ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਜਲ ਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ, “ਹੇ ਜਲ-ਦੇਵਤਾਵੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦਵਾਈ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।” ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੋਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਇਲਾਜ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।” ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ, “ਹੇ ਜਲੋ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਭਰੋ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਉ।” ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ, “ਹੇ ਜਲੋ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਕੁਝ ਮੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੁੱਲ ਜਾਂ ਪਾਪ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਝੂਠ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ।” ਅੱਜ ਉਹ ਜਲਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ, “ਹੇ ਅੱਗ, ਦੂਧ ਵਰਗਾ ਪੂਰਨ ਹੋ ਕੇ ਆ, ਮੈਨੂੰ ਚਮਕ ਦੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਾ ਲੈ ਜਾਈਂ।” ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਸਤ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਕਿ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੌਤ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪੁਲ ਵਾਂਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ। ਪਰ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਅਜਿਹੀ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਜਦੋਂ ਰੂਪ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੀਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਗਤ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਅਮਰ ਲੋਕ ਵੀ ਇਕ ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇਜੱਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਵੱਲ ਨਾ ਆਓ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਓ।” ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ, “ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਹੁਣ ਨਾ ਕਰੀਏ; ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਝੂਠ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਅਮਰੋ। ਗੰਧਰਵ ਜਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਕੁਆਰੀ ਵੀ; ਉਹ ਸਾਡਾ ਨਾਭੀ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ।” ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਕਰਦਮ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਸਵਿਤਾ ਨਾਲ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜੋੜਾ ਬਣਾਇਆ। ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦਾ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼, ਦੋਵੇਂ ਉਸਦੀ ਗਿਆਨ-ਪਾਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, “ਕੌਣ ਉਸਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਕਿਸਨੇ ਵੇਖਿਆ? ਕੌਣ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਾਵਾਂ? ਇਸੇ ਵਿਚ, ਯਮ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਯਮ ਵਲ ਇੱਛਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਕੋ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਦੀ। ਉਹ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੀ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੰਡ ਲੈਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਧੁਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਕੁਝ ਹਨ ਜੋ ਨਾ ਖੜ੍ਹਦੇ, ਨਾ ਬੈਠਦੇ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਾਸੂਸ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, “ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਚੱਲ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹੀਆ ਧੁਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੁੰਦਾ।” ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ, “ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੜ੍ਹੇ। ਯਮੀ ਤੇ ਯਮ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਲੀਕ ਨਾ ਲੰਘਣ।” ਉਹ ਸਮਝਾਉਂਦਾ, “ਉਹ ਯੁੱਗ ਲੰਘ ਗਏ, ਜਦ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੇ। ਕਿਸੇ ਸਸ਼ਕਤ ਪੁਰਸ਼ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ, ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੇ ਵਰ ਚੁਣ।” ਫਿਰ ਭੈਣ ਪੁੱਛਦੀ, “ਜੇ ਭਰਾ ਅਸਹਾਰੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇ? ਜੇ ਭੈਣ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵੇ? ਮੈਂ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਲੋਕ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ।” ਪਰ ਭਰਾ ਦੱਸਦਾ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਨਾ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਇਸਨੂੰ ਪਾਪ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭ; ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਇਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।” ਯਮੀ ਕਹਿੰਦੀ, “ਅਫ਼ਸੋਸ, ਯਮ, ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਜਾਂ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜਾ ਫੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲਤਾ ਦਰੱਖ਼ਤ ਨੂੰ ਫੜਦੀ।” ਯਮ ਕਹਿੰਦਾ, “ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਫੜੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਮਨ ਲਾ, ਉਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੇ, ਚੰਗੀ ਸਮਝ ਬਣਾਈ ਰੱਖ।” ਫਿਰ ਇੱਕ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਨਿਕਾਲਿਆ, ਉਹ ਆਦਿਤੀ ਦਾ ਅਟੱਲ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਵਰੁਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਹੀ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਜਲ ਦੀ ਕੁਆਰੀ ਮਨ ਨੂੰ ਨਦੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ; ਆਦਿਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ; ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਸਾਡੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰੇ। ਉਸ਼ਾ, ਜੋ ਧਨ-ਧਾਨ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਮਨੁ ਲਈ ਚਮਕ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ। ਉਸਨੇ, ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਗ (ਹੋਤਾ) ਨੂੰ ਸਭਾ ਲਈ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬਾਜ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਬੂੰਦ ਲੈ ਆਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੀ, ਯਜਨਾ ਲਈ। ਜਦੋ ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਅੱਗ (ਹੋਤਾ) ਨੂੰ ਚੁਣਦੇ, ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ। ਅੱਗੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੌ ਵਾਲਾ ਖੇਤ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ। ਜੋ ਵੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ, ਅੱਗੀ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਤਾਂ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰੋ, ਉੱਠੋ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਆਇਆ; ਉਤਸੁਕ ਮਨੁੱਖ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ ਲੱਭਦਾ। ਅੱਗ ਵੰਡ ਕਰਦੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਯਜਨਾ ਵੇਖਦਾ, ਮਹਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੁੰਦੀ, ਆਤਮਾ ਸੋਚ ਕੇ ਕੰਬਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਕੋਈ ਮਾਨਵ ਅੱਗੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ। ਜਦ ਇਹ ਸਭਾ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਯੋਗ ਤੇ ਯਜਨਾ-ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਖੁਦ ਹੀ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵੰਡਦਾ, ਤਦ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਿੱਸਾ ਦੇ। ਅੱਗੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਸੁਣ; ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰਥੀ ਜੋਤ। ਸਾਨੂੰ ਦੋ ਜਹਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਿਆ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਸਚ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਲਈ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਾਂਗ ਬੈਠਾ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਵਲ ਮੋੜਿਆ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮਿੱਠਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਮਰ, ਆਪੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਜਦ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਗਊਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀ ਯਜਨਾ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ; ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਘੀ ਮੰਗਦਾ, ਉਹ ਦੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਧਣ ਲਈ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਲਿਪੇਤ ਜਲੋ, ਹੇ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਮੇਰੀ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਰ ਇੱਥੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋਣ। “ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਸਾਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ? ਕਦ ਆਵੇਗਾ? ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਨਿਆਂ ਬਣਾਇਆ, ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ?” ਮਿਤ੍ਰ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਪਰ ਸ਼ਲੋਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਨਹੀਂ; ਸ਼ਾਇਦ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਔਖਾ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਲੈਂਦਾ। ਜੋ ਯਮ ਦਾ ਭਲਾ ਸੋਚੇ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਉਸਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਤੇਜ਼ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਰੱਖਦੇ, ਹਿੱਸੇ ਵੰਡਦੇ, ਸਦਾ ਚਮਕਦੇ ਜਦ ਤੁਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਹਦੀ ਹੇਠਲੀ ਦਸਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਇੱਥੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ, ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸਵਿਤਾ, ਵਰੁਣਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। “ਸਾਡੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ; ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰਥੀ ਜੋਤ। ਸਾਨੂੰ ਦੋ ਜਹਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਿਆ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਈਏ।” ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਭਜਨ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਗੀਤ ਸੂਰਜ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣੇ। ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਪੁੱਤਰ ਸੁਣਣ, ਜੋ ਚਿਰਕਾਲ ਤੋਂ ਦਿਵਿਆ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਨੇ ਯਤਨ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਉਪਾਸਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਆਏ। ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਬੈਠ, ਜਾਣ ਕੇ; ਆਰਾਮ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਰੂਪ ਦੇ ਪੰਜ ਕਦਮ ਚਲਦਾ ਹਾਂ, ਚਤੁਰਪਦ ਨੂੰ ਵਰਤ ਕੇ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ। ਅਬਿਨਾਸੀ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਮਾਪਦਾ ਹਾਂ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੱਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਲ, ਅੱਗ, ਧਰਤੀ, ਆਸਮਾਨ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ—all ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਸੱਚ, ਨਿਆਂ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਤੇ ਪਰਸਪਰ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ।