ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਅਪਰੰਪਾਰ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ ਦੀ ਅਰਜ਼ੂ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਇੰਨੀ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਿਆਨਤਾ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਪੁਰਾਤਨ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਆਵਾਸਾਂ ਦੀ ਮਾਪੀ ਕਰ ਲਈ। ਹਰ ਜੀਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਖਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਈ ਜਨਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਜਿਸ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤੀਸਰੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਪਿਤਾਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲੜੀ ਅਗਲੇ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਈ। ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਸਭ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਸਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੋਂ, ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਨਾ ਭਟਕੀਏ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਨਾ ਲੈਣ। ਉਹ ਧਾਗਾ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦਾ ਵਿਅਵਸਥਾਪਕ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀਏ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ, ਨਾਰਾਸ਼ੰਸਾ, ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਮਨ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆਵੇ, ਤਾਕਿ ਨਿਸ਼ਚਯ, ਕੁਸ਼ਲਤਾ, ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਦੇਖਣ ਲਈ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇ। ਸਾਡੇ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਦੈਵੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਨ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਮੁੜ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਜੀਵਤ ਸਭਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕੀਏ। ਸੋਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਰਹੀਏ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਨ ਯਮ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੀਵਨ ਲਈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ, ਨਦੀਆਂ, ਪੌਦਿਆਂ, ਸੂਰਜ, ਉਸ਼ਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਵਾਸ ਲਈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ ਵਾਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਜੀਵਨ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਰਥਵਾਨ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਰ ਕਰੀਏ; ਬੁਢਾਪਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਨਾਸ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਗੀਤ, ਧਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ; ਗਾਇਕ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਾਲੇ, ਅਤੇ ਨਾਸ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਈਏ; ਗਾਇਕ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖੇ, ਅਤੇ ਨਾਸ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾ ਕਰ; ਅਸੀਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬੁਢਾਪਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਟ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਨਾਸ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਜੀਵਨ ਲਈ ਟਿਕਾਓ; ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਵਧਾਓ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ; ਘਿਓ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਪਾਲੋ। ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਮੁੜ ਦਿਓ, ਸਾਡੀ ਸਾਂਸ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਅਸੀਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੇਖੀਏ; ਅਨੁਮਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇਵੋ। ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ, ਸੋਮਾ ਸਾਨੂੰ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਦੇਵੇ, ਪੁਸ਼ਨ ਸਾਨੂੰ ਰਸਤਾ ਅਤੇ ਸੁਖ ਮੁੜ ਦੇਵੇ। ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇਣ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉਹ ਹਟਾ ਦੇਣ, ਕੁਝ ਵੀ ਬਾਕੀ ਨਾ ਰਹੇ। ਦਵਾਈਆਂ ਦੋ ਵਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੱਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉਹ ਹਟਾ ਦੇਣ, ਕੁਝ ਵੀ ਬਾਕੀ ਨਾ ਰਹੇ। ਇੰਦਰ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦੇ, ਜੋ ਉਸ਼ੀਨਰਾਂ ਦਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉਹ ਹਟਾ ਦੇਣ, ਕੁਝ ਵੀ ਬਾਕੀ ਨਾ ਰਹੇ। ਅਸੀਂ ਮਹਾਨਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਦਰ ਸਮੇਤ। ਅਸੀਂ ਰੋਕਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਚਮਕਦਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ, ਸੱਚੇ ਰਥਪਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਭਾਂਵੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇක්ෂਵਾਕੁ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ ਫਲ-ਫੂਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਭਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਅਗਸਤਯ ਦੇ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਕੋਲ, ਇਹ ਜੀਵਤਾਂ ਕੋਲ—ਇਹ ਤੇਰਾ ਚਲਣ, ਸੁਬੰਧੂ, ਅੱਗੇ ਵਧ, ਬਾਹਰ ਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਰਣਨ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀ, ਗਿਆਨ, ਮਨ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ, ਰਸਤਾ, ਅਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।