੇ; ਜੇ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਜਮੀਨ ਉਹ ਹਟਾ ਦੇਣ। ਅਸੀਂ ਮਹਾਨਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਆਦਰ ਲੈ ਕੇ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਟੱਲ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਰਥਪਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਭਾਂਵੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ ਫਲ-ਫੂਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਰਾਜਸਤਾ ਕਾਇਮ ਰੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ। ਤੂੰ ਅਗਸਤਯ ਦੇ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਰਾਜਾ! ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਪਿਓ ਕੋਲ, ਇਹ ਜੀਵਤਾਂ ਕੋਲ; ਤੇਰਾ ਇਹ ਚਲਣ, ਹੇ ਸੁਬੰਧੂ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਦੀ ਜੋਤ ਤਿੰਨ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਜੀਵਨ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਲਈ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਇਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਜੀਵਨ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਮਨ ਮੈਂ ਯਮ, ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਅਤੇ ਸੁਬੰਧੂ ਤੋਂ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਜੀਵਨ ਲਈ ਮੁੜ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹਵਾ ਹੇਠਾਂ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੇਠਾਂ ਨਿਵੜ ਜਾਵੇ। ਮੇਰਾ ਇਹ ਹੱਥ ਦਿਵ੍ਯ ਹੈ, ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ; ਇਹ ਹੱਥ ਸਾਰਾ ਚੰਗਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਸਪਰਸ਼ ਕਰਣ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਇਹ ਹੈ ਉਹ ਤਿੱਖੀ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਬਾਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣ, ਜੋ ਦੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੇ ਹਵਨ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਸੱਤ ਯਾਜਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ, ਦਾਨ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਲਈ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਵਨ ਨਾਲ ਯਾਜ੍ਯਾ ਦੀ ਮਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਬਾਣੀ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੀਜ ਵਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਟਾ ਰਸ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਹੁਨਰਮੰਦ ਹੈ, ਜੋ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ। ਜਦੋਂ ਹਨੇਰੇ ਲੋਕ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰੋ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ; ਮੇਰੇ ਯਜ੍ਯਾ ਤੇ ਆਓ, ਮੇਰੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਆਓ, ਤੁਸੀਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਭੁੱਲੋ, ਹੇ ਨੇਤਾਵੋ। ਉਸਦਾ ਵਿਰਲੋ ਕੰਮ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ; ਜੋ ਕੁੜੀ ਨੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੱਧ ਵਿਚ ਕੰਮ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਇਆ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਵਿਚ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ; ਦੋ ਮਨ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਚੰਗਾ ਬਣਿਆ ਬੀਜ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉੱਤੇ ਬੀਜ ਛੱਡਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਣੀ ਬਣਾਈ, ਘਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ ਵ੍ਰਤ ਦਾ ਰਖਿਆ ਕੀਤਾ। ਉਹ, ਨੱਘੀ ਵਾਂਗ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਫੇਨ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਦਾਨ, ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਵਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਚਿੱਟਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਜਨਮ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਉਪਬਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਨੰਗਾ ਬੰਦਾ ਅੱਗ ਕੋਲ ਬੈਠਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇੰਧਨ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਨਵਗਵਾਂ, ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਨਾਇਆ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵੱਲ ਆਏ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਜੁੜੇ; ਦੋਹਾਂ ਓਟਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਗਵਾਲਾ ਕੋਲ ਆਏ, ਦਾਨੀ, ਅਟੱਲ, ਦੁੱਧ ਲੈਣ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹੀ। ਨਵੀਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵੱਲ, ਕਨਾਇਆ ਕੋਲ, ਦਾਨ ਵਾਂਗ, ਸੱਚ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਹ, ਜਿਸ ਰਾਹੀ ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਦਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਪਛਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਗਾਇਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ; ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਲੱਭਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁਸਤ, ਹਰ ਖਜ਼ਾਨਾ ਪਛਾਣਦੇ, ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਆ ਗਏ, ਬਹੁਤ ਜਣੇ, ਅਮਰ ਇਨਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਦਾ ਰਾਜ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਦੇ ਲੁਕਵੇਂ ਬੰਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਹ ਚਮਕ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹਨ; ਅੱਗ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਜਾਤਵੇਦਸ; ਸਾਡੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਹੋਤਰ, ਸੱਚੇ ਯਾਜਕ। ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਤਿੱਖੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਕਾਰ ਹੋਵੇ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਛਾਈਆਂ ਕੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ੍ਯ ਹੋ।