ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਿਆਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਇਸ ਮਾਸ-ਭੋਜੀ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ। ਯਮ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਅੱਗੇ ਵਧ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਇਹ ਦੂਜਾ ਜਾਤਵੇਦਸ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹੇ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਹਵਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।” ਉਹ ਅੱਗ ਜੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਖਾਂਦੀਆਂ ਆਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਅਗਨਿ ਇਥੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਨ ਲਈ, ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਹੀ ਅਗਨਿ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਉਸ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਚਮਕ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅਗਨਿ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇਥੇ ਲਿਆ, ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬੁਝਾ ਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਮਾਸ ਤੇ ਚਮੜੀ ਸਮੇਤ, ਜਲ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਕੇ ਵੱਸਣ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਠੰਢੇ, ਤਰੋਤਾਜ਼ਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, “ਹੇ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਠੰਢ ਵਿੱਚ; ਤਰੋਤਾਜ਼ਗੀ ਵਾਲੇ, ਤਰੋਤਾਜ਼ਗੀ ਵਿੱਚ; ਮੇਡਕ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਅਸਤਾ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਵਰ ਬਣਾਇਆ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ। ਯਮ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਵਿਵਸਵਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨ ਪਤਨੀ ਬਣੀ, ਉਹ ਲਪੇਟ ਲਈ ਗਈ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਅਮਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸੇ ਜਿਹੀ ਦੂਜੀ ਉਸਦੇ ਵਰ ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਜੋ ਬਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਲੈ ਗਏ। ਸਰਣਯੂ ਨੇ ਦੋ ਜੁੜਵਾ ਪੁੱਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਪੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਪੁਸ਼ਣ, ਇੱਥੋਂ ਇਹ ਰਾਹ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਸੌਂਪ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।” “ਪੁਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਤੇਰੀ ਅੱਗੇ ਵਾਲੀ ਰਾਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜਿਥੇ ਧਰਮੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਗਏ ਹਨ, ਉਥੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੈਵੀ ਤੈਨੂੰ ਵਸਾਏ।” ਪੁਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮਈ ਰਾਹ ਤੇ ਲਿਜਾਏ। ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਰਥਕ, ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰੇ। ਪੁਸ਼ਣ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਜਨਮਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਪਿਆਰੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਪਾਸਕ ਸਾਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਯਜਮਾਨ, ਧਰਮੀ, ਸਭ ਸਾਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਯਾਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਦੇਵੇ। “ਹੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸਾਰਸਵਤੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੀ, ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੂਸ ਤੇ ਆ ਬੈਠ, ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕਰ।” ਪਿਤਰ ਵੀ ਸਾਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਾਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਹੀ ਭੋਗ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਹੈ। “ਇੱਥੇ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਧਨ ਤੇ ਵਾਧੂਤਾ ਦੇ।” ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਜੋ ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। “ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜਲ ਸਾਨੂੰ ਧੋ ਦੇਣ, ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਣ। ਦੈਵੀ ਜਲ ਸਾਰੀ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।” ਜੋ ਬੂੰਦ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਵਹੀ, ਜੋ ਇਸ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਉਹ ਮੈਂ ਸੱਤ ਹੋਮਕਰਤਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਵੀ ਤੇਰੀ ਬੂੰਦ ਵਹੀ, ਜੋ ਰੇਖਾ ਹਥੋਂ ਚਰੂ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ, ਜਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਜਾਂ ਛਾਣਣ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਮਨ ਅਤੇ ਵਸ਼ਟ-ਉਚਾਰ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੇਰੀ ਬੂੰਦ ਵਹੀ, ਜੋ ਰੇਖਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚਮਚ ਨਾਲ ਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ। ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਵਨਸਪਤੀਆਂ, ਮੇਰੀ ਬੋਲੀ ਵੀ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ। ਜਲ ਦਾ ਦੁੱਧ ਹੀ ਅਸਲ ਦੁੱਧ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ। ਫਿਰ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, “ਹੇ ਮੌਤ, ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਤੇ ਦੂਰ ਚਲ ਜਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਤੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ।” ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਯੁ ਕਦੇ ਵਧੇ, ਉਹ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਰਹਿਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਣ। ਜੀਉਂਦੇ ਲੋਕ ਮਰੇ ਹੋਇਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਅੱਜ ਦੀ ਸਾਡੀ ਯਾਜਨਾ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਵਧਾਈਏ।” ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਲਈ ਹੱਦ ਰੱਖੀ ਗਈ, “ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਾ ਆ ਸਕੇ। ਉਹ ਸੌ ਪਤਝੜ ਜੀਵਣ, ਫਲੇ-ਫੂਲੇ, ਮੌਤ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਰਹੇ।” ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਰੁੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਜਾਵਣ, ਪਿਛਲੇ ਪਹਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਣ। ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਯੁ ਠੀਕ ਕਰ। ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਵਧਾਪੇ ਨੂੰ ਚੁਣ ਕੇ ਉੱਠੋ, ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੋ। ਇੱਥੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ, ਉਂਨਤ ਤੇ ਘੀ ਲਾ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਅੰਸੂਆਂ, ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਧੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ। “ਹੇ ਨਾਰੀ, ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ, ਜਿਥੇ ਜੀਵਨ ਹੈ, ਉਥੇ ਆ। ਜਿਹੜਾ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣਿਆ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਬਣੀ।” ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਧਾਈ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ। ਧਰਤੀ, ਜੋ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਆ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਦਇਆਲੂ, ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਮਹਿਲਾ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਐਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੈਨੂੰ ਬਚਾਵੇ ਤੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਰੱਖੇ। “ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉੱਠ, ਇਸ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਨਾ ਹੋਈਂ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਸ ਹੋ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵੰਡ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਢੱਕਦੀ ਹੈ, ਐਵੇਂ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਢੱਕ।” ਧਰਤੀ ਉੱਠ ਕੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋਵੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਪ ਉਸ ਤੇ ਟਿਕ ਜਾਣ। ਉਸਦੇ ਘਰ, ਜੋ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਇਸਦੇ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣਨ। “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਇਹ ਲੱਕੜ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਰੱਖੀ। ਪਿਤਰ ਇਹ ਥੰਮ ਸੰਭਾਲਣ, ਇੱਥੇ ਯਮ ਤੈਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਵੇ।” ਮੈਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ, ਪੱਛਮੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਲਗਾਮ ਫੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਮੁੜ ਆ, ਸਾਡੀਆਂ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ, ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਜਾਓ। ਹੇ ਅਗਨਿ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਵਾਪਸੀ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿਓ। ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਲਿਆਓ, ਇੱਥੇ ਵਸਾਓ। ਇੰਦਰ ਰੋਕ ਲਵੇ, ਅਗਨਿ ਮੁੜ ਲਿਆਏ। ਇਹ ਮੁੜ ਆਉਣ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ繁ਫਲੋ-ਫੂਲੋ।” “ਜੋ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਪਛਾਣ ਜਾਂ ਚਲਣਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੁੜ ਲਿਆਉਂਦਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਲਿਆਏ। ਵਾਪਸ ਆ, ਮੁੜ ਲਿਆ, ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜੀਵਨ, ਮੌਤ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਾਤਾ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਭ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਸ਼ਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ ਦਾਤ ਮੰਗਦੇ ਹਨ।