ਅਸੀਂ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਤਿੰਨ ਵੱਸਣ-ਸਥਾਨ, ਜੋ ਵਿਅਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਉਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਗੁਪਤ ਨਾਮ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਹ ਸਰੋਤ ਵੀ, ਜਿਥੋਂ ਉਹ ਆਇਆ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਨੇ ਜਗਾਇਆ; ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਗਾਇਆ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਅਗਨੀ ਜੀ, ਤੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਥਣ ਵਾਂਗ ਹੈਂ। ਤੀਜੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਖੜਾ ਹੈਂ; ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਅਗਨੀ ਨੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ; ਧਰਤੀ ਹਿਲੀ, ਪੌਦੇ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਜੰਮਿਆ, ਤਦ ਉਹ ਚਮਕਿਆ, ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ; ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਅੰਦਰ ਉਸਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਧਨ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸੋਚਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ। ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਕੁਰ; ਜੰਮ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਹ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨੀ, ਤੇਜਸਵੀ ਅਗਨੀ, ਨਾਸ਼ਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਹੈ। ਉਹ ਧੂੰਆਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਵਿਅਪਕ ਫੈਲਦਾ ਹੈ; ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਦੋ ਜਿੰਦਾਂ ਨਾਲ ਅਮਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਅਸਮਾਨ, ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਜ ਜੋ ਕੁਝ ਭਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਵਨ ਤੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਉਹ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪਿੰਡ ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚਲ, ਧਨਵਾਨ, ਦਇਆਲੂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾ। ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦੇ, ਹੇ ਅਗਨੀ; ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵੰਡ। ਜੋ ਸੂਰਜ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਅਗਨੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਉਭਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਖਜਾਨੇ ਤੇ ਚਾਹਤ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਰ ਦਿਨ ਸੌਂਪਦੇ ਹਨ; ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸੀਜ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਗਾਇਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਾੜ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦਇਆਲੂ, ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਹੇ; ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਈਏ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੰਤਾਨ ਦੇਣ। ਵੱਡਾ ਹੋਤਰ (ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ), ਜੋ ਜੰਮਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੈ; ਉਹ ਜੋ ਸਥਾਪਤ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਤੇਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਧਨ ਵੰਡਦਾ, ਸਰੀਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁੰਮੀ ਗਾਇਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਭਰਗੂ, ਉਸਨੂੰ ਲੋੜ ਕੇ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਤ ਨੇ, ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਪ੍ਰਚੂਰ, ਚਮਕਦੇ ਨੂੰ ਗਾਇ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੱਭਿਆ; ਉਹ ਜੰਮ ਕੇ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦੇ ਲੋਕ ਦਾ ਨਾਭੀ, ਨੌਜਵਾਨ। ਆਦਰ ਨਾਲ, ਉਸੀਜ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਤਰ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਆਗੂ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕੀਤਾ; ਉਸਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ। ਮਹਾਨ, ਚਮਕਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਨਿਰਭ੍ਰਮ, ਪੁਰਾਣਾ ਨਗਰਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ; ਜੰਗਲਾਂ ਦਾ ਅੰਕੁਰ, ਸੋਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪੀਲੇ-ਦਾਢੀ ਵਾਲਾ, ਭਜਨ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ। ਤ੍ਰਿਤ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਿਆ; ਉਥੋਂ ਘਰ-ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਗ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਦੀਆਂ ਅਟੱਲ, ਘਰ-ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਲੌਆਂ ਭੜਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਚਿੱਟੇ-ਦੰਦ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀਆਂ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਸੋਮਾ ਵਾਂਗ। ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ ਕੰਬਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਆਯੁ ਨੇ ਉਸਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜਿਸਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀਆਂ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਭਰਗੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਜੋਗ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਮਨੂ ਲਈ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ। ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਦਿਵਿਆ, ਮਹਾਨ, ਪੁਰਾਤਨ ਦਾਤਾਂ ਦੇ। ਹੁਣ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਾਰੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਤੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸੂਰਵੀਰ, ਸਾਨੂੰ ਮਹਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨ ਦੇ। ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਚੰਗੀ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਤਾ, ਚਾਰ-ਪਾਸੇ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਧਨ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਇਹ ਸਭ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਮਹਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨ ਦੇ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਾਲਾ, ਦਿਵਿਆ, ਮਹਾਨ, ਵਿਅਪਕ, ਡੂੰਘਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਧਾਰ ਵਾਲਾ; ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦਣ ਵਾਲਾ—ਸਾਨੂੰ ਮਹਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨ ਦੇ। ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੂਰਵੀਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਧਨ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚੰਗੀ ਕਲਾ ਵਾਲਾ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ ਇੰਦਰ—ਸਾਨੂੰ ਮਹਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨ ਦੇ। ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਸੂਰਮਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਜਿੱਤੂ ਫੌਜਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ—ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਮਹਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨ ਦੇ। ਸੱਤ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਅੰਗਿਰਸ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ—ਸਾਨੂੰ ਮਹਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨ ਦੇ। ਗਾਇਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੇ ਭਜਨ ਇੰਦਰ ਤਕ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲੱਭਦੇ; ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੇ, ਮਨ ਨਾਲ ਉਚਾਰੇ—ਹੇ ਮਹਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਮਹਾਨ, ਪ੍ਰਚੂਰ ਧਨ ਦੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਹ ਦੇ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ, ਅਤੁਲ ਨਿਵਾਸ; ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ—ਹੇ ਮਹਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਮਹਾਨ, ਪ੍ਰਚੂਰ ਧਨ ਦੇ। ਹੁਣ ਇੰਦਰ ਆਪ ਬੋਲਦੇ ਹਨ—"ਮੈਂ ਪੁਰਾਣਾ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ; ਸਦਾ ਲਈ ਧਨ ਜਿੱਤਦਾ ਹਾਂ; ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸੱਦਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਭਗਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਵੰਡਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਰੋਕ, ਅਥਰਵਨ ਦੀ ਤਾਕਤ; ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਤਾ ਲਈ ਗਾਇਆਂ ਜਨਮੀਆਂ, ਮਹਾਨਾਂ ਉੱਤੇ; ਮੈਂ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਪੁਰਸ਼ਤਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਦਧੀਚਿ ਤੇ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਨੂੰ ਜਾਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।" "ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਵਜਰ ਬਣਾਈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ; ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਅਜੈਯ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਇਹ ਧਨ—ਗਾਇਆਂ, ਘੋੜੇ, ਸੋਨਾ—ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੱਡਾ, ਚਮਕਦਾ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਸੋਮਾ ਤੇ ਭਜਨ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ, ਇੰਦਰ, ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਸੋਮਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਲਈ ਪੁੱਛਣ; ਹੇ ਪੂਰੁ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਫੇਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਵਜਰ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ; ਜਦ ਚੁਣੌਤੀ ਮਿਲੀ, ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਨਮ ਨ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।" "ਮੈਂ ਇੱਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਕਈਆਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਵੱਟਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਇੰਦਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦੇ?" "ਮੈਂ ਗੁੰਗੁਸ ਤੇ ਅਤਿਥਿਗਵਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ; ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਸੰਘਾਰਕ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ; ਪਰਣਯਾ ਜਾਂ ਕਰੰਜਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਸੰਘਾਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ।" "ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਪਾਵੇ; ਉਹ ਗਾਇਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰੇ; ਜਦ ਮੈਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਜੋਗ, ਭਜਨ-ਯੋਗ ਦਾਤਾਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਸੋਮਾ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਨਾਂ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਆਉਂਦਾ; ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ, ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਲਦ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ, ਅੰਦਰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਖੜਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥੀਂ।" "ਮੈਂ ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਸੁਆਂ ਜਾਂ ਰੁਦਰਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦਾ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ, ਅਜੈਯ, ਅਜਿੱਤ, ਅਪਰਾਜਿਤ ਬਣਾਉਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ, ਰੌਸ਼ਨੀ, ਤੇ ਦਾਤਾਂ ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵਰਸਦੀਆਂ ਰਹਿਣ।