ਅਗਨੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਸਰਿਆਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਅਗਨੀ! ਸਾਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਬਖ਼ਸ਼। ਯਜਨਾ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਰਕ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣ। ਤੇਰੇ ਅਦਭੁਤ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਬੁਧੀ ਜੁੜ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਦਿਲ ਕਰ।” ਅਗਨੀ ਲਈ ਉਠੇ ਵਿਚਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਾਨਵ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਤੇਰੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਭਰਾ, ਤੇ ਸਦਾ ਮਿਤਰ ਮੰਨਿਆ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। “ਹੇ ਅਗਨੀ! ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦੇ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਾਡਾ ਰਾਖਾ ਹੈਂ, ਘਰ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਸਦਾ ਹੋਤ੍ਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਅਗਨੀ, ਆਪਣੇ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਚ ਦੀ ਰੀਤ ਤੇ ਚਲਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਨ ਦੇ।” ਅਗਨੀ, ਪੁਰਾਤਨ ਯਜਨ-ਕਰਤਾ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ। ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਤ੍ਰ ਵਜੋਂ ਕੌਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾਇਆ। “ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਤੂੰ ਆਪ ਯਜਨਾ ਕਰ। ਅਕਲਹੀਨ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਕਰ, ਹੇ ਅਗਨੀ; ਤੂੰ ਆਪ ਆਪਣਾ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰ।” “ਹੇ ਅਗਨੀ! ਸਾਡਾ ਰਾਖਾ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣ। ਸਾਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ।” ਅਗਨੀ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਅੰਤਾਂ ਤੇ, ਮਹਾਨ, ਜੰਗਲੀ ਭੈਸ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਬਲਦ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕੁਲ੍ਹਾ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਵੱਛਾ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਮਸਤਕ ਫੜਦਾ, ਮਹਾਨ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ; ਲਾਲ ਘੋੜੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਈਆਂ, ਸਚ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ। ਹੇ ਵਸੁ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭੋਰ ਵੇਲੇ ਆਏ; ਤੁਸੀਂ ਜੁੜਵਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਾਨਣ ਬਣੇ। ਸਚ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸੱਤ ਪੈਰ ਰੱਖੇ, ਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਰਚਿਆ। ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅੱਖ ਹੈਂ, ਸਚ ਦਾ ਰਾਖਾ; ਤੂੰ ਸਚ ਲਈ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਵਰੁਣਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਦੂਤ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈਂ; ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਸਤਕ ਰੱਖਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ; ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਭੇਟਾਂ ਦਾ ਵਾਹਕ ਬਣਾਈ। ਤ੍ਰਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੱਧ-ਸਥਾਨ ਚੁਣਿਆ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਦੂਰ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ। ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਬੋਲਦਾ, ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਂਦਾ। ਪੂਰਖਾ-ਹਥਿਆਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਆਪਤੀ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਲੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ-ਮਸਤਕ, ਸੱਤ-ਕਿਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤ੍ਰਿਤਾ ਨੇ ਤਵਸ਼ਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਛੁਡਾਈਆਂ। ਇੰਦਰ, ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ; ਚੰਗਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਤਵਸ਼ਤ੍ਰ, ਸਭ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਮਸਤਕ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, “ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ! ਆਓ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੋ। ਵੱਡੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੋ।” ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਰਸ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਜਨਮ ਦੋ। ਦਿਵਿਆ ਪਾਣੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਕਿਰਪਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਪੀਣ ਲਈ ਹੋਣ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵਹੋ। ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਦਵਾਈ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੋਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਰਪਾਵਾਂ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ। ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ! ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੂਰਜ ਦੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਦੋ। ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ! ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਮੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕੀਤਾ, ਝੂਠ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ, ਉਹ ਸਭ ਦੂਰ ਕਰ ਦੋ। ਅੱਜ, ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰਸ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਏ। ਆ, ਅਗਨੀ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ; ਮੈਨੂੰ ਜੋਤ ਦੋ, ਕਦੇ ਨਾ ਖੋਹੋ। ਮੈਂ ਮਿਤਰਤਾ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਥੀ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ। ਸਿਆਣਾ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪੁਲ ਵਾਂਗ ਰੱਖੇ। ਕੋਈ ਮਿਤਰ, ਅਜਿਹੀ ਮਿਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜਦੋਂ ਰੂਪ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਮਹਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੀਰ, ਵਿਆਪਕ ਪੋਸ਼ਕ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਅਮਰ ਲੋਕ ਵੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਕ ਮਾਨਵ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਲੱਗੇ; ਤੂੰ, ਇੱਛਾ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਹੁਣ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਝੂਠ ਬੋਲ ਕੇ, ਅਮਰ ਲੋਕੋ, ਗਲਤ ਨਾ ਕਰੀਏ। ਗੰਧਰਵ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਕੁੜੀ ਵੀ; ਉਹ ਸਾਡਾ ਨਾਭ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਂਝ। ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਸਾਡਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਜੋੜਾ ਬਣਾਇਆ—ਕਰਦਮਾ, ਤਵਸ਼ਤ੍ਰ, ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ। ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦਾ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਉਸ ਦੀ ਬੁਧੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਕੌਣ ਉਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ? ਕੌਣ ਵੇਖਿਆ? ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਦੱਸ ਸਕਦਾ? ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਰੀਤ—ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸਾਂ? ਯਮਾ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਯਮਾ ਲਈ ਇੱਛਾ ਆਈ, ਇਕੋ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਦੀ। ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੰਡੇ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨੂੰ ਧੁਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਕੇ। ਇੱਥੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਂਹ ਖੜੀ ਹੈ ਨਾਂਹ ਬੈਠੀ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਾਸੂਸ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਜਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ; ਮੈਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨੂੰ ਧੁਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਕੇ। ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲਿਆਉਣ; ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਗੇ। ਦਿਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਜੁੜਵਾਂ ਭੈਣ-ਭਰਾ, ਯਮੀ ਤੇ ਯਮਾ, ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਰੱਖਣ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਲੰਘ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੇ ਸੀ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਰਦ ਦਾ ਬਾਂਹ ਫੜ; ਪਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੇ। ਜੇ ਭਰਾ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ? ਜੇ ਭੈਣ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵੇ? ਮੈਂ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਨਿੰਦਾ ਹੋਵੇ; ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰੀਰ ਮਿਲਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਭੈਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣ, ਪਾਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ; ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਯਮਾ, ਅਫ਼ਸੋਸ, ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਜਾਂ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਹੋਰ, ਸਹਿ-ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ, ਤੈਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾਈ, ਬੇਲ ਵਾਂਗ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ। ਹੇ ਯਮੀ, ਹੋਰ, ਤੈਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾਏ, ਬੇਲ ਵਾਂਗ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੇ; ਚੰਗੀ ਸਮਝ ਬਣਾਓ। ਬਲਦ ਨੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ। ਵਰੁਣਾ, ਆਪਣੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਪੂਜਨਯੋਗ, ਠੀਕ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।