ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਝਲਕ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਹਦ ਵਰਗੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੁਰਾਣੀ ਸੀਮਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਪੁਸ਼ਣ ਦੀ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਥਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸੱਤ ਹੱਦਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਅਤੇ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਲੋਹੇ ਦਾ ਸਤੰਭ ਡਿੱਗੀ ਜੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਾਸੇ, ਤੇ ਆਸਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਵੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ, ਦੱਖ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਅੱਗ, ਸਾਡੀ ਲਈ, ਕੌਸ्मिक ਕਨੂੰਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮਿਆ, ਪੁਰਾਣਾ ਬਲਦ ਅਤੇ ਗਾਂ ਹੈ। ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ, ਨਵੇਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਗਾਇਕ ਅੱਗੀ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਤਾਕਤਵਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਹਾਨ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਅੱਗੀ, ਸਦਾ ਸੱਚਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰਤਾ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜਾਕ। ਉਹ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦਿਵਯ ਸਹਾਰੇ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਸਮਰਪਣ ਮਨ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥਵਾਹਕ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭੇਟ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ। ਸੁਖੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੋਤ੍ਰ, ਅੱਗੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਭੇਟਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿਓ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਭੇਟਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਤ ਲਗਾਮਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ। ਹੇ ਅੱਗੀ, ਸਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਤਾ ਵਾਂਗੇ ਸਹਾਰੇ ਦੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਬੈਠ ਕੇ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਭੇਟ ਬਣ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਹੇ ਅੱਗੀ, ਸਾਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਭਲਾਈ ਦੇ; ਸਾਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਭੇਟ ਲਈ ਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਅਦਭੁਤ ਸਮਝ ਨਾਲ ਇਕਠੇ ਹੋਈਏ; ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਸ਼ੀਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਕਰ। ਇਹ ਵਿਚਾਰ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਇਨਾਮ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਨਸ਼ਵਰ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਤੇਰੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ। ਮੈਂ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਪਿਤਾ, ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਤੇ ਸਦਾ ਦੋਸਤ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅੱਗੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ। ਹੇ ਅੱਗੀ, ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਸਫਲ ਹੋਣ, ਸਾਡੇ ਲਈ, ਜੋ ਸਦਾ ਘਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਸਦਾ ਹੋਤ੍ਰ ਹੈ। ਸੱਚੇ ਕਨੂੰਨ ਵਾਲਾ, ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਚਮਕਦੇ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਕਰੇ। ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਯਜਮਾਨ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਾਥੀ। ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਤ੍ਰ ਵਜੋਂ ਕਬੀਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਕਰ; ਮੂਰਖਾਂ ਦੀ ਰਸੋਈ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਯਜਨਾ ਕਰ। ਹੇ ਅੱਗੀ, ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣ; ਸਾਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਰੱਖ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਦਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦੇ; ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਅੱਗੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਬਲਦ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਛੋਹੇ ਤੱਕ ਵੀ, ਮਹਾਨ, ਮਹਾਂਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਭ੍ਰੂਣ, ਬਲਦ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਬੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਬਛੜਾ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਡੱਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉਭਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਮਹਾਨ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ; ਲਾਲ ਘੋੜੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ ਰਥਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਆਉਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ, ਸੱਚ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ। ਵਾਸੂਓ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਗੇ, ਸਵੇਰ ਵੇਲੇ; ਤੁਸੀਂ ਜੁੜਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋਤ ਬਣੇ। ਸੱਚ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸੱਤ ਕਦਮ ਰੱਖੇ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਮਿਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ। ਤੂੰ ਅਸਤਿਤਵ ਦੀ ਅੱਖ, ਸੱਚ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵਰੁਣ ਹੈਂ ਜਦ ਤੂੰ ਸੱਚ ਵਾਸਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਦੂਤ ਹੈਂ ਜੋ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈਂ; ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਸੁਭਾਗੀਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ; ਹੇ ਅੱਗੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਭੇਟ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਬਣਾਇਆ। ਤ੍ਰਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਥਾਂ ਚੁਣੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦੂਰਲੇ ਦੀ ਛਾਂ ਲੱਭੀ। ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝ ਲੱਭਦਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਬੋਲਦਾ, ਹਥਿਆਰ ਫੜਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਆਪਤੀ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਲੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ-ਸਿਰ, ਸੱਤ-ਕਿਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤ੍ਰਿਤਾ ਨੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਵੀ ਛੁਡਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੰਨਿਆ; ਚੰਗੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਵਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਇੱਥੇ ਆਓ, ਆਨੰਦ ਲਿਆਉ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਦਿਓ। ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਨਜ਼ਰ ਦਿਓ। ਤੁਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਅੰਸ਼, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਹੋਵੇ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ। ਇਸ ਲਈ, ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਈਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਜਨਮ ਦਿਓ। ਦਿਵਯ ਪਾਣੀਆਂ, ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਡੇ ਪੀਣ ਲਈ ਹੋਣ; ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਹੋ। ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਦਵਾਈ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੋਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੱਗੀ, ਸਾਰੇ ਆਸ਼ੀਸ਼ਾਂ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ। ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਵੇਖਾਂ। ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਮਾੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕੀਤਾ, ਝੂਠ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ, ਉਹ ਸਭ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ। ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਏ ਹਾਂ। ਆ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੈਨੂੰ ਜੋਤ ਦੇ, ਇਹ ਨਾ ਖੋਹ। ਮੈਂ ਦੋਸਤੀ ਚੁਣੀਏ, ਸਾਥੀ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰੀਏ। ਗਿਆਨੀ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਇੱਥੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਵਾਂਗ ਰੱਖੇ। ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਐਸਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜਦ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮਹਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੀਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅਮਰ ਲੋਕ ਵੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮੇ ਇੱਕ ਨਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ, ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਵੇਂ। ਜੋ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਹੁਣ ਨਾ ਕਰੀਏ; ਝੂਠ ਬੋਲ ਕੇ, ਅਸਲਤੋਂ ਭਟਕ ਨਾ ਜਾਈਏ, ਹੇ ਅਮਰੋ। ਗੰਧਰਵ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਕੁੜੀ ਵੀ; ਉਹ ਸਾਡਾ ਨਾਭ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ। ਕੋਖ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਜੋੜਾ ਬਣਾਇਆ—ਕਰਦਮ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਸਵਿਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਕਨੂੰਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲੰਘ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼, ਦੋਵੇਂ, ਉਸ ਦੀ ਹਿਕਮਤ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ, ਯਜਨਾ, ਪਾਣੀਆਂ, ਅੱਗੀ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਅਨੁਭਵ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰਤਾਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।