ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਪ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਆਏ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਤਿੰਨ ਨੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਦਲਦਲਾਂ ਨੂੰ ਗਰਮ ਕੀਤਾ; ਦੋ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗੋਬਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੋ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ—ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਜਾਣ। ਜੰਗ ਵਿਚ, ਐਸੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾ ਛੁਪਾ। ਉਹ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਅਜਿਹੀਆਂ ਬੰਦਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹਰ ਹੋਰ ਵੈਰੀ ਤਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਸੱਸੁਰ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਦਿਓ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਦਿਓ; ਜਦ ਉਹ ਪੂਰਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਬਲਦ, ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਾਪ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਪਥਰ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਹ ਪੀਂਦਾ ਹੈਂ। ਬਲਦ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਚਮਚ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ, ਹੇ ਗਾਇਕ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੀ ਹੋਵੇ: ਦਰਿਆ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਵਗਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਉਲਟ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਭੇੜੀਆਂ ਸ਼ੇਰ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੱਛੀਆਂ ਮਗਰਮੱਛ ਤੋਂ, ਗਿੱਦੜ ਸੂਰ ਤੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਖੋਖਲੇ ਤੋਂ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ। ਮੈਂ ਇਹ ਪੱਕੀ ਬੁੱਧੀ—ਗ੍ਰਿਤਸਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਜ਼ਿੰਦਗੀ—ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਲਿਆ? ਤੂੰ, ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਿਰ ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਹਿੱਸਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਜੋ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਕੱਠੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇਤੁ ਬਣਾਇਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਲਵਾਨ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥੀ। ਮੈਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਗਤ ਲਈ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਦੇਵਤੇ ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਕੱਟਦੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਸਿਨੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਥੇ, ਸੂਏ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹਨ। ਖਰਗੋਸ਼ ਨੇ ਉਸਤਰਾ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਿਆ; ਆਪਣੇ ਪੰਜੇ ਨਾਲ ਦੂਰੋਂ ਪਥਰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਜਖਮੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਛੇਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਛੜਾ ਬਲਦ ਨੂੰ ਚਾਟਦਾ ਹੈ। ਚੀਤੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੱਖ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਲਏ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਖੜਾ। ਭੈਂਸ ਵੀ, ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੌੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਗੋਹ (ਛਿਪਕਲੀ) ਇਸ ਨੂੰ ਘਸੀਟ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਗੋਹ ਇਹ ਚੀਜ਼ ਘਸੀਟ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨ ਦੀ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਬੱਛੜੇ ਵੀ, ਬਲਦ ਤੋਂ ਛੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਚੱਬਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਮਜਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ, ਸਮੀ ਦੇ ਡਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਛਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਨਾਮ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਰੀ ਉਚੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਿਫ਼ਤ ਵਧੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਲਈ ਇੰਦਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈ, ਵੱਡਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥੀ, ਰਾਤ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਦੀ ਉਸ਼ਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀਏ; ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥੀ ਦੇ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਹੋਈਏ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੋਕਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਸੌ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਥ ਕutsa ਨਾਲ ਜਿੱਤੂ ਸੀ। ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਸੁਆਦਲੇਗੀ? ਹੇ ਤਿੱਖੇ, ਦੂਰੋਂ ਸਾਡੇ ਗੀਤਾਂ ਵੱਲ ਆ। ਕਿਹੜਾ ਸਹਾਇਕ, ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਾਂ? ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਮਹਿਮਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਹੜੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਮਿਤ੍ਰਾ ਵਾਂਗ, ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾ, ਤੂੰ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈਂ, ਜਦ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਲਕੜੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਭੇਜ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਅਨੇਕਾਂ ਗੀਤ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖ—ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਜਨਮੇ—ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਲਈ, ਪੁਰਾਣਾ ਆਕਾਸ਼ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ। ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਸ਼ੁੱਧ ਭੋਜਨ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਨੀ ਤਿਆਰ ਹੋਣ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਪਾਨੀ ਪੂਰੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਡਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਵਧ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਜੰਗਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਕਈ ਉਸ ਦੀ ਮਿਤਰਤਾ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਥ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗੋ ਨਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਇੱਥੇ ਭਜਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਵਾਂਗ, ਮਨ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਮਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਵਰਨ ਦੇ ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਿਫ਼ਤ ਦਿਓ। ਹੇ ਪੁਰੋਹਿਤੋ, ਆਪਣੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਰਹੋ, ਆਦਰ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਓ। ਪੀਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰ ਵਗਾਓ। ਪੁਰੋਹਿਤੋ, ਪਾਣੀਆਂ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ, ਫੇਣ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਉਸ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜੋ। ਉਹ, ਜੋ ਈਂਧਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ—ਹੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਪਾਣੀਆਂ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਈ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਣ। ਇੱਥੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਮਨ ਤੇ ਮਕਸਦ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਹੇ ਪੁਰੋਹਿਤੋ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬੰਦ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ—ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਲਹਿਰ, ਦਿਵਿਆ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਨੀ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ। ਉਸ ਲਈ ਮਿੱਠੀ ਲਹਿਰ ਪਾਓ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ ਚਸ਼ਮਾ। ਪਾਣੀਆਂ, ਘਿਉ ਵਾਲੀਆਂ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੋ। ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਇੰਦਰ-ਪਾਨੀ ਲਹਿਰ, ਹੇ ਨਦੀਆਂ, ਚਲਾਓ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੇ ਭੇਜੀ—ਮਸਤ ਹੋਈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਸਰੋਤ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀ, ਧਾਗਾ ਬੁਣਦੀ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਗਦੀ, ਹੁਣ ਦੋ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ, ਰੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲਦੀ—ਹੇ ਨਦੀਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂਵਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜੋ ਇੱਕੋ ਥਾਂ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਯਜਨਾ ਪਾਓ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਯੋਗ; ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਪਾਓ। ਸੱਚ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ, ਭੁੱਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੋ; ਸਾਡੇ ਵਲ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੋ, ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ। ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਣੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਧਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ; ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਲੈ ਆਓ। ਤੁਸੀਂ ਸੰਪੱਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਹੋ; ਸਰਸਵਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਜੋ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਜਦ ਪਾਣੀਆਂ, ਘਿਉ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਗਦੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ ਚਮਕਦਾਰ, ਜਿੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਹੇ ਪੁਰੋਹਿਤੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾਓ, ਹੇ ਦੋਸਤੋ। ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀਆਂ। ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਪਾਣੀਆਂ ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਯਜਨਾ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਹੇ ਪੁਰੋਹਿਤੋ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਸਫਲ ਹੋਈ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਸਤਿਕਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੇ ਮਿੱਤਰ ਬਣੀਏ, ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਏ। ਕੋਈ ਮਾਨਵ ਗੈਰ-ਧਰਮਿਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰੇ; ਉਹ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਲੱਭੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਬੁੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰੇ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਈ ਹੈ; ਭਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵੱਲ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਦਯਾਲੂ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ। ਅਸੀਂ ਦਾਤਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਆਏ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਅਮਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।