ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤਾਰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਤੇ ਦਾਤਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ। ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ, "ਹੇ ਇੰਦਰ! ਦਾਨੀ ਜਣੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਦੌਲਤ ਸਾਡੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖ।" ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ, "ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਹ ਸੱਚੇ ਤੇ ਅਹਿੰਸਕ ਦਾਨ ਹੋਣ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਥਿਆਰ-ਪੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਸੁਰ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਵਧ ਗਏ, ਤਦ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਇੰਦਰ! ਸੋਮ ਰਸ ਪੀ, ਤੂੰ ਅਟੱਲ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਰਹਿ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੌਲਤ ਦੇ।" ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਵਜਰ ਫੜਦਾ, ਜੋ ਗੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਸਦੀ ਦਰਿੜ ਮੂੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵਲਦੀ ਸੀ। ਜੰਗਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਉਹ ਸਦਾ ਦਾਨੀ ਤੇ ਉਪਕਾਰਕ ਸੀ। ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਗੋੜਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂਝਤ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ। ਵੈਰੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਸਾਂ ਦੇ ਨਾਵ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਜਰ ਤੇ ਰਥ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਗੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ, ਤਦੋਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਘਵਾਨ ਇੰਦਰ ਇਨਾਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੀਲੀ ਦਰਿੜ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਸੋਮ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਦੇ ਨਿਖੇੜੇ ਤੇ ਸੁਖਮਈ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਤਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਵਖਰੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ—ਉਸਦੇ ਹਰ ਵਿਅਰਥ ਕੰਮ ਦੀ ਲੋਕ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਅਣਸੁਣੀਆਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤੁਤੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਦਾਤ, ਕਿਰਪਾ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਵਾਲਾ ਆਪਣੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ, "ਇੰਦਰ! ਸਾਡੀ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਕਦੇ ਨਾ ਟੁੱਟੇ, ਤੇਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਜਿਵੇਂ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹੁੰਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਸੌਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਬਣੀ ਰਹੇ।" ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮ ਪਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਇੰਦਰ! ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮ ਪੀ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਤੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਵਾਫਰ ਦੌਲਤ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।" ਉਹ ਯਜਨਾ, ਸਤੁਤੀਆਂ, ਹੋਮ ਸਮੇਤ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, "ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਨਾਮ ਦੇ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ।" ਇੰਦਰ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਕੁਸ਼ਲ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸੋਮ ਰਸ ਨੂੰ ਮਥਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਏ, ਸਭ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਸਭ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਰਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲਿਆਓ।" ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ, "ਮੇਰੀ ਰਵਾਨਗੀ ਤੇ ਵਾਪਸੀ ਮਿੱਠੀ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਦਿਵਤਾ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿੱਠਾ ਬਣਾਓ।" ਫਿਰ ਲੋਕ ਸੋਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ, "ਸਾਡੇ ਮਨ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਭੇਜ, ਸਾਨੂੰ ਕਲਾ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇ। ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਮਨੋਰਥ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਧ-ਘੋੜੇ ਚਰਾਗਾਹ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ, ਪੂਰੇ ਹੋਣ।" ਸੋਮ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵੱਸਦਾ, ਉਹਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਸੋਮ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਿਯਮ ਜਾਂ ਉਪਕਾਰਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ।" ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਥੱਲੇ ਵਗਦੀਆਂ, ਸੋਮ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। "ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਲਈ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਸਾਡੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ।" ਸੋਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲੋਕ ਚੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਲੋਕ ਵਾਫਰ ਚਰਾਗਾਹ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਝੁੰਡ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। "ਸੋਮ, ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਫੈਲਾ। ਜੀਵਨ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਰਬ-ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ! ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖ, ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਨਾ ਕਰੇ।" ਸੋਮ, ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਾਕਤ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਖੇਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਵੈਰ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਮ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਸੰਘ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਸੱਦੇ, ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਘਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਲੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੋਮ, ਗਿਆਨ ਵਧਾਉਂਦਾ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਨ੍ਹੇ-ਬਹਿਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਿਚਾਰ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ, ਰਥ ਤੇ ਜੁਤੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਹਨ। ਪੂਸ਼ਣ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਉਸ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੋਵੇਂ ਸਤੁਤੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਪੂਸ਼ਣ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਮਦਦ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰਥਾਂ ਦਾ ਜਿੱਤੂ, ਮਾਨਵਾਂ ਦਾ ਚੁਣਿਆ ਦੋਸਤ ਹੈ। ਵਾਯੂ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਨਾਮਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਟੱਲ ਮਿੱਤਰ, ਜਿਸਦੀ ਪੀਲੀ ਦਰਿੜ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਬਕਰੀਆਂ ਜੋੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਪੂਸ਼ਣ, ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਸਾਡਾ ਰਥ ਜੋੜੇ, ਇਨਾਮ ਵਧਾਵੇ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਗਾਇਕ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਹੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਸੋਮ ਨਿਖੇੜਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ, ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਜੰਗ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬਲਵਾਨ, ਪੰਦਰ੍ਹਵਾਂ ਸੋਮ ਪਕਾਉਂਦਾ ਤੇ ਉਤਾਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਪੂਸ਼ਣ ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਦਾਤ, ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਲੋਕ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।