ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕੌਣ ਕੌਣ ਧਰਮ-ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਜੋ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਬਲਦਾਂ ਦੀ ਬੋਲ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਮੈਂ ਅਣਜਾਣ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਨ। ਮੈਂ ਜਿੱਤਦਾ ਹਾਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਕੋਈ ਵੀ ਵਸੇਬੇ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਮੇਰੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਗਰਜ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਲਦਾਂ ਬਾਹਰ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਪਹਿਲੇ ਤੇ ਪਿੱਛਲੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਹਵਾ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਦੇ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਿਆ। ਜਦ ਅਰੀਆ ਨੇ ਜੌ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਜੋੜੀਆਂ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਭਟਕਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਅਰੀਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਾਲਕ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿੰਨੇ ਚੁਣਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੌ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਮੈਂ enclosure ਵਿੱਚ ਜੌ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ, ਜੋ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਨਾ-ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ harness ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ—ਮਾਸ ਤੋਂ, ਦੋ-ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ-ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ। ਜੋ ਇੱਥੇ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੀਰ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਕਿਵੇਂ ਵੰਡਣਾ ਹੈ। ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਬਿਨਾ ਜੂਆ ਦੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਅੰਨ੍ਹੀ ਨੂੰ ਚਾਹਵੇਗਾ? ਕੌਣ ਉਸ ਦੇ ਬੰਧਨ ਖੋਲ੍ਹੇਗਾ, ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ, ਕੌਣ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹਵੇਗਾ? ਇੱਕ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੁਆਰਾ ਕਿੰਨੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਇੱਛਤ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ? ਵਧੀਆ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵਧੂ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਆਪ ਚੁਣਦੀ ਹੈ। ਫਰੋਗ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ, ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਖਾਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਢਾਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਠੀਕ ਬੈਠ ਕੇ ਸੂਕ ਜਾਂਦਾ, ਪਿੱਟ ਤੇ ਲੈਂਦਿਆਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ। ਇਕ ਵਿਅਪਕ ਛਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਿਨਾ ਪੱਤਿਆਂ, ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਹੈ; ਮਾਂ, ਛੇਦੀ ਹੋਈ, ਅੰਬਰੀ ਖਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ, ਗਾਂ, ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਮਾਪਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗਰਭਵਤੀ ਗਾਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਅੰਦਰ ਰੱਖਿਆ? ਸੱਤ ਵੀਰ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉਠੇ, ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਅੰਤ ਤੇ ਮਿਲੇ। ਪੱਛਮ ਤੋਂ ਨੌ ਖੜੇ ਆਏ; ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਦਸ, ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਖਾਂਦੇ। ਦਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪੀਲਾ ਤੇ ਆਮ ਹੈ; ਉਹ ਰਿਵਾਜ ਤੇ ਪਾਰ ਹੋਣ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਾਂ, ਗਰਭਵਤੀ, ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਪਾਲਦੀ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ। ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਮੋਟਾ ਰਾਮ ਪਕਾਇਆ; ਜੂਆ ਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਖੇਡਣ ਬੈਠੇ। ਦੋ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ, ਘੁੰਮਦੇ, ਸਫ਼ਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਚੀਲਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਚੱਲ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਰਸੋਈਆ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਅਧੀ ਪੱਖ। ਸਾਵਿਤਰ ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਦੌੜਣ ਵਾਲਾ, ਮੱਖਣ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਵੇ।" ਮੈਂ ਦੂਰੋਂ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਪਹੀਆਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ। ਅਰੀਆ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੂਆ ਤੇਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਚਾਨਕ ਨੌਜਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਲਿੰਗ ਨਾਲ ਮਾਪ ਕੇ, ਨਵੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਰੋਕੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਕਰੋ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵੀ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਗੁੰਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ; ਸੂਰਜ ਤੇ ਬਾਂਦਰ ਉੱਤਮ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਅਪਕ ਵਿਜਲੀ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗੋਬਰ ਤੋਂ ਆਈ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਪਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬਿਨਾ ਕੰਬੇ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਰੁੱਖ, ਗਾਂ ਮਾਪਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਨੌਜਵਾਨ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਨੀਆ ਡਰੇ; ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੋ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸਿੱਖੋ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਪ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੇ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹੇ। ਤਿੰਨ ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਲਦਲ ਗਰਮ ਕਰਦੇ; ਦੋ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗੋਬਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਜੀਵਨ-ਦਾਤਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣੋ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਤੋਂ ਨਾ ਲੁਕੋ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਂਦਾ; ਪਰ ਖੁਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਜ਼ਾਦੀ-ਰਹਿਤ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਛੁਟਦਾ। ਹੁਣ, ਹਰ ਹੋਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾ ਚੁੱਕਾ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਸੱਸਰਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਦਿਓ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਦਿਓ; ਪੂਰਾ ਖਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਗਰਜਦਾ ਬਲਦ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ, ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਖੜਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਚਿਨ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਪਥਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹਕ ਸੋਮਾ ਪੀੜਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ; ਤੂੰ ਇਹ ਪੀਦਾ ਹੈ। ਬਲਦ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦੇ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ, ਹੇ ਦਾਨਵੀ, ਤੂੰ ਚਮਚ ਨਾਲ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ, ਹੇ ਗਾਇਕ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ: ਨਦੀਆਂ ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਜੋ ਵਹਾਵ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ। ਭੇੜੀਆ ਸ਼ੇਰ ਤੋਂ, ਮੱਛੀ मगरਮੱਛ ਤੋਂ, ਗਿੱਧਾ ਸੂਅਰ ਤੋਂ, ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਸੜ ਕੇ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਜਾਣਿਆ, ਗ੍ਰਿਤਸਾ ਦੀ ਪੱਕੀ ਬੁੱਧੀ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ? ਤੂੰ, ਜਾਣ ਕੇ, ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਦਾਨਵੀ, ਕਿਹੜਾ ਹਿੱਸਾ ਤੂੰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੇਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਪਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਕੱਠੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਜਣਨਹਾਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਜੈਯ ਬਣਾਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਕਰਤਬ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸਦਾ ਮਰਦਾਂਗ। ਮੈਂ ਵਿਅਪਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵਿਜਲੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਗਤ ਲਈ ਪਿੰਜਰਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਦੇਵਤਾ ਕੁਲ੍ਹਾ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਕੱਟਦੇ, ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ। ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ, ਜਿੱਥੇ, ਖ wedge ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਜਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਖਰਗੋਸ਼ ਨੇ ਰੇਜ਼ਰ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ, ਮੁੜ ਕੇ; ਪੰਜੀ ਨਾਲ ਪਤ्थਰ ਦੂਰੋਂ ਵੰਡਿਆ। ਵੱਡਾ, ਜਖਮੀ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਛੇਦ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਛਾ ਬਲਦ ਨੂੰ ਚੱਟਦਾ। ਚੀਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਖ਼ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ, ਲਾਇਨ ਵਾਂਗ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਭੈਸ, ਰੋਕਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਦੌੜਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਗੋਹ ਇਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਗੋਹ ਇਹ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ—ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ, ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ। ਵੱਛੇ, ਬਲਦ ਤੋਂ ਛੁਟੇ, ਕੱਟਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਇਹ, ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਛਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤੇ। ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਬੋਲ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤੇ ਨਾਮ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਵਧੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਲਈ ਇੰਦ੍ਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾਰੀ, ਮਹਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਰਦਾਂਗ, ਰਾਤ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਦੀ ਭੋਰ ਪਹੁੰਚੀਏ; ਸਭ ਤੋਂ ਮਰਦਾਂਗ ਦੇ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਹੋਈਏ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੋਕਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਸੌ ਮਨੁੱਖ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਕੁਤਸਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ। ਤੇਰਾ ਕਿਹੜਾ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ? ਤੀਖਾ, ਦੂਰੋਂ ਸਾਡੇ ਗੀਤਾਂ 'ਤੇ ਆ। ਕਿਹੜਾ ਸਹਾਇਕ, ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਲਿਆਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪਾ ਸਕਾਂ? ਤੇਰਾ ਕਿਹੜਾ ਜਸ਼ਨ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਹੜੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾ, ਤੂੰ ਵਿਅਪਕ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ, ਜਦ ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਭੇਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਦੀ ਮੰਜਿਲ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ, ਸੰਤਾਨ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਕਈ ਗੀਤਾਂ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਤੇ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਲਈ, ਪੁਰਾਤਨ ਅਸਮਾਨ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਸ਼ੁੱਧ ਭੇਟ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਨ ਤੇਰੇ ਪੀਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੀਵ-ਧਾਰਾ, ਯੁੱਧ, ਪਿਆਰ, ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ।