ਪੁਰਾਤਨ ਯੁੱਗ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤਾਕਤ, ਘਿਉਂ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵੰਡਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਜੋੜਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ, ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਓਂ ਉਸ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਸਭ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਗੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਲ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਅੱਗ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵੀਂ, ਪਰ ਬੜੀ ਤਾਕਤਵਰ, ਰਾਜਾ, ਦੋਸਤ, ਅਤੇ ਅਣਰੋਕੀ ਹੈ; ਜਿਸਦੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਗਾਇਕ ਇੰਝ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਾਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਆਪਣੀ ਭੀੜ ਵਿਚ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪਸਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅੱਗ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਛੋਹ ਤੱਕ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਸਿੱਧਾ, ਯਜਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ, ਘਰ ਦੀ ਮਾਪ ਤੋਲ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਅੱਗ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਯਜਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ। ਯਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ—ਪੁਰਾਣਾ, ਦਇਆਲੂ, ਪਥਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਹਨ, ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਖੀ ਹੋਣ। ਅੱਗ ਦੇ ਰੰਗ ਕਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ, ਪੀਲੇ, ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਜ਼, ਲਾਲ, ਮਹਾਨ ਹੈ—ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬਣਾਇਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗੀ, ਸਾਡੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ, ਭਜਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਣ; ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਲਿਆਉਣ, ਪੂਰੀ ਪੋਸ਼ਣ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਆਦਰਸ਼ ਘਰ ਦੇਣ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ, ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਹੋਤਰ ਵਜੋਂ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ; ਯਜਨ ਦੀ ਕੁਸ਼ਾਂ ਤੇ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗੀ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵੈਭੂ ਦੇਵਤੇ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣ ਵਾਲੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਅੱਗੀ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ, ਭੇਟ ਲੈ। ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਤ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਚਿਆਂ ਨਾਲ ਭੇਟਾਂ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਕਾਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਰੂਪ—ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਲਈ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਹੇ ਅੱਗੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅਮਰ, ਤਾਕਤਵਰ, ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ—ਉਹ ਧਨ ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਲਈ ਲਿਆ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਅਚੰਭੇ ਲਿਆ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ। ਅਥਰਵਣ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਅੱਗੀ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਉਹ ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣਿਆ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਯਮ ਦੁਆਰਾ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ। ਤੂੰ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅੱਗੀ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ। ਅੱਗੀ, ਸੋਹਣੇ ਯਜਕ ਵਜੋਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਬਿਠਾਇਆ; ਘਿਉਂ ਤੇਰਾ ਮੁਖ ਬਣਾਇਆ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਜ਼-ਦੌੜਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ। ਹੇ ਅੱਗੀ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਲਪਟ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਗੂੰਜਦਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਬੀਜ ਰੱਖਦਾ, ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਵੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ—ਅੱਜ ਇੰਦਰ ਕਿਥੇ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਉਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ? ਕੀ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਹੈ ਜਾਂ ਗੁਪਤ, ਗੀਤ ਵਿਚ ਖੁਸ਼? ਅੱਜ ਇੰਦਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸੁਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਭਜਨਾਂ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ; ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਅਦਵਿੱਤੀਅ ਮਹਿਮਾ ਬਣਾਈ। ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਦਵਿੱਤੀਅ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ। ਪਵਨ ਦੇ ਘੋੜੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਜੋਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਲਈ; ਚਮਕਦਾਰ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਵਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ। ਤੂੰ, ਤੇਜ਼ ਪਵਨ-ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ; ਜਿਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਕੋਈ ਮਰਿਆਦਾ ਵਾਲਾ ਨਾਂ ਚਲਾਕੀ ਵਿਚ ਤੇਰਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਨਾਂ ਗਿਆਨ ਵਿਚ। ਫਿਰ, ਜੋ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਭੁੱਖੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਘਰ ਵਾਂਗ ਮੰਗਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਦੂਰੋਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਮਰਿਆਦਾ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ। ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਪਾਸ ਆ, ਸਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਲਈ, ਉੱਚੇ ਭਜਨ ਲਈ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਧਰਮਹੀਣ ਦੱਸਯੁ, ਜੋ ਰਸਮਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ, ਬਿਨਾਂ ਵਚਨ ਦੇ, ਅਮਾਨਵੀ ਹੈ—ਤੂੰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦਾਸਾ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਉਸਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ। ਇੰਦਰ, ਹੀਰੋਆਂ ਵਿਚ ਹੀਰੋ, ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਮਹਾਨ ਹਨ; ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਦਾਨ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀਆਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਿਵਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਕਿ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ; ਜਦੋਂ ਸਮਝਦਾਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਲੋਕ ਵੀ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਉਹ ਦਾਨੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਣ; ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਵਿਚ ਰਹੀਏ। ਸੱਚੇ, ਨਿਰੰਕੁਸ਼ ਦਾਨ ਸਾਡੇ ਹੋਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਅਸੀਂ ਉਹ ਤਾਕਤ ਜਾਣੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ। ਜਦੋਂ ਬਿਨਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਬਿਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਲ ਪਾਇਆ, ਤੂੰ, ਘੁੰਮ ਕੇ, ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੀ, ਪੀ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ; ਤੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਾਵੀਂ, ਧਨਵਾਨ ਰਹਿ, ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ, ਸੋਹਣਾ ਧਨ ਦੇ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ, ਜਿਸਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵਜਰ ਹੈ, ਜੋ ਭੂਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ; ਜਿਸ ਦੀ ਦਾਡ੍ਹ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਹਿਲਦੀ, ਜੋ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਦਾਨੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਭੂਰੇ ਘੋੜੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ, ਧਨਵਾਨ, ਦਾਨੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਹੁਨਰਮੰਦ, ਤਾਕਤਵਰ, ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਦਾਸਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਜਰ ਤੇ ਰਥ ਨਾਲ, ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮਘਵਾਨ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਇੰਦਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ, ਬਲਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਪੀਲੀ ਦਾਡ੍ਹ ਹਿਲਾਉਂਦਾ; ਮਿੱਠੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਿਚੋੜ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਘਰ ਆਉਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰੇ—ਉਸਦੇ ਹਰ ਸ਼ੌਰਯਮਈ ਕੰਮ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਧਾਈ।