ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਅਰਜ਼ੂ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਕਿ ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਕੁਆਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਬਚਾਏ। ਚਾਹੁੰਦੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਦਿਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸੁਖੀ, ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਉਸ਼ਾ, ਮਨੁ ਲਈ ਚਮਕ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਗਨੀ, ਹੋਤਾਰ ਨੂੰ ਸਭਾ ਲਈ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਬਾਜ਼, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਬੂੰਦ ਯਜਨਾ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਭਲੇ ਲੋਕ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਹੋਤਾਰ ਵਜੋਂ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੌ ਦੀ ਫਸਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਖੇਤ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਹੜੀ ਭੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ। ਪਿਤਰੋ, ਉੱਠੋ! ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ; ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਵੰਡਦੀ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਕੰਬਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਾਨਵ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭਾ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਖੁਦ-ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਵੰਡਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਥੇ ਧਨ-ਪੂਰਨ ਹਿੱਸਾ ਦੇ। ਸਾਡੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ; ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰਥੀ ਜੋੜ। ਸਾਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਆ; ਸਾਨੂੰ ਇਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਕਰ। ਆਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ। ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼्वर, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਲਈ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਬੈਠਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਮੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼्वर, ਜੋ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨੀ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ, ਜਗਾਉਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਿੱਠਾ, ਸਦਾ ਪੂਜਾਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ। ਪਰਮੇਸ਼्वर ਦਾ ਅਮਰ ਰੂਪ, ਆਪੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਜਦ ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਪੂਕਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦਾ ਘਿਉ ਦੂਧ ਵਾਂਗ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧਣ ਲਈ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਹੇ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਮੇਰੀ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਆਸਮਾਨ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਰ ਇਥੇ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋਣ। ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਸਾਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਕਦੋਂ ਉਹ ਆਵੇਗਾ? ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ, ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ? ਇ en ਮਿਤ੍ਰਾ ਵੀ, ਜਿਹੜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ; ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ। ਇਥੇ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਪਛਾਣਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜਦ ਇਹ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਯਮ ਦਾ ਚੰਗਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਤੇਜ਼ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਰੱਖਿਆ, ਹਿੱਸੇ ਵੰਡੇ, ਸਦਾ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਹੇਠਲੀ ਸਥਿਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਇਥੇ ਮਿਤ੍ਰਾ, ਅਰਯਮਨ ਅਤੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਸਵਿਤਾ, ਪਰਮੇਸ਼्वर, ਵਰੁਣ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ; ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰਥੀ ਜੋੜ। ਸਾਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਆ; ਸਾਨੂੰ ਇਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁਰਾਤਨ ਗੀਤ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਭਜਨ ਸੂਰਜ ਲਈ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਪੁੱਤਰ ਸੁਣਣ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਨਿਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ। ਯਮ ਜਿਵੇਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਗਿਆ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਪੂਜਾਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ, ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ; ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਰੂਪ ਦੇ ਪੰਜ ਕਦਮਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਮਰ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹਾਂ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੱਕ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਠੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੌਤ ਚੁਣੀ, ਕਿਸ ਲਈ ਉਹ ਨੇ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਚੁਣੀ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ ਬਣਾਇਆ, ਯਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਰੂਪ ਚਾਹਿਆ। ਮਾਰੁਤ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਸੱਤ ਨਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ; ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਿਤਾ, ਸੱਚੇ ਨੂੰ, ਸੰਭਾਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਦੋਹਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦੋਵੇਂ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜੋ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਯਮ, ਕੋਲ—ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਭੇਟ ਨਾਲ ਕਰੋ। ਯਮ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਹਿਲਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭਿਆ; ਇਹ ਚਰਾਗਾਹ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇਥੇ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਮਾਤਲੀ ਗਿਆਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਯਮ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਗਾਇਕਾਂ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਰੱਕੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਯਮ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ ਤੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਲਿਆਉਣ; ਰਾਜਾ, ਇਸ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨਾਲ ਆ, ਹੇ ਯਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਯੋਗ ਹਨ; ਇਥੇ ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਓ। ਮੈਂ ਵਿਵਸਵਤ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਸ ਯਜਨਾ ਤੇ ਕੂਸ਼ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਅੰਗਿਰਸ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਰ, ਨਵਾਗਵ, ਅਥਰਵਣ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਜਿਹੜੇ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ—ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਯੋਗਵਾਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ, ਅਸੀਂ ਸੁਖੀ ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ। ਚੱਲ, ਚੱਲ, ਪੁਰਾਣੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਜਿਥੇ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜ ਗਏ ਹਨ; ਦੋ ਰਾਜੇ, ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼, ਤੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ—ਯਮ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਦਿਵ੍ਯ। ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲ, ਯਮ ਨਾਲ ਚੱਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਚਤਮ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ; ਸਾਰੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁੜ ਘਰ ਆ; ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚੱਲ। ਵਿਛੋੜਾ ਲੈ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ; ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਲਈ ਬਣਾਇਆ; ਦਿਨਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ, ਰਾਤਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਯਮ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤ ਠਾਂ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਸਰਮੇਯ ਕੁੱਤੇ, ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ, ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਦੌੜ; ਫਿਰ ਪੂਰਵਜਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਜੋ ਯਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋ ਤੇਰੇ ਕੁੱਤੇ, ਹੇ ਯਮ, ਰਾਖੀਦਾਰ, ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਸਤੇ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ—ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ; ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਰੋਗ-ਮੁਕਤੀ ਦੇ। ਚੌੜੀਆਂ ਨੱਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਦੁੰਬਲ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵੇਖਣ ਦੇਣ, ਜੀਵਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਣ। ਯਮ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜੋ, ਯਮ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਓ; ਯਜਨਾ ਯਮ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਗਨੀ ਦੂਤ ਵਜੋਂ, ਢੰਗ ਨਾਲ। ਯਮ ਨੂੰ ਸਾਫ ਘਿਉ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿਉ, ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧੋ; ਯਮ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇ, ਚੰਗੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ। ਯਮ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀ ਭੇਟ ਦਿਉ; ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ। ਤ੍ਰਿਕਦਰੁਕਾ ਨਾਲ ਇਹ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਛੇ ਚੌੜੀਆਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ; ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਤੇ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਛੰਦ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਯਮ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਉੱਠਣ, ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ, ਵਿਚਕਾਰ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ; ਜੋ ਜਾ ਚੁੱਕੇ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੱਚ ਜਾਣਦੇ—ਯਹ ਪਿਤਰ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਜ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੁਣ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਸਮਾਨ, ਸਭ ਮਿਲਕੇ, ਯਜਨਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।