ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਰੰਭਿਕ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਇਨਸਾਨੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਨੋਖੇ ਰੰਗ-ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਦਿਨ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਤਨੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੋਹਣੇ, ਉੱਚ-ਕੁਲ ਦੇ ਜੋੜੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਾਨਣ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੁਤਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਗਾਂ, ਜੋ ਝੁੰਡ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਸੱਤ-ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੈਵੀ ਵਾਸਤਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਰਵਣੀ ਰੁਦਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਬੁਢਾਪਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੀਆਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾਸ ਵਗਾਓ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਰਡਰ ਦੇ ਰਾਖੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਸਮਝਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸੀ ਸਿੱਖਿਆ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਖੇਤ (ਜਗਤ) ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਪਰ ਜੋ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਫਲ ਹੈ—ਸਿੱਧਾ ਰਸਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਦਿਨ, ਜੀਉਂਦਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਾਲ ਉਹ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਾਨੀ, ਚੰਗੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚੰਗੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਦਾਨ ਵਧਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਰਹੇ। ਇਕ ਰਿਸ਼ੀ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਪੂਸ਼ਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਚਲਾਇਆ। ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਧਰਮੀ ਦੀ ਚੀਕ ਉਠੀ। ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਲਾਚਾਰੀ, ਨੰਗਾਪਣ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕੰਬਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ, 'ਜਿਵੇਂ ਚੂਹੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੱਟਦੇ ਹਨ, ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਹੇ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਮੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣ।' ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਕੁਰੁਸ਼ਰਵਣ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਾਸਦਸਯੂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ੀ ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਤਿੰਨ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨਾਂ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਵਾਣੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਉਪਮਸ਼੍ਰਵਾਸ ਵਾਂਗ, ਖੇਤ ਦੀ ਉਪਜ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਉਪਮਸ਼੍ਰਵਾਸ, ਮਿਤ੍ਰਾਤਿਥੀ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਅਮਰਾਂ ਜਾਂ ਮਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਦਾਨੀ ਉਸ ਲਈ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ। ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਕੋਲ ਸੌ ਜਾਨਾਂ ਹੋਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਆਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਜੂਏ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿੱਬੀਦਕਾ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਗੋਟੀਆਂ ਉਸਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੁਜਵਤ ਦੇ ਸੋਮਾ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਦੇ ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਤਾਣਿਆ, ਨਾ ਠੁਕਰਾਇਆ, ਸਦਾ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਿਭਾਈ। ਪਰ ਜੂਏ ਦੀ ਇੱਕ ਗੋਟੀ ਵਾਸਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਸੱਸ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ; ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ। ਜੂਏ 'ਚ ਜਿੱਤ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਜੂਏਬਾਜ਼ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਰਲੇ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿਉ, ਮਾਂ, ਭਰਾ ਸਾਰੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਇਹ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਲੈ ਜਾਓ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਗੋਟੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੂਏਬਾਜ਼ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਕੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤਾਂਗਾ?" ਪਰ ਗੋਟੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਉਲਟ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗੋਟੀਆਂ ਆਪਣੇ ਕੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੜਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਠੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਮੁੰਡੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਹੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਉੱਤੇ ਮਿੱਠਾਸ ਪਾ ਕੇ ਮਖੌਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ੫੩ ਗੋਟੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਪਾਬੰਦ, ਸਵਿਤਾ ਦੇਵ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹਨ। ਉੱਤਮ ਉੱਤਮ ਵੀ ਜੂਏਬਾਜ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੋਟੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਉੱਤੇ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹਨ; ਬਿਨਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਠੰਢੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀਆਂ, ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਗੋਟੀਆਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੂਏਬਾਜ਼ ਦੀ ਪਤਨੀ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, "ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" ਕਰਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੋਰਾਂ ਕੋਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੂਏਬਾਜ਼ ਦਾ ਮਨ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਲੋਭਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੂਏ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀ ਗੋਟੀਆਂ ਦੇ ਗੁਣਵਾਨ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਦਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਦਸ ਦਿਨ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਜੂਏ ਨਾਲ ਨਾ ਖੇਡ, ਖੇਤ ਜੋਤ, ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਝ। ਉੱਥੇ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪਸ਼ੂ ਹਨ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਉੱਚ-ਕੁਲ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ।" "ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਕ੍ਰੋਧ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਾ ਆਉਣ ਦੇ। ਜੂਏ ਦੀ ਲਾਲਚ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।" ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਅੱਗਨੀਆਂ ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ। ਵੱਡੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਹੋਸ਼ਿਆਰ ਰਹੋ; ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਮਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ। ਸੂਰਜ ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਤੋਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤਤਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਸੋਮਾ, ਜੋ ਅੱਜ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਤਾਕਿ ਚੜਦੀ ਕਲਾ ਮਿਲੇ। ਉਸ਼ਾ, ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੋਈ, ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰੇ; ਅੱਗਨੀ, ਜੋ ਜਗਾਈ ਗਈ, ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਿਲੀ, ਸੋਹਣੀ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਉਸ਼ਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚਮਕੇ, ਦਾਨੀਆਂ ਲਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਅਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਰੁੱਸਣੀ ਦੂਰ ਰੱਖੀਏ; ਭਲਾਈ ਲਈ ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ; ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਚਲਣ; ਅੱਗ ਵੱਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉੱਠੇ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਆਪਣਾ ਰਥ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ ਜੋੜਣ; ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। "ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਭਾਗ-ਵੰਡ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਧਿਸ਼ਣਾ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ; ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਬਾਣੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਾਸਮਝੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰੇ। ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।" "ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਕੁਸ਼ਾ ਵਿਛਾਈਏ; ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ। ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਰਹੀਏ; ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਓ, ਸੱਤ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬਿਠਾਓ। ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਭਾਗਾ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ; ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰੰਗ, ਦੁੱਖ-ਸੁਖ, ਲਾਲਚ, ਉਪਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਅਰਦਾਸਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਸ੍ਰੋਤ ਵਾਂਗ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਉੱਚੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕੇ।