ਸੋਮਾ ਦੇ ਅਗਨਤ ਉਪਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਮੋਲੀ ਕਿਰਪਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗहरे ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਚਾਰੀਆਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਸੋਮਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਤੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਤੇਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਤੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੀ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾਂਭ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਅਨੁਕੂਲ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰ।” ਸੋਮਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲੋਕ ਚੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਚਰਾਗਾਹਾਂ ਅਤੇ ਵਾਧੂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਸੋਮਾ, ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਕਿਰਪਾਲੂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰਥਕ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਟੱਲ; ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਰਾਬ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਨਾ ਕਰੇ। ਸੋਮਾ, ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਜਾਗਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਤਾਂ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਵੈਰ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਘਰ ਲਈ ਲੜਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤੇਜ਼ ਉਤਸ਼ਾਹ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਧਨ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਤ ਬਹੁਤਰੀਆਂ ਲਈ ਵਧੀਆ ਕੁਝ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਧ ਅਤੇ ਬਹਿਰੇਪਣ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੁੰਦਰ ਵਿਚਾਰ, ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪੂਸ਼ਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲੋਕ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨੇ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਭ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ, ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਨ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। “ਹੇ ਪੂਸ਼ਨ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਦੀ ਮਦਦ।” ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ, ਰਥਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਉਹ ਮਾਨੂ ਦੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਦਾ ਸੰਜੋਗੀ ਮਿਤਰ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ; ਹੇ ਵਾਯੂ, ਤੂੰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਧੋ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਨਾਮਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਸਾਡਾ ਮਿਤਰ; ਉਸ ਦੀ ਪੀਲੀ ਦਾਢੀ ਵਧ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਪੂਸ਼ਨ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ, ਬਕਰੀਆਂ ਨੇ ਜੋਤ ਲਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਕੱਠੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ ਮਿਤਰ ਹੈ। ਪੂਸ਼ਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਰਥ ਜੋਤ ਦੇਵੇ; ਇਨਾਮ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਗਾਇਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪੀਸਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਦਾ ਪੱਖੀ, ਬੁਰਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਲਦ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪੀਸਦਾ ਹਾਂ, ਪੰਦਰਵਾਂ, ਤੇ ਪਿਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।” “ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਖਤਰਨਾਕ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਬਲਦ ਬੋਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਮੈਂ ਅਜਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦਾਨੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਨ; ਮੈਂ ਜਿੱਤਦਾ ਹਾਂ, ਪੱਕਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹਾਂ।” “ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਵਸੇਬੇ ਰੋਕਦੇ, ਨਾ ਪਹਾੜ, ਜਦ ਮੈਂ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਗਰਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਕੰਪਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੋਂ ਵੰਞੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਦੋਸਤ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ।” “ਬਲਦ ਆ ਗਏ, ਜੀਵਨ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਪਹਿਲੇ ਤੇ ਪਿੱਛਲੇ ਆਏ। ਦੋ ਹਵਾ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਪਰ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ।” “ਗਾਂ, ਜੋ ਜੌ ਲਈ ਜੋਤੀ ਗਈਆਂ, ਆਰੀਆਂ ਨੇ ਗਿਣੀਆਂ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਆਰੀਆਂ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਮਾਲਕ ਕਿੰਨੇ ਚੁਣਦਾ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।” “ਜਦ ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੌ ਖਾਂਦੇ, ਮੈਂ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੌ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ, ਜੋਤਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋਤਿਆ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜੋਤਦਾ ਹੈ।” “ਇੱਥੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ—ਮਾਸ ਤੋਂ, ਦੋ ਪੈਰ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪੁਰਸ਼-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਣਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।” “ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਬਿਨਾਂ ਜੂਆ ਦੇ ਜਨਮ ਲਈ, ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ, ਕੌਣ ਅੰਧੀ ਨੂੰ ਚਾਹੇਗਾ? ਕੌਣ ਉਸ ਦੇ ਬੰਧ ਖੋਲ੍ਹੇਗਾ, ਕੌਣ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ, ਕੌਣ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇਗਾ?” “ਇੱਕ ਔਰਤ ਪਤੀ ਦੁਆਰਾ ਕਿੰਨੀ ਪਿਆਰੀ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਇੱਛਤ ਤੋ ਘਿਰੀ? ਵਧੀਆ ਸੋਹਣੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵਧੀਕ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ; ਉਹ ਆਪਣਾ ਦੋਸਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁਣਦੀ ਹੈ।” “ਡੱਡੂ ਜਾਗ ਗਿਆ, ਪਿੱਛੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਂਦਾ, ਸਿਰ ਨਾਲ ਢਾਲ ਰੱਖਦਾ। ਠੀਕ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਕਾਉਂਦਾ, ਪੱਟ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਚਲਦਾ।” “ਚੌੜੀ ਛਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹਾ; ਮਾਂ, ਛੇਦੀ ਹੋਈ, ਅੰਤਰ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ। ਹੋਰ, ਗਾਂ, ਵਾਛਾ ਨੂੰ ਮਾਪਦੀ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਗਭਵਤੀ ਗਾਂ ਨੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਿਆ?” “ਸੱਤ ਵੀਰ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉਠੇ, ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਗੁੰਮ ਹੋਏ, ਆਖ਼ਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਪੱਛਮ ਤੋਂ ਨੌ, ਖੜ੍ਹੇ ਆਏ; ਦਸ ਪੂਰਬ ਤੋਂ, ਪਹਾੜੀਆਂ 'ਤੇ ਚਲਦੇ, ਖਾਂਦੇ।” “ਦਸ ਵਿੱਚੋਂ, ਇੱਕ ਪੀਲਾ ਤੇ ਆਮ; ਉਹ ਯਜਨ ਤੇ ਪਾਰ ਉਤਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਾਂ, ਪੂਰਾ ਗਭ ਵਾਲਾ, ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ।” “ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਮੋਟਾ ਰਾਮ ਪਕਾਇਆ; ਪਾਸੇ ਜੂਆ ਪਏ, ਖੇਡਣ ਬੈਠੇ। ਦੋ ਵੱਡੇ ਧਨੁ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ, ਘੁੰਮਦੇ, ਸਾਫ ਕਰਦੇ।” “ਚੀਕਣ ਵਾਲੇ ਚਲੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦੇ; ਰਸੋਈਏ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਪੱਖ ਦਾ ਅੱਧਾ। ਇਹ ਦੇਵ ਸਾਵਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ‘ਦੌੜਣ ਵਾਲਾ, ਮੱਖਣ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਚਲੇ।’” “ਮੈਂ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਉਠਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਪਹੀਏ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ। ਆਰੀਆਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੋਤ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੀ, ਅਚਾਨਕ ਨੌਜਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਨਵੇਂ ਹੋਏ।” “ਇਹ ਦੋ ਗਾਂ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜੋਤੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਰੋਕੋ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਤਾਜ਼ਾ ਕਰਦੇ ਰਹੋ। ਇੱਥੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਚੇ ਹੋ ਗਏ।” “ਇਹ ਵਜਰ, ਚੌੜਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਲ ਤੋਂ ਆਇਆ; ਇਸ ਨਾਲ ਸ਼ੋਹਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਪਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਕੰਪਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਾਰ ਕਰਦੇ।” “ਦਰਖ਼ਤ ਤੋਂ ਦਰਖ਼ਤ, ਗਾਂ ਮਾਪਦੀ; ਫਿਰ ਨੌਜਵਾਨ ਉੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਡਰ ਜਾਵੇ; ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੋ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸਿੱਖੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੋਮਾ, ਪੂਸ਼ਨ, ਇੰਦ੍ਰ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੀਵਨ, ਜਗਤ, ਯਜਨਾ, ਪਸ਼ੂ, ਲੋਕ, ਔਰਤਾਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਦੀਆਂ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ, ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਕਥਾ ਵਾਂਗ, ਪਸਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।