ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰਮ ਬਾਥੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਮੰਨਿਆ। ਅੱਗੀ, ਤੂੰ ਦੇਵਤੇਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਉਜਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਸਾਥ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਦਰਿਆ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਜਿਉਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਮੂਰਖ ਨਹੀਂ, ਸਿਆਣੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਅੱਗੀ। ਤੂੰ ਬਾਥੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਹੈਂ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਵਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਧੂੰਏਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਿਆਣੇ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੁਪਿਆਂ, ਤੂੰ ਦਸ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਰੀਰ ਚੋਰੀ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਅੱਗੀ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਨਵੀਂ ਸੋਚ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥੀ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ। ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਨ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਹੈ, ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ; ਇਹ ਭਜਨ ਤੇਰੀ ਪੋਸ਼ਣ ਵਧਾਵੇ। ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਵੰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਦਾ ਰਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਅੱਗੀ। ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਧਨ-ਸਪੱਤੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ, ਅਨੇਕ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਥਣ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਰੋਤ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਣਿਆ। ਸਾਂਡ, ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਘੋੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਕਵੀ ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੂਰਲੇ ਨਾਂ ਗੁਪਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਸੱਚ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਮਿਲ ਕੇ, ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਭੀ ’ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਕਵੀ ਮਨ ਨਾਲ ਧਾਗਾ ਬੁਣਦੇ ਹਨ। ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਲਈ, ਚੰਗੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਲਈ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੋਵਾਂ ਲੋਕ, ਸੋਹਣੇ ਬਣੇ, ਘਿਉ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਿਆਣਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ, ਲੱਭਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੁਰਾਣਾ ਬਾਥਾ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਸ਼ਣ ਦੀ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਥਾਂ ਹੈ। ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਸੱਤ ਹੱਦਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ, ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਲੋਹੇ ਦਾ ਥੰਮ੍ਹ ਡੂੰਘੇ ਆਧਾਰ ਵਿੱਚ, ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਆਸਰੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ। ਜੋ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ, ਦੱਖਸ਼ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ। ਅੱਗੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਿਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮਿਆ, ਪੁਰਾਣਾ ਸਾਂਡ ਅਤੇ ਗਾਂ ਹੈ। ਇਹੀ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਨਵੇਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤਾਕਤਵਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਹਾਨ ਉਜਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅੱਗੀ, ਸਦਾ ਸੱਚਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜੂ। ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੈਵੀ ਸਹਾਰੇ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਵੇਰ ਵੇਲੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਮਨ ਨਾਲ ਭੇਟਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਥਾਂ ’ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭੇਟ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ। ਨਰਮ ਹੋਤ੍ਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਅੱਗੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਭੇਟਾਂ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਅੱਗੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ। ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਆਣੇ ਮਨ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਭੇਟ ਵਾਲੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੂੰ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਤ ਲਗਾਮਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਦੌੜ ਵਿੱਚ। ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਇੰਦਰ-ਵਾਂਗ ਤੇ ਵਾਤਾ-ਵਾਂਗ ਸਹਾਰੇ ਦੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਪਨ ਨਾਲ, ਬੈਠ ਕੇ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਭੇਟ ਬਣ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮੰਨਿਆ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਹੇ ਅੱਗੀ, ਸਾਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਭਲਾਈ ਦੇ, ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਹਵਨ ਲਈ ਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਅਚੰਭੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀਏ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਕਰ। ਇਹ ਸੋਚਾਂ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਨਮੀਆਂ, ਤੈਨੂੰ ਧਨ-ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਰਸਨਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ। ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਿਤਾ, ਮਾਂ, ਭਰਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਸਾਥੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅੱਗੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ। ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਣ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਸਾਡੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਲਈ, ਜੋ ਘਰ ਦੀ ਸਦਾ ਹੋਤ੍ਰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਿਤ ਦੇ ਸੱਚੇ, ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇ। ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ, ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਤ੍ਰ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਾਥੀ। ਪੁਜਾਰੀ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਜਨਮਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਲਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਤ੍ਰ ਵਜੋਂ ਬਿਠਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਆਪ ਹੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਕਰ; ਮੂਰਖਾਂ ਦੀ ਪਕਾਈ ਤੇਰਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੀ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰ। ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਬਣ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਸਾਡਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ; ਸਾਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਰੱਖ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਦਾਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ; ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਅੱਗੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ। ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਕੋਨੇ ਤੇ ਵੀ, ਮਹਾਨ, ਮਹਿਸੂਸੀ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਭ੍ਰੂਣ, ਸਾਂਡ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਕੁਬੜੀ ਲੈ ਕੇ; ਚਮਕਦਾਰ ਬਛੜਾ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਹਾੜਿਆ। ਉਹ, ਦੈਵੀ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜਿਆ, ਮਹਾਨ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ; ਲਾਲ ਘੋੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ, ਸੱਚ ਦੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ। ਹੇ ਵਸੂਆਂ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵੇਰੇ ਆਇਆ; ਤੂੰ ਜੁੜਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੌਸ਼ਨੀ ਬਣਿਆ। ਤੂੰ ਸੱਚ ਲਈ ਸੱਤ ਕਦਮ ਰੱਖੇ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਮਿੱਤਰ ਰਚਿਆ। ਤੂੰ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੀ ਅੱਖ, ਸੱਚ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵਰਨ ਵਾਂਗ ਸੱਚ ਲਈ ਚਲਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਤਵੇਦਸ; ਤੂੰ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਦੂਤ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈਂ; ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਸ਼ੁਭ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਚਮਕਦਾਰ ਰੱਖਿਆ; ਅੱਗੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਬਣਾਈ। ਤ੍ਰਿਤਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਅੰਤਰ ਚੁਣਿਆ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦੂਰਲੇ ਦੀ ਓਟ ਲੱਭੀ। ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸਾਥ ਲੱਭਦਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਬੋਲਦਾ, ਹਥਿਆਰ ਫੜਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਆਪਤੀ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਲੜਿਆ। ਉਸਨੇ ਤਿੰਨ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਸੱਤ-ਕਿਰਣੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤ੍ਰਿਤਾ ਨੇ ਟਵਸ਼ਟਰ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਵੀ ਛੱਡਵਾਈਆਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ; ਚੰਗੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਟਵਸ਼ਟਰ ਦੇ, ਸਾਰੇ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਗਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਇੱਥੇ ਆਓ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ; ਸਾਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿਓ। ਵੱਡੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਦਿਓ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਰਸ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਸਾਂਝਾ ਕਰੋ, ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਜਨਮ ਦਿਓ। ਰੱਬੀ ਪਾਣੀਆਂ, ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਡੀ ਪੀਣ ਲਈ ਹੋਣ; ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਗਦੀਆਂ ਰਹਿਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਅੱਗੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ, ਪੋਸ਼ਣ ਦਿਓ, ਤੇ ਸੱਚ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਸਾਡੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰੋ।