ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਰਾਜਾ, ਕੁਰੂਸ਼੍ਰਵਣ ਤ੍ਰਾਸਦਸਯੁ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਤਰੀ ਚੁਣਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਰਥ-ਸਵਾਰੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਦਾਅ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ਯਗ੍ਯ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ। ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬਾਣੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਉਪਮਸ਼੍ਰਵਸ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਸੀ, ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਫੈਲਾਉਂਦੀ। ਮੈਂ ਉਪਮਸ਼੍ਰਵਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਿਤ੍ਰਾਤਿਥੀ ਵੰਸ਼ਜ ਉੱਤੇ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵੀ ਇੱਜਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਰਹੀ ਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਅਮਰਾਂ ਜਾਂ ਮਰਦਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ। ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਕੋਲ ਸੌ ਜਿੰਦਾਂ ਹੋਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਜੁਆ ਦੇ ਜੁਆਏ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਵਿੱਭੀਦਕ ਦੇ ਮਜਬੂਤ ਨੱਟਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਚੁਸਤ ਪਾਸੇ, ਮੈਨੂੰ ਮੁਜਵਤ ਦੇ ਸੋਮਾ ਵਰਗਾ ਸੁਆਦ ਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਪਾਸੇ ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਡਾਂਟਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਤਿਆਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ। ਪਰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰੁਲਾਇਆ। ਸੱਸ ਆਪਣੀ ਪੂਤਣੂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ; ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੁੱਢਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਹੁਣ ਜੁਆ ਦੇ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ। ਜੁਆਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਲੋਕ ਹੱਥ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਜੁਆ ਦੇ ਸੁੱਟ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿਉ, ਮਾਂ ਅਤੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਲੈ ਜਾਓ, ਇਹ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਜਦ ਮੈਂ ਠਾਨ ਲਿਆ ਕਿ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਬੋਲਦੇ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ। ਜੁਆਰੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ, ਪੁੱਛਦਾ, "ਕੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤਾਂਗਾ?" ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਉਲਟ ਚੱਲਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਸੇ ਆਪਣੇ ਕੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁਆਇਆਂ ਨਾਲ ਤੜਫਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਸਾੜਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਚਲ ਮੁੰਡੇ ਹਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੇ ਜੁਆਰੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਲੁਭਾਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਨਿਵਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਤ੍ਰਿਪੰਝ (੫੩) ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਾਂ ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੀਤਾਰ ਦੇਵਤਾ। ਜੁਆਰੀ ਅੱਗੇ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਪਰ ਰਾਜੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹੇਠਾਂ ਵੀ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਵੀ ਉੱਡਦੇ ਹਨ; ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਹੱਥ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਪਾਸੇ, ਭਾਵੇਂ ਠੰਢੇ ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਣ, ਪਰ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੁਆਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, "ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" ਕਰਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਜੁਆਰੀ ਕਿਸੇ ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਖ ਕੇ ਭੜਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਲ ਲੋਭ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੁਏ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਨਿਕੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਟੋਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਦਸ ਦਿਨ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।" ਜੁਏ ਨਾਲ ਨਾ ਖੇਡ, ਖੇਤ ਜੋਤ, ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਝ। ਉੱਥੇ ਤੇਰੇ ਪਸ਼ੂ ਹਨ, ਜੁਆਰੀ, ਉੱਥੇ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਸਵੀਤਾਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ; ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਾਲ ਨਾ ਆ। ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੈਰ ਨਾ ਆਵੇ, ਨਾ ਤੇਰਾ ਕ੍ਰੋਧ; ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਜੁਏ ਦੀ ਲਾਲਚ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੇ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣੋ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਮਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ। ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਉਸ਼ਾ ਤੋਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਜੋ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਤਾ ਕਿ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲੇ। ਉਸ਼ਾ ਉਠ ਕੇ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰੇ; ਅੱਗੀ, ਜੋ ਜਗਾਈ ਗਈ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਿਲੀ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਉਸ਼ਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚਮਕੇ, ਦਾਨੀਆਂ ਲਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ। ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ; ਅੱਗੀ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਮਾਣ ਲਈ ਚਮਕਣ; ਅੱਗੀ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਚੱਲਣ, ਅੱਗਾਂ ਵੱਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਣ। ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ ਆਪਣਾ ਰਥ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ ਜੋਤਣ; ਅੱਗੀ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਸਵੀਤਾਰ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਧਿਸ਼ਣਾ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ; ਅੱਗੀ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸੱਚਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਬੋਲ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਮਾਣਵ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰੇ। ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਉੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਅੱਗੀ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਵਿਸ਼ੁਧ ਕੁਸ਼ਾ ਵਿਛਾਈਏ, ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ; ਪਥਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨਾਂ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰੀਏ। ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਰਹੋ; ਅੱਗੀ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਓ, ਸੱਤ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਬਿਠਾਓ। ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਭਗਾ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ; ਅੱਗੀ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਦਿਤਿਆ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਇਥੇ ਆਉਣ, ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਪੂਸ਼ਣ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਭਗਾ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ; ਅੱਗੀ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ, ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਆਸਰਾ, ਆਦਿਤਿਆ ਵਲੋਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ; ਪਸ਼ੂ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਆਯੁ ਲਈ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਰੇ ਮਰੁਤ, ਸਾਰੇ ਆਸਰੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਾਏ ਹੋਏ ਅੱਗ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮਦਦ ਲਈ ਆਉਣ; ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਬਚਾਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਕੱਢਿਆ; ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਿਡਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ। ਮੈਂ ਉਸ਼ਾ ਅਤੇ ਰਾਤ, ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ, ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤ, ਪਹਾੜ, ਪਾਣੀਆਂ, ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇਜਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਨਿਯਮ ਦੇ ਪਾਬੰਦ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਹਾਨੀ ਤੇ ਅਪਮਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ; ਦੁੱਖ ਤੇ ਵੈਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਆਉਣ; ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ। ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਮਾਂ, ਦਾਤਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਹਰੇਕ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇ; ਅਸੀਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਨਿਰਪਾਪ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਪਾਈਏ; ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ। ਪਥਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਭੂਤ-ਪਰੇਤ ਦੂਰ ਹੋਣ, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਸਾਰੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਦੂਰ ਹੋਵੇ; ਅਸੀਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਲੱਭੀਏ; ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਕੁਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠੇ, ਇਲਾ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਮ ਗਾਵੇ; ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਪਾਈਏ; ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋਵੇ; ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਹੁਤੀ ਸਾਨੂੰ ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿਵਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਕਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੇਠਾਂ, ਮਨੁੱਖ, ਰਾਜੇ, ਜੁਆਰੀ, ਘਰ-ਵਾਲੇ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਤੇ ਆਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।