ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਜਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਜੀਵ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਭਾਗ ਜਾਂ ਅਰਯਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਧਾਰੂ ਗਾਊਆਂ ਦੀ ਕਮੀ ਨਾ ਆਉਣ ਦੇਣ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਸੋਹਣਪ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦੇਣ। ਧਰਤੀ ਵੀ ਇੰਨੀ ਉਪਜਾਊ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਇਸ ਗਾਇਕ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ ਇਨਾਮ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਗਾਊ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ, ਉਸ ਮਾਲਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਾਥੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕੋ ਹੀ ਆਹਾਰ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ? ਕਿਹੜਾ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਕਿਹੜਾ ਦਰੱਖਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣੇ? ਉਹ ਅਟੱਲ ਖੜੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਧਾਰਾਂ ਨਾਲ; ਕਈ ਦਿਨ ਤੇ ਸਵੇਰਾਂ ਉਮਰ ਪਾ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਪੁਰਸ਼ ਰੂਪ ਵਾਲ਼ਾ ਬਲਵਾਨ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਮੜੀ, ਛਾਣਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਲਵਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਮਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ, ਤੇ ਅੱਗ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਤਪਸ਼ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ। ਜਦੋਂ ਰਥ-ਹੰਕਣ ਵਾਲਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਹੰਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਚਲ ਨੂੰ ਵੀ ਸਥਿਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਗਾਊ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰੰਭਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਣਵਾ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਯਾਵਾ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਹਨ ਹਨੇਰੇ ਲਈ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ; ਇਸ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਹੁਣ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ, ਆਪਣੇ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਣ ਆਉਣ। ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀ ਲੈਂਦਾ, ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ। ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ। ਪਤਨੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਸੋਹਣੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਭਾਗ ਮਿਲੇ। ਇਹੀ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ, ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਊਆਂ, ਦੂਧ ਵਾਲੀਆਂ, ਜੋੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਮਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਪੁਰਾਣੀ, ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਵਾਣੀ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਥਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ; ਤੁਰਵਣੀ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਢਾਪਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੌਤ, ਇਹ ਅੱਗਾਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਵਹਾ ਦਿਓ। ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ, ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾ ਚੁੱਕਾ; ਉਸ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ, ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜੋ ਖੇਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਪਰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਚਲਦਾ, ਉਹ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਭਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿੱਧੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ, ਜੀਉਂਦਾ ਜੀਵ ਇਹ ਭੋਜਨ ਖਾ ਚੁੱਕਾ; ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ। ਜੁਆਨੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਆ ਗਿਆ; ਦਾਨੀ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਥੱਕ ਗਿਆ। ਆਓ, ਹੇ ਕੁਰੁਸ਼ਰਾਵਣ, ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਮ ਕਰੀਏ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਮਿਲੇ। ਦਾਨੀ ਦਾਤਾ ਹੋਣ; ਇਹ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ; ਮੈਂ ਪੁਸ਼ਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਵੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਅਧਰਮੀ ਦੀ ਚੀਖ ਉਠੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਸੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਪਤਨੀਆਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਪੱਸਲਾਂ। ਬੇਬਸੀ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਨੰਗਾਪਣ ਸ਼ਰਮ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੰਬਦਾ ਹੈ। ਚੂਹਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਕੁਰੇਦਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੌ-ਬਲ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਗਾਇਕ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਦਾਨੀ ਇੰਦ੍ਰ, ਸਾਨੂੰ ਮਿਹਰ ਕਰ; ਸਾਨੂੰ ਪਿਓ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾ। ਮੈਂ ਕੁਰੁਸ਼ਰਾਵਣ, ਰਾਜਾ, ਤ੍ਰਾਸਦਸਯੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦਾਨੀ, ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ੀ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ, ਜਿਸਦਾ ਰਥ ਤਿੰਨ ਭੂਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੰਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਨ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਉਪਮਸ਼ਰਵਾਸ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਖੇਤ ਨੂੰ ਉਪਜਾਊ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਪਮਸ਼ਰਵਾਸ, ਮਿਤ੍ਰਾਤਿਥੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੇ ਮੈਂ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਅਮਰਾਂ ਜਾਂ ਮਰਦਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਦਾਨੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ। ਕੋਈ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਸੌ ਜਾਨ ਹੋਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਆਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜੂਏ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਵਿੱਭੀਦਕਾ ਨੱਟਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਪਾਸੇ ਮੈਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਮੁਜਾਵਤ ਦਾ ਸੋਮਾ ਮਿੱਠਾ ਲੱਗਦਾ, ਇਹ ਚੁਸਤ ਪਾਸੇ ਮੈਨੂੰ ਚੁਸਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਠੁਕਰਾਇਆ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਲੀ ਰਹੀ। ਪਰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਪਿਤ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਰੋਈ। ਸਾਸ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੀ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ; ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ ਥੱਕਿਆ ਘੋੜਾ, ਮੈਂ ਜੂਏ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ। ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਜੂਏਬਾਜ਼ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ, ਜੋ ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦਾ। ਪਿਉ, ਮਾਂ ਤੇ ਭਰਾ ਕਹਿੰਦੇ: "ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਲੈ ਜਾਓ, ਉਹ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਜਦ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਜੋ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਭੂਰੀਆਂ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਕੇ ਬੋਲ ਪਾਈਆਂ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ। ਜੂਏਬਾਜ਼ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ, ਪੁੱਛਦਾ: "ਕੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤਾਂਗਾ?" ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੰਪਨ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਪਾਸੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਜਿੱਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਾਸੇ, ਆਪਣੇ ਕਾਂਡਿਆਂ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਤੜਪਾਉਂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਭੜਕਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਸਾੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਖੇਡਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਹਾਰੇ ਨੂੰ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ, ਜੂਏਬਾਜ਼ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਟੋਲੀ, ਤਿਰਪੰਨ ਸੰਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਾਂ ਤੇ ਚਲਦੀ, ਸਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ; ਜੂਏਬਾਜ਼ ਤੋਂ ਤਗੜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡਰਦੇ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਲੰਘਦੀਆਂ, ਉੱਤੇ ਉੱਡਦੀਆਂ; ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾਉਂਦੀਆਂ। ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਈ ਪਾਸੇ, ਠੰਢੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀਆਂ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੂਏਬਾਜ਼ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੁਖੀ, ਛੱਡੀ ਹੋਈ; ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਾਂ ਪੁੱਛਦੀ: "ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" ਕਰਜ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਡਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੂਏਬਾਜ਼ ਉਤੇਜਿਤ ਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਲਲਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭੂਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਖੇਡ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਅਜਨਬੀ ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ; ਦਸ ਦਿਨ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੂਏ ਨਾਲ ਨਾ ਖੇਡ, ਖੇਤ ਪਾਲ, ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਝ। ਉੱਥੇ ਪਸ਼ੂ ਹਨ, ਜੂਏਬਾਜ਼, ਉੱਥੇ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਮੈਨੂੰ ਸਵਿਤਾ, ਮਹਾਨ, ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਸਤੀ ਬਣਾਓ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰੋ; ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕਦੇ ਕੌੜਾ ਮਨ ਲੈ ਕੇ ਨਾ ਆਓ। ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ, ਤੇਰੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧਤਾ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਨਾ ਆਵੇ; ਜੂਏ ਦੀ ਲਾਲਚ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਮਨੁੱਖੀ ਦੁਖ-ਸੁਖ, ਤੇ ਜੂਏ ਦੀ ਲਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਿੱਖਿਆ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।