ਪਹਿਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਵਸੂਆਂ ਨੇ ਆਗਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਜੁੜਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਬਣ ਗਏ। ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਤ ਕਦਮ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਮਿਤ੍ਰਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਜੋਤਿ ਸਭ ਜੀਵਤ ਦਾ ਨੈਤਰ ਹੈ, ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੱਚ ਦੀ ਖਾਤਰ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਰੁਣ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜੋ ਜਲਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਹਵਨ ਦੀ ਆਸ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਦੂਤ ਹੈ। ਇਹ ਅਗਨਿ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਤ੍ਰਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮੱਧਯ ਮੰਡਲ ਚੁਣਿਆ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦੂਰਲੇ ਦੀ ਓਟ ਲੱਭੀ। ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਏ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਤੀ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਲੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤ੍ਰਿਤ ਨੇ ਟਵਸ਼ਟਰ ਦੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਵੀ ਛੁਡਵਾਈਆਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਚੰਗੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਟਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈਆਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ: "ਹੇ ਜਲੋ, ਇੱਥੇ ਆਓ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿਓ। ਵੱਡੀ ਹੋੜ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਓ।" ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਸਰ, ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮੰਗਿਆ ਗਿਆ। "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਜਲੋ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਜਨਮ ਦਿਓ।" ਇੱਲਾ ਕਰਕੇ, ਦੈਵੀ ਜਲਾਂ, ਜੋ ਵਡਭਾਗ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਪੀਣ ਲਈ ਹੋਣ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਹਿਣ। ਜਲਾਂ, ਜੋ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਚੰਗਾ ਇਲਾਜ ਮੰਗਿਆ ਗਿਆ। ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਇਲਾਜ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਗਨਿ, ਸਭ ਭਾਗਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਇੱਥੇ ਹੈ।" "ਹੇ ਜਲੋ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰ ਦਿਓ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਵੇਖਾਂ।" "ਹੇ ਜਲੋ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਕੁਝ ਮਾੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਝੂਠ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਲੈ ਜਾਓ।" "ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ ਹਾਂ। ਅਗਨਿ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ ਦੇ, ਇਹ ਵਾਪਸ ਨਾ ਲੈ ਲੈ।" ਫਿਰ, ਦੋਸਤੀ ਚੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ ਗਈ, "ਮੈਂ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਪਵੇ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੌਤਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਪੁਲ ਵਾਂਗ ਰੱਖੇ।" ਪਰ, ਜਦੋਂ ਰੂਪ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਮਹਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੀਰ, ਵੱਡੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲੇ, ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਅਮਰ ਲੋਕ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੰਮੇ ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਤੁਾਡਾ ਮਨ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਟਿਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀਆਂ ਦੇਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨ ਆਓ।" "ਜੋ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਹੁਣ ਨਾ ਕਰੀਏ; ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੀਂ, ਝੂਠਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਅਮਰੋ। ਗੰਧਰਵ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਕੁਆਰੀ ਵੀ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਨਾਭਿ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਬੰਧ।" ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਜੋੜਾ ਬਣਾਇਆ—ਕਰਦਮ, ਟਵਸ਼ਟਰ, ਬਹੁ-ਰੂਪੀ ਸਵਿਤਾ। ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦਾ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਉਸਦੀ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। "ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ? ਕਿਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ? ਕੌਣ ਦੱਸ ਸਕਦਾ?" ਮਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਨਿਯਮ, ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਵਾਂ? ਯਮ ਦੀ ਭੈਣ ਯਮੀ ਨੂੰ ਯਮ ਲਈ ਇੱਛਾ ਆਈ, ਇਕੋ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦੀ। ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਪਤੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੰਡਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਧੁਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ। ਪਰ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਹਨ, ਨਾ ਖੜ੍ਹਦੇ, ਨਾ ਬੈਠਦੇ; ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਾਸੂਸ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। "ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਜਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹੀਆ ਧੁਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ।" "ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ ਉਸ ਲਈ ਭਲਾ ਲਿਆਉਣ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੜ੍ਹੇ। ਦਿਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਜੁੜਵੇਂ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਯਮੀ ਤੇ ਯਮ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧ ਦੀ ਲਕਿਰ ਨਾ ਲੰਘਣ।" "ਉਹ ਯੁਗ ਬੀਤ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਨੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ। ਕਿਸੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੁਰਖ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪਤੀ ਲੱਭ।" "ਜੇ ਭਰਾ ਅਕੇਲਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ? ਜੇ ਭੈਣ ਮੁਸੀਬਤ 'ਚ ਪੈ ਜਾਵੇ? ਮੈਂ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਮੰਨਣ ਨਾ ਕਰੇ; ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜ।" ਪਰ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਹ ਨਾਲ ਦੇਹ ਨਾ ਮਿਲਾਓ; ਭੈਣ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਪਾਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਇਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।" "ਹਾਏ ਯਮ, ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਜਾਂ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਕੋਈ ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਸਹੇਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਜਾ ਮਿਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਲਤਾ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਲਪੇਟਦੀ ਹੈ।" "ਹੋਰ ਕੋਈ, ਹੇ ਯਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਲਪੇਟੇ, ਜਿਵੇਂ ਲਤਾ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ। ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਵੱਲ ਕਰ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੇ; ਉਸ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਸਮਝ ਬਣਾਓ।" ਅਸਮਾਨੀ ਬਲਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਉਤਾਰੀ। ਵਰੁਣਾ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਯੋਗਯ ਅਰਾਧਕ ਨੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। "ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕੁਆਰੀ, ਜੋ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ; ਆਦਿਤੀ ਸਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ, ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰੇ।" ਉਸ਼ਾਸ, ਵੱਡੀ, ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਮਨੂ ਲਈ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਜਦ ਉਹ, ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਗਨਿ—ਹੋਤ੍ਰ—ਨੂੰ ਸਭਾ ਲਈ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬਾਜ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਦੂਰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਬੂੰਦ ਯਜਨਾ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉੱਚ ਜਨ, ਅਗਨਿ—ਹੋਤ੍ਰ—ਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਵਿਦਵਾਨ ਯਜਨਾ 'ਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੌ ਵਾਲਾ ਖੇਤ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ। ਜੋ ਵੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। "ਉੱਠੋ, ਹੇ ਪਿਤਰੋ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਆਇਆ; ਉਤਸੁਕ ਮਨ ਇੱਛਾ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਵਿਦਵਾਨ ਯਜਨਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਸੋਚ 'ਚ ਕੰਬਦੀ ਹੈ।" "ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜਦੋਂ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧਕੇ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਜਦ ਇਹ ਸਭਾ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੈਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪੂਜਯ ਤੇ ਯੋਗਯ, ਅਤੇ ਤੂੰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ, ਖਜ਼ਾਨੇ ਵੰਡਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਧਨ-ਸੰਪੰਨ ਹਿੱਸਾ ਦੇ।" "ਸਾਨੂੰ ਸੁਣ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ; ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰਥੀ ਜੋੜ। ਸਾਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵ-ਸੰਤਾਨਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਈਏ।" ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਨਾਲ ਨਾਮ ਕਮਾਇਆ, ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ। ਜਦ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਲਈ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਾਂਗ ਬੈਠਾ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਕੀਤੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਜੋ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ, ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ, ਜਗਮਗਾਉਂਦਾ, ਮਿੱਠਾ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗਯ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੋਸ਼ਨੀ, ਜਲ, ਦੋਸਤੀ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਯਜਨਾ—all ਸੱਚਾਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਬਣੇ।