ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵੈਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸੌਮਾ ਰਸ ਨੂੰ ਨਚਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣੇ। ਇੰਦ੍ਰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਕਾਰਜਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਅਧਰਮੀ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਸਕਣ। ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁਣਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ-ਧਾਨ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਘੋੜੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਸ ਪੀ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਪਸੰਦ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਵੇਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਾਫ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦ ਯੋਗ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਰਸ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਗਾਢੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੌ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਸਾਈਂ-ਖੱਬੇ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋੜਕੇ, ਸੋਮਾ ਰਸ ਪੀ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਆ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਪੀਲੇ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਪੁਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸੰਗਤਿ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਗਾਏਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦਿਵਿਆ ਜਲ ਪੁਰੋਹਿਤੀ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕਤਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਦੋ, ਜੋ ਚਮਚ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਰਚਨਾ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਨਿਯਮ-ਰਹਿਤ ਸ਼ਕਤੀ, ਸੋਮਾ ਨਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਯజਮਾਨ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਅੰਗੀਰਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਜਗਾਈ, ਅਤੇ ਪਣਿਅਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ, ਘੋੜੇ, ਗਾਏ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਅਥਰਵਨ ਨੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਚੱਲੇ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੂਰਜ, ਰਿਤ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਜਨਮਿਆ। ਕਾਵਿਆ ਗਿਆਨੀ ਗਾਏਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਉਣ, ਅਤੇ ਅਮਰ ਯਮ-ਜਨਮਿਆ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ। ਚਾਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਫੈਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ ਉਚਾਰੀ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਥਰ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਗਾਇਕ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ—ਉਥੇ ਇੰਦ੍ਰ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਸੋਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬੋਲਡ, ਤਿਆਰ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ, ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧੀ, ਇੰਦ੍ਰ, ਆਪਣੀ ਗਾਢੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਰਚਨਾ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਆਵੇ, ਤੇ ਪਥਰ ਦੀ ਧੁਨ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਵੇ। ਇੰਦ੍ਰ, ਸੋਮਾ ਰਸ ਪੀ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਮਰ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਮਕਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸੱਚ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦੋ, ਸਤਕਾਰੀ ਰਚਨਾ ਉਚਾਰੋ; ਸੋਮਾ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ, ਇੰਦ੍ਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਤਨ, ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਗਾਢੀ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਜਾਂ ਧਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰ, ਅਜੈ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਕਦੋਂ ਇੰਦ੍ਰ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਸੁਣੇਗਾ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਜਰੂਰਤਮੰਦ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖੇਤ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਰਸ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗਾਏਆਂ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਪੀਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਉਹ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਸੀਤਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ। ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਗਾਏ, ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ, ਉਹ ਗਾਏ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਸੀਤਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ। ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਪੁਰਾਤਨ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਸੀਤਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ। ਇੰਦ੍ਰ, ਅਜੈ, ਦਧੀਚੀ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਨਵਵੇਂ ਤੇ ਨਵੇਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਸੀ, ਬਾਜ਼ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਉਥੇ, ਉਹ ਗਾਏ ਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਜੋ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ। ਕੌਣ ਅੱਜ ਗਾਏਆਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਚਮਕਦੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਿਲ ਨਾਲ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਨੇੜੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ? ਕੌਣ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕੌਣ ਸਤਕਾਰੀ, ਕੌਣ ਡਰਦਾ, ਕੌਣ ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਕੌਣ ਨੇੜੇ ਹੈ? ਕੌਣ ਵੰਸ਼ ਲਈ, ਕੌਣ ਧਨ ਲਈ, ਕੌਣ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਕੌਣ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰੇਗਾ? ਕੌਣ ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਘੀ, ਚਮਚ, ਨਿਯਤ ਸਮਿਆਂ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦਾ? ਕਿਸ ਲਈ ਦੇਵਤੇ ਜਲਦੀ ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਕੌਣ ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਚੰਗਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਚੰਗਾ ਹੈ? ਇੰਦ੍ਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਹੀ ਸਤਕਾਰੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸਹਾਇਕ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਇਹ ਬਚਨ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਦਾਨ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਕਦੇ ਘਾਟ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਸਾਰਾ ਮਨੁੱਖੀ ਧਨ ਸਾਨੂੰ ਦੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਰੁਤ, ਰੈਸਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਗਿਆਨੀ, ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਦੋ ਸੰਸਾਰ ਵਧਾਏ, ਨਾਇਕ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋਏ। ਉਹ, ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ; ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ। ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ, ਰਚਨਾ ਰਚਦੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੇ; ਚਿੱਤ-ਚਮਕਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਮਹਿਮਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਗਾਏਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਮਲਮਲ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਸਰੀਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਰ ਵੈਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਘੀ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਰੁਤ, ਚਮਕਦੇ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਸੋਚ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਮਰੁਤ, ਤੁਸੀਂ ਚਿੱਤ-ਚਮਕਦੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋੜਦੇ ਹੋ, ਨਾਇਕਾਂ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਟੋਲੀ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਚਿੱਤ-ਚਮਕਦੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋੜ ਕੇ ਗਾਢੀਆਂ ਤੇ, ਮਰੁਤ, ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪਥਰ ਨੂੰ ਟੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਲਾਲ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜਲ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਸੱਤ ਤੇਜ਼-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਿਆਉਣ, ਮਰੁਤ, ਫੁਰਤੀਲੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ; ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਆਉ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਬੈਠੋ, ਮਰੁਤ, ਮਿੱਠੀ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਚਰਜਾਂ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਮਾਂ, ਵੈਦਿਕ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।