ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਸੋਮ ਪੱਥਰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ‘ਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਅਨੰਦਤਮ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ। ਉਹ ਨਵੇਂ ਦਿਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੇਜ਼-ਤਰਾਰ ਇੰਦਰ, ਮਘਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਦੇ ਸ਼ੌਰਯ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ, ਨਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਨਾਂ ਨਵਾਂ, ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਦੌਲਤ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਯਜਨਾਂ ‘ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੋਮ ਪੱਥਰ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਸਨ ‘ਤੇ, ਉਹਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇਲਾਹੀ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਜੌ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਇਆ ਸਾਂਡ ਬਣ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਰਯਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਲਈ ਪਾਣੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਸੋਮ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਲਈ ਰੌਂਦਦਾ ਹੈ, ਮਘਵਾਨ ਉਸ ਲਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਹਾੜੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਦੇਵੇ, ਸੱਚ ਦੀ ਗਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦੁੱਧ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਚਮਕੇ। ਚੰਗਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕੇ। ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਜੌ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਦੂਰਲੇ ਵੈਰੀਆਂ ‘ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇਵੇ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਜਿਤੀਏ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ, ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ—ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇ। ਇੰਦਰ ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਆਪਕ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਰਥ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਘੋੜੇ ਵੀ ਵਧੀਆ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵਜ੍ਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਟੀਮ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਂਡ, ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਭੋਜਨ ‘ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਾਤਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਾਦਗਾਰ, ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਥੰਭ ਹੈ। ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਬਣੋ। ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ ਆਉ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਆ, ਸੋਮ-ਵਾਹਕ! ਤੂੰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਇਥੇ ਬੈਠਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਪਾਤਰ ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ। ਪਹਿਲੀਆਂ ਇਲਾਹੀ ਭੇਂਟਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਅਜੇਤੂ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਯਜਨ ਜਹਾਜ਼ ‘ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹ ਸਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ। ਦੂਰੇ ਤੇ ਨੇੜੇ ਵਾਲੇ ਸਭ ਇਕਠੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਜੋਤਣੇ ਔਖੇ ਹਨ, ਜੋਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਥੇ ਕਈ ਕਰਮ ਤੇ ਭੋਜਨ ਹਨ, ਉਥੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਪਹਾੜ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਆਕਾਸ਼ ਗੱਜਦਾ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਅੰਤਰ ਗੁੱਸੇ ‘ਚ ਡੋਲਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ, ਇਕ ਰਾਹ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ, ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਲਕੜੀ ਫੜੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ, ਮਘਵਾਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਖੁਰ ਤੋੜਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਸੋਮ ਰਸਣ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ, ਭੇਂਟ ਵਿਚ, ਮਘਵਾਨ, ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਜਾਗਦਾ ਰੱਖ। ਗਾਂਵਾਂ, ਜੌ ਨਾਲ, ਦੂਰਲੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ। ਅਸੀਂ, ਮੁੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਭਾ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਜਿਤੀਏ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ, ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ—ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਬਚਾਵੇ। ਇੰਦਰ ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣਾਵੇ। ਫਿਰ ਅੱਗੇ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਹੋਈ। ਅਗਨੀ ਪਹਿਲਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਦੂਜਾ, ਸਾਡੀ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਤੀਜਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ, ਲਗਾਤਾਰ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਅਗਨੀ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਥਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਾਂ, ਜੋ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਉਹ ਸਰੋਤ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੋਂ ਤੂੰ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਤੈਨੂੰ ਆਪ-ਉਤਪੰਨ ਨੇ ਜਗਾਇਆ। ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਗਾਂ ਦਾ ਥਣ ਹੈਂ। ਤੀਜੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਖੜਾ ਹੈਂ; ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ, ਮਹਾਨਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਅਗਨੀ ਗੱਜਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ। ਧਰਤੀ ਹਿੱਲੀ, ਪੌਦੇ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਜਨਮਿਆ, ਚਮਕਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਉਸਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸੋਚਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ, ਸੋਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ। ਤਾਕਤ ਦਾ ਧਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ, ਸਵੇਰਿਆਂ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਬੀਜ। ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਦਿਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਹ ਲਈ ਪੱਥਰ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਗਨੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਅਮਰ ਹੈ। ਉਹ ਧੂੰਆਂ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਦੋ ਜਿੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਅਮਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਆਕਾਸ਼, ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਵੀ ਚੰਗੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਭੇਂਟ ਅੱਜ ਤੂੰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਘਿਉ ਵਾਲਾ ਪਿੰਡ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚਲ, ਧਨਵਾਨ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾ, ਚੰਗੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ। ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮ ਤੇ ਰਚਨਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਤੇ ਇੱਛਤ ਵਸਤਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸੀਜਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲਾ ਵਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕਿਰਪਾਲੂ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹੇ। ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਸੀਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਈਏ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੰਤਾਨ ਦੇਣ। ਮਹਾਨ ਹੋਤ੍ਰ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਧਨ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਉਸਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਕੇ, ਭਟਕਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਗਿਆਨੀ ਭ੍ਰਿਗੂ, ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਤ੍ਰਿਤਾ ਨੇ, ਲੱਭਦਿਆਂ, ਇਸ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੱਭਿਆ। ਉਹ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ। ਉਸੀਜਾਂ ਨੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਮਨੋਹਰ ਹੋਤ੍ਰ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਬਣਾਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਭੇਂਟਾਂ ਦਾ ਵਾਹਕ ਬਣਾਇਆ। ਮਹਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਗਿਆਨੀ, ਪੁਰਾਤਨ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਬੀਜ, ਸੋਚ, ਗਿਆਨੀ, ਪੀਲੇ-ਦਾਢੀ ਵਾਲੇ, ਸਤੁਤੀ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਤਾ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ, ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘਿਰਿਆ, ਗਰਭ ਵਿਚ, ਅਸਥਾਨ ਵਿਚ ਬੈਠਾ। ਉਥੋਂ, ਘਰ-ਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਨਿਆਂ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਗ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਦੀਆਂ ਅਣਥਕ, ਘਰ-ਪਤੀ ਬਣਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਲਪਟਾਂ ਭੜਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਚਿੱਟੇ-ਦੰਦ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਸਾੜਦੀਆਂ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਸੋਮਾਂ ਵਾਂਗ। ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ ਕੰਬਣੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਆਯੁਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮਨੋਹਰ ਹੋਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ, ਅਗਨੀ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਪਾਣੀਆਂ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਨੂ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਾਮਾਤਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਸ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ, ਸਦਾ ਵਗਦੀ ਰਹੀ।