ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਤੇ ਤੀਜੇ ਲੋਕ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਦੁਧ ਬਣਾਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਆਹਰ ਦੇਣ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ, ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਖੰਡੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਖੰਡੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਅੱਗਨੀ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਅੱਗਨੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਾਭੀ ਹੈ, ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਇਲਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਮੁੱਖ ਪਾਖੰਡੀ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਹੈ। ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਤ ਦੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗਨੀ, ਤੂੰ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉ। ਤੂੰ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ, ਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇੱਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰ; ਅੱਗਨੀ, ਤੂੰ ਦੇਵ ਪਾਖੰਡੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਾਖੰਡੀ ਹੈ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦਾਤਾ ਹੈ, ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ; 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰੀਏ; ਅੱਗਨੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਆਏ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਕਰੀਏ; ਅੱਗਨੀ, ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਪਾਖੰਡੀ ਬਣੇ; ਉਹ ਯਜਨਾ ਤੇ ਰੁਤਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵਚਨ ਤੋੜਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੋਂ ਘੱਟ; ਅੱਗਨੀ, ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਕੁਝ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਾਨਵ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ ਤੇ ਅਣਜਾਣ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਅੱਗਨੀ, ਪਾਖੰਡੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਣਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਰੁਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚਮਕਦਾ ਝੰਡਾ, ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ; ਸੋ, ਉੱਚੇ ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਲੋਭਣਯੋਗ ਧਨ, ਵਿਆਪਕ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਦਾਤਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਣੀ, ਤੈਨੂੰ ਤਵਸ਼ਤਰ, ਤੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਅੱਗਨੀ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ। ਅੱਗਨੀ, ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਜਗਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਹੁਨਰ ਲਈ ਤੀਬਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਦਿੱਖੀ; ਗਿਆਨੀ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਫੈਦ ਅੱਗਨੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਹੋਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਸੁਭਾਗੀ ਆਉਂਦਾ, ਸੁਭਾਗੀ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ; ਪ੍ਰੇਮੀ ਪਿੱਛੋਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ; ਅੱਗਨੀ ਸਪਸ਼ਟ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਲਾਵਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਲੁਕਾਈਆਂ ਨਹੀਂ; ਅੱਗਨੀ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਸ਼ੁਭ, ਜਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉੱਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ; ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਚਲਾਕ, ਵੱਧ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਿੱਖੀਆਂ ਹਨ, ਲੁਕਾਈਆਂ ਨਹੀਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦਾ; ਪੁਰਾਤਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਫੈਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇਗਾ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਨੌਜਵਾਨ; ਅੱਗਨੀ, ਚੰਗਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼, ਤੇਜ਼ ਇੱਥੇ ਆਉਣ। ਅੱਗਨੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ, ਆਪਣਾ ਵਿਚਾਰ ਭੇਜਦਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਵਧਾਈਯੋਗ ਬਣ ਜਾਵੇ; ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਪੂਜਕ ਲਈ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਪੁਰਾਤਨ ਰਾਜਾ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰਮ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ, ਨੌਜਵਾਨ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਾਨਵਾਂ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਚਮਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਮਾਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁਕਦੀ, ਸਾਥ ਲਭਦੀ; ਤੂੰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲਦਾ, ਉਤਸੁਕ, ਯਤਨ ਕਰਦਾ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਅਸੀਂ ਮੂਰਖ ਨਹੀਂ, ਗਿਆਨੀ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਅੱਗਨੀ; ਤੂੰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਿਆ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ। ਉਹ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਨਵਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ, ਸਲੇਟੀ ਧੂੰਏ ਦਾ ਝੰਡਾ; ਅਤ੍ਰੁਪਤ, ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਮਾਨਵ ਉਸ ਨੂੰ ਲੀਡ ਕਰਦੇ। ਸਰੀਰ-ਚੋਰ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ, ਦਸ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ; ਇਹ, ਅੱਗਨੀ, ਤੇਰਾ ਨਵਾਂ ਵਿਚਾਰ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਜੋੜ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੇ ਆਦਰ ਤੈਨੂੰ, ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਇਹ ਗੀਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੋਸ਼ਣਯੋਗ ਹੋਵੇ; ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਅੱਗਨੀ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੀ, ਲਗਾਤਾਰ। ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ, ਧਨ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਤੋਂ, ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦਾ, ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੁਹੀਂ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਸਰੋਤ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਪੰਛੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ। ਸਾਂਡ, ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਘੋੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ; ਕਵੀ ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਨਾਂ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਦੇ, ਦੂਰ ਵਾਲੇ। ਸੱਚ ਤੇ ਜਾਦੂ ਇਕਠੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੱਚਾ ਜਨਮਿਆ, ਪਾਲਿਆ; ਸਭ ਦਾ ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਚਲਦੇ, ਡਟੇ, ਕਵੀ ਮਨ ਨਾਲ ਧਾਗਾ ਵਣਦੇ। ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਲਈ, ਚੰਗਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਅਰਪਣ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਮਿਲਦੇ; ਦੋ ਸੰਸਾਰ, ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਿ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ। ਗਿਆਨੀ, ਦਿੱਖ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ, ਸ਼ਹਿ ਦੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਛੱਡੀ; ਉਹ, ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਮਧਯ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਤਨ ਥਾਂ ਲੱਭੀ, ਪੂਸ਼ਨ ਦੀ ਲੁਕਾਈ ਥਾਂ। ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਸੱਤ ਹੱਦਾਂ ਬਣਾਈਆਂ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ, ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ। ਲੋਹੇ ਦਾ ਥੰਮ੍ਹ ਡੂੰਘੇ ਆਧਾਰ ਵਿੱਚ, ਰਸਤੇ, ਸਹਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ। ਅਸਤਿਤਵ ਤੇ ਅਨਸਤਿਤਵ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਦਕਸ਼ ਦੇ ਜਨਮ 'ਤੇ। ਅੱਗਨੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੌਸਮਿਕ ਆਰਡਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਾਂਡ ਤੇ ਗਾਂ। ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਵੀਆਂ ਸਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਗਾਇਕ ਅੱਗਨੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੁੰਦਾ; ਜੋ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਅੱਗਨੀ, ਸਦਾ ਸੱਚਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ, ਥਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ ਫੈਲਾਉਂਦਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜਾਕ ਵਾਂਗ। ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵ-ਸਹਾਇਤਾ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ, ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਸਭ ਜੀਵਨ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ, ਅੱਗਨੀ, ਅਰਪਣ ਮਨ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਾ। ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਭਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ, ਅਰਪਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਮ੍ਰਦੁ ਹੋਤ੍ਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਯਜਨਾ-ਯੋਗ, ਅੱਗਨੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਰਪਣ ਚੱਖਦਾ। ਉਸ ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਆਦਰ ਦੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਸਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣੂ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਅਰਪਣ ਨਾਲ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਇਕੱਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਤ ਲੱਕੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ; ਅੱਗਨੀ, ਇੰਦਰ-ਵਾਂਗ, ਵਾਤ-ਵਾਂਗ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਅੱਗਨੀ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਬੈਠ ਕੇ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਤੂੰ ਅਰਪਣ ਬਣ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪਹਿਲੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗਨੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਸਦਾ ਯਜਨਾਂ, ਰੁਤਾਂ, ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ, ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਲਈ, ਅਮਰ ਹੈ।