ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵੱਡੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਯਜਨਾ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਆਉਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ, ਸੱਚੇ ਬਲ ਦੇ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਭਾਗ ਲਵੇ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਕਲਸ਼ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਵਧਾਨ ਅਤੇ ਸਹਾਰੇ ਦਾ ਸਤੰਭ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਤਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਯਾਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੋਮਾ-ਧਾਰੀ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਲਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰੇ। ਯਜਮਾਨ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਆਹੂਤੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤ ਸਨ। ਜੋ ਯਾਜ਼ਨਾ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨ ਵੱਸਣ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੂਰ ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਵਾਲੇ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋਤਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਜੋੜੇ ਜਾਣ। ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਨਵੇਂ, ਸਭ ਜਿਥੇ ਕਈ ਕਰਮ ਅਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਆ ਮਿਲਣ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਅਕਾਸ਼ ਗੱਜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਰਸ ਪੀ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤੁਤੀਆਂ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇੰਦਰ! ਇਹ ਚੰਗੀ ਲੱਕੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੋੜਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਸੋਮ ਪੀੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਖਾ, ਤੇ ਆਹੂਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿ।" ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗਾਈਆਂ ਅਤੇ ਜੌ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੂਰ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੰਗ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ, ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਥੱਲੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾਏ। ਇੰਦਰ ਸਾਹਮਣੇ, ਵਿਚਕਾਰ, ਦੋਸਤ ਬਣ ਕੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹੇ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣਾਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੱਗੀ ਪਹਿਲਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ। ਤੀਜੀ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰੰਤਰ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਵੈ-ਭੂਤ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਜਮਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਅੱਗੇ ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਵਿਆਪਕ ਥਾਂਵਾਂ, ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਾਮ, ਤੇਰਾ ਮੂਲ, ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।" ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਅੱਗੀ ਸਵੈ-ਭੂਤ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗੋਦੀ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਤੀਜੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਜਦ ਅੱਗੀ ਗੱਜਿਆ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਸਜ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਕਟ ਹੋਇਆ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੇ। ਅੱਗੀ ਦਾਤਾ, ਧਨ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮਰੱਥ ਪুত੍ਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ। ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਹ ਵਾਸਤੇ ਪੱਥਰ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਪੰਜ ਜਨ ਅੱਗੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਮਰ ਅੱਗੀ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲਾ ਧੂੰਆਂ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜਸਵੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਅੱਗੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਜਦ ਅਕਾਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਦੋ ਜਿੰਦਾਂ ਨਾਲ ਅਮਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਵੀ ਚੰਗੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਆਹੂਤੀ ਅੱਜ ਤੂੰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਉਹ ਦਾਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਜਮਾਨ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਹੂਤੀਆਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਪਾਸਕ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣੇ। ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਤੇਰੇ ਉਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਧਨ-ਧਾਨਾ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੱਗੀ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਇਆਲੁ, ਵਿਸ਼ਵਕ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਥਿਰ ਰਹੇ। ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਸੀਂ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਸੰਤਾਨ ਦਿਣ। ਮਹਾਨ ਹੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਕੋਲ ਤਾਕਤਾਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਧਨ ਵੰਡਦਾ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਭ੍ਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਲੱਭਿਆ। ਤ੍ਰਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ, ਗਾਈ ਦੀ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲੱਭਿਆ। ਉਹ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਨਾਭੀ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ। ਉਸੀਜ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਸਮਾਰੋਹ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਆਹੂਤੀਆਂ ਦਾ ਵਾਹਕ ਹੈ। ਮਹਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਗਿਆਨੀ, ਅਜੋਕੇ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲਾਂ ਦਾ ਬੀਜ, ਸੋਚ, ਭੂਰੇ-ਦਾਢੀ ਵਾਲਾ, ਸਤੁਤੀ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਤਾ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ, ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਘਰ-ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਰੋਕਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਗ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੀ ਦੀਆਂ ਅਬੋਲ, ਘਰ-ਵਾਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਲਪਟਾਂ ਭੜਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਚਿੱਟੇ-ਦੰਦ ਵਾਲੀਆਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਸਾੜਦੀਆਂ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਵਾਂਗ। ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਅੱਗੀ ਕੰਬਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਆਯੁਸ ਨੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁਖਦਾਈ ਹੋਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੈ, ਟਿਕਾਇਆ। ਅੱਗੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਜਨਮਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਨੁ ਲਈ ਪੂਜਨਯੋਗ ਬਣਾਇਆ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਹੂਤੀਆਂ ਦਾ ਵਾਹਕ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਯਜਮਾਨ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਧਨ ਦੇ।" ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ, ਤਾਕਤ, ਚੰਗੇ ਮਾਰਗ, ਅਤੇ ਚੌਤਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਆਧਾਰ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਧਨ ਦੇ। ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਚੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਘੰਭੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਧਨ ਦੇ। ਬੈਨਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੀਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਧਨ ਦੇ। ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਸੂਰਮਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਤੂ ਫੌਜਾਂ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਧਨ ਦੇ। ਸੱਤ-ਮੁਖੀ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜਿਸ ਵੱਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਦਰਯੋਗ ਅੰਗਿਰਸ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਧਨ ਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਇਕ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਸੁਨੇਹੇ ਵਾਂਗ ਭੇਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੋੜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਮਹਾਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਅਤੁੱਲ ਨਿਵਾਸ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ।" ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਪੁਰਾਤਨ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਸਦਾ ਲਈ ਧਨ ਜਿੱਤਦਾ ਹਾਂ; ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸੱਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਵੰਡਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅੱਗੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।