ਸੋਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਹੇਠ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੰਤਾਨ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਨ ਦੂਰ, ਯਮ ਦੇ ਪਾਸ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਇਥੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਮਨ ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਭਟਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਚੌਂਫੇਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ ਤੱਕ ਜਾਂਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਚਾਰੋ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਇਥੇ ਵਸੇਬਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਮਨ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਇਥੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਮਨ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਉਗਦੇ ਸਵੇਰੇ ਵੱਲ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਦੂਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਜਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮਿਆਂ ਤੱਕ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਇਥੇ ਜੀਵਨ ਤੇ ਵਸੇਬਾ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਜੀਵਨ ਨੂੰ, ਇਕ ਕੁਸ਼ਲ ਰਥਵਾਹ ਵਾਂਗ, ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇਈਏ। ਗੀਤ, ਧਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ, ਤੇ ਗਾਇਕ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲੇ, ਨਾਸ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਈਏ, ਤੇ ਗਾਇਕ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖੇ, ਨਾਸ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਣ ਦੇ। ਰੱਬੀ ਬੁਢਾਪਾ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕਰ ਦੇਣ, ਤੇ ਨਾਸ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਜੀਉਣ ਲਈ ਸੰਭਾਲ, ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਵਧਾ, ਸਾਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਦੇ, ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਪਾਲ। ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਪਸ ਕਰ, ਸਾਡੀ ਸਾਂਸ ਵਾਪਸ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਚਿਰ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ; ਅਨੁਮਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇ। ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਵਾਯੂ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦੇਣ, ਸੋਮਾ ਸਾਨੂੰ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਦੇਵੇ, ਪੂਸ਼ਣ ਸਾਨੂੰ ਰਸਤਾ ਤੇ ਭਲਾਈ ਮੁੜ ਦੇਵੇ। ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ। ਜੇ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਹਟਾ ਦੇਣ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਰਹੇ। ਦਵਾਈਆਂ ਦੋ ਵਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੱਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਹਟਾ ਦੇਣ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਰਹੇ। ਇੰਦਰ, ਉਹ ਗਾਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਰਖਿਆ ਕਰ, ਜੋ ਉਸ਼ੀਨਰਾਂ ਦਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਆਏ; ਜੇ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਹਟਾ ਦੇਣ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਰਹੇ। ਅਸੀਂ ਮਹਾਨਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਆਦਰ ਲੈ ਕੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਵਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਸੱਚੇ ਰਥ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਭੈਂਸ ਵਾਂਗ; ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਹੇਠ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਇਆ, ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਚਿਰੰਜੀਵੀ ਹੋਣ ਲਈ ਫਲ-ਫੂਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਭਾਵਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਰਾਜਧਾਨੀ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ। ਤੂੰ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਪਿਤਾ ਕੋਲ, ਇੱਕ ਜੀਊਂਦਿਆਂ ਕੋਲ; ਹੇ ਸੁਬੰਧੁ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਗਤਿਵਿਧੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ, ਬਾਹਰ ਆ। ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤ ਬੰਨ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਜੀਵਨ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਲਾਮਤੀ ਲਈ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਜੀਵਨ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਲਾਮਤੀ ਲਈ। ਜੋ ਮਨ ਮੈਂ ਯਮ, ਵੈਵਸਵਤ ਜਾਂ ਸੁਬੰਧੁ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਲਈ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਲਾਮਤੀ ਲਈ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਹੇਠਾਂ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਹੇਠਾਂ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਤੇਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੇਠਾਂ ਲੰਘ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਦਿਵ੍ਯ ਹੈ, ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਹ ਹੱਥ ਸਭ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਛੂਹਣ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਇਹ ਹੈ ਉਹ ਤਿੱਖੀ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਬਾਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣ, ਜੋ ਦੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੈ; ਜਦ ਉਸਦੇ ਦਾਤਾ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ, ਦੇਣ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਲਈ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੇਦਿਕਾ ਮਾਪੀ; ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਬਾਣੀ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਧਾਰ ਵਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ। ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਫੈਲਾਇਆ। ਜਦ ਕਾਲੇ ਲੋਕ ਗਾਂਆਂ ਵਿਚ ਬੈਠੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ; ਮੇਰੀ ਯਜਨਾ ਤੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਆਓ, ਤੁਸੀਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਭੁਲਿਓ, ਹੇ ਨੇਤਾਵੋ। ਉਸਦਾ ਕਰਤਬ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਕੁੜੀ, ਪਤਲੀ, ਨੇ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਵਾਹਕ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਮਨ ਦੀ ਵਾਪਸੀ, ਰੱਬੀ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।