ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅਨੋਖੇ ਜੀਵ ਜਾਗ ਉਠੇ। ਬੱਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਢਾਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸੀਧਾ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਪਟਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵੱਡਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਰੁੱਖ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਮਾਂ, ਜੋ ਛੇਤੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ, ਗਾਂ, ਆਪਣੇ ਬੱਝੇ ਨੂੰ ਮਾਪਦੀ ਹੈ—ਤੇ ਇਹ ਗਾਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਿਆ, ਇਹ ਅਸਰ ਹੈ। ਸੱਤ ਵਿਰੋਧੀ ਹੇਰੋ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉਠੇ, ਜੋ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਪੱਛਮ ਤੋਂ ਨੌਂ ਆਏ, ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਪਹੁੰਚੇ; ਦਸ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਆਏ, ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਰਾਹ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਖਾਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਸ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ, ਆਮ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਤੇ ਪਾਰ ਉਤਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਲਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਕੁਰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇਰੋ ਨੇ ਮੋਟਾ ਰਾਮ ਪਕਾਇਆ; ਜੂਆਂ ਪਏ, ਤੇ ਖੇਡਣ ਲਈ ਬੈਠੇ। ਦੋ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ, ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੀਕਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ; ਰਸੋਈਆ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਅਧੀ ਪੱਖ। ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਦੌੜਣ ਵਾਲਾ, ਘੀ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਚਲੇ ਜਾਵੇ।" ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਉੱਠਦੇ, ਆਪਣੇ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ, ਪਹੀਏ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਆਰਯਾ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਯੋਕ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਆਪਣੇ ਲਿੰਗ ਨਾਲ ਮਾਪ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੋ ਗਾਂ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜੋਤੀ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕੋ ਨਾ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਕਰਣ ਦਿਓ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵੀ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਸੂਰਜ ਤੇ ਬਾਂਦਰ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਿਜਲੀ, ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗੋਬਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਈ। ਇਸ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਪਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਬਿਨਾ ਕੰਬੇ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਦਰੱਖਤ, ਗਾਂ ਮਾਪਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਨੌਜਵਾਨ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਡਰ ਜਾਵੇ; ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿਓ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸਿੱਖੋ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਪ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੇ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਤਿੰਨ ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਲਦਲ ਨੂੰ ਗਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦੋ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗੋਬਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਜੀਵਨ-ਦਾਤਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਜਾਣੋ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਤੋਂ ਨਾ ਲੁਕੋ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਢੱਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ, ਅਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਛੁਟਦਾ। ਹਰ ਹੋਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਸਸੁਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਦਿਓ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਦਿਓ; ਪੂਰਾ ਖਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਗੂੰਜਦਾ ਸਾਂਡ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਖੜਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਮਾਪਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਪੱਥਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਤੂੰ ਇਹ ਪੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਂਡ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ, ਹੇ ਦਾਨਵੀਰ, ਤੈਨੂੰ ਚਮਚ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ, ਹੇ ਗਾਇਕ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੂ ਹੋਵੇ: ਨਦੀਆਂ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਧਾਰ ਵੱਲ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਭੇੜੀਆ ਸਿੰਘ ਤੋਂ, ਮੱਛੀ ਮਗਰਮੱਛ ਤੋਂ, ਗਿੱਟ ਬਾਬਰ ਤੋਂ, ਖੋਖੇ ਤੋਂ ਦਾਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਜਾਣਿਆ, ਗ੍ਰਿਤਸਾ ਦੀ ਪੱਕੀ ਬੁਧਿ? ਤੂੰ, ਜਾਣਕੇ, ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਦਾਨਵੀਰ, ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਹਿੱਸਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਕੱਠੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ; ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਦਾਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿੱਤ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਕਰਤਬ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਰਦਾਨਾ। ਮੈਂ ਵਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਗਤਾ ਲਈ ਪੰਜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਦੇਵਤਾ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਜੰਗਲ ਕੱਟਦੇ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਨੇੜੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੱਕਾ ਰੱਖਿਆ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ, ਪੰਨੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹਨ। ਖਰਗੋਸ਼ ਨੇ ਉਸਤਰਾ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ, ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਵਟਾਇਆ; ਪੰਜਾ ਨਾਲ ਪਤ्थਰ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੰਡਿਆ। ਵੱਡੀ ਨੂੰ, ਜ਼ਖ਼ਮੀ, ਮੈਂ ਛੇਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਝਾ ਸਾਂਡ ਨੂੰ ਚੱਟਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਜ਼ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਖ਼ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਭੈਸ, ਰੋਕਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਦੌੜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗੋਹ ਇਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ, ਗੋਹ ਖਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਬੱਝੇ, ਬਲਦ ਤੋਂ ਛੁਟ ਕੇ, ਕਟਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ, ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਗਾ ਛਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸੋਮਾ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਸਜਾਇਆ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਹੇਰੋ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ੋਭਾ ਤੇ ਨਾਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਜੇਹੜਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਵਧੀ। ਜਿਸ ਲਈ ਇੰਦਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈ, ਮਹਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਰਦਾਨਾ, ਰਾਤ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਸਵੇਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀਏ; ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਰਦਾਨਾ ਦੀ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਹੋਈਏ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੋਕਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਸੌ ਮਨੁੱਖ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਕੁਤਸਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ। ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਕਿਹੜਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਪਿਆਰਾ ਹੈ? ਤੇਜ਼, ਦੂਰੋਂ ਸਾਡੇ ਗੀਤਾਂ ਵੱਲ ਆ। ਕਿਹੜਾ ਸਹਾਇਕ, ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਲੈ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਿਹਰ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ? ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ੋਭਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਹੜੀ ਬੁਧਿ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਮਿਤ੍ਰਾ ਵਾਂਗ, ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾ, ਤੂੰ ਵਿਆਪਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਭੇਜ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲਕੜੀ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ, ਸੰਤਾਨ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੀਤ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਲਈ, ਪੁਰਾਣਾ ਅਸਮਾਨ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ, ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਸਾਫ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਪਾਨ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ ਲਈ, ਮਿੱਠਾ ਪਾਨ ਪੂਰਾ ਪਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਦਾਨਵੀਰ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਿਆਪਕਤਾ ਵਿੱਚ ਵਧਾ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉੱਚੇ ਕਰਤਬ ਤੇ ਹੀਰੋਇਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੰਗਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਛਿਟ-ਛਿਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਥ ਵਾਂਗ ਡਟ ਕੇ ਖੜੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਭਜਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਭੇਟ ਵਾਂਗ, ਮਨ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼। ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਮਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦਿਓ। ਹੇ ਪੁਰੋਹਿਤੋ, ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋਵੋ, ਆਦਰ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਓ। ਪੀਲਾ, ਸੁੰਦਰ-ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਥੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਨ ਦਾ ਲਹਿਰਾ ਪਾ ਦਿਓ। ਹੇ ਪੁਰੋਹਿਤੋ, ਪਾਣੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿਓ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਫ, ਫੇਨ ਵਾਲਾ ਲਹਿਰਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਉਸ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜੋ। ਉਹ, ਜੋ ਈਂਧਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਦੇ। ਹੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਧਾਰ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਤਾਕਤ ਵਧਾਈ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਪਾਣੀਆਂ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਥੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਝੁਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਸੱਦੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਮਨ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਹੇ ਪੁਰੋਹਿਤੋ ਤੇ ਬੁਧੀ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬੰਦ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ—ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਲਹਿਰਾ, ਦਿਵਯ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਪਾਨ, ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਭੇਟ ਦਿਓ। ਉਸ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਲਹਿਰਾ ਪਾ ਦਿਓ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਅੰਕੁਰ, ਮਿੱਠੇ ਦਾ ਫਵਾਰਾ। ਪਾਣੀਆਂ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ, ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਜੀਵ, ਦੇਵਤਾ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਾਰਥ, ਸਮੂਹਿਕਤਾ, ਤਾਕਤ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਅਨੋਖੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਲਈ ਯਜਨਾ, ਭੇਟ, ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।