ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਯਾਤਰਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਆਤਮਾ ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਓਸ ਥਾਂ ਦੀ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਯਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਥੇ ਆਤਮਾ ਅਮਰ ਹੋਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਰਜ਼ੂ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ—ਉਥੇ ਜਿੱਥੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਤਹਾਂ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਦੁਨੀਆਂ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਵੀ ਅਮਰ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੀ ਆਤਮਾ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਹਨ, ਆਨੰਦ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਵੀ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਵਾਰੀ, ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਲਈ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਅੰਗਿਰਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ; ਅਸੀਂ ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਬੂਟਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮਿਆ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਲਈ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੂਰਜਾਂ ਨਾਲ; ਸੱਤ ਯਜਮਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹਨ; ਸੋਮਾ, ਉਹਨਾਂ ਸੱਤ ਆਦਿੱਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਰਾਜਸੀ, ਵਿਸ਼ੁੱਧ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਵੇ, ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ; ਇੰਦਰ ਲਈ ਵਗਦਾ ਰਹੁ। ਇਸ ਆਤਮਿਕ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਅਗਨਿ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਨਾਲ ਉਭਰਿਆ। ਅਗਨਿ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਅਗਨਿ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਬਣਿਆ, ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਬੱਚਾ, ਮਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਚਾ ਚੀਕਦਾ, ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ। ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਲੋਕ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ। ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਦੁੱਧ ਬਣਾਈ, ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਗਨਿ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵਾਲਾ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਾਭਿ ਬਣ ਕੇ, ਇਲਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰਾਜਾ ਤੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਇੱਥੇ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਗਨਿ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਰੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਰੁੱਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਇੱਥੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਜੋਗ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਤਾ, ਧਰਮੀ ਹੈ; 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਦੇ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰੀਏ, ਅਗਨਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆਏ ਹਾਂ; ਜਿੰਨਾ ਤੱਕ ਸਮਰਥ ਹਾਂ, ਅੱਗੇ ਵਧੀਏ; ਅਗਨਿ, ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣੇ, ਯਜਨਾ ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਣਾਏ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਤੋਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਕਲ ਵਿੱਚ ਘੱਟ; ਅਗਨਿ, ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ ਤੇ ਕੌਸ਼ਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਗਨਿ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਾ ਜੋਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ, ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਝੰਡਾ, ਕਰਤਾਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਸੋ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਲੋਭਣਯੋਗ ਧਨ, ਵਿਅਪਕ ਦਾਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ। ਅਗਨਿ, ਤੈਨੂੰ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਤੇ ਚੰਗਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ; ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਨਿ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇਜੀ ਨਾਲ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਯੋਗ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਆਨੰਦ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ, ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਅਗਨਿ, ਸਾਫ਼ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਲੁਕੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਅਗਨਿ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਸ਼ੁਭ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਮਹਾਨ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ, ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹਨ, ਲੁਕੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਦਿਵਿਆ, ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਨੰਦ ਚੌੜਾ ਫੈਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇਗਾ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ, ਨੌਜਵਾਨ; ਅਗਨਿ, ਚੰਗਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਜਾ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਤੈਨੂੰ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਪੂਜਾ ਜੋਗ ਬਣੇਂ; ਜਿਵੇਂ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ, ਤੂੰ ਪੂਜਕ ਲਈ ਸਰੋਤ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਾਜਾ। ਲੋਕ, ਗਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰਮ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਨੌਜਵਾਨ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈਂ, ਮਹਾਨ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈਂ। ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਮਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ, ਸਾਥੀ ਲੱਭਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਛੁੱਟਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਮੂਰਖ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਅਗਨਿ; ਤੂੰ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੈਂ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਧੂੰਏਂ ਦਾ ਸਲੇਟੀ ਝੰਡਾ; ਨਾ ਰੁਕਣ ਵਾਲਾ, ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਵਿਦਵਾਨ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਚੋਰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ, ਦਸ ਫੀਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ; ਅਗਨਿ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਨਵਾਂ ਵਿਚਾਰ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਜੋੜ। ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ, ਜਨਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਗੀਤ ਸਦਾ ਪੋਸ਼ਣਯੋਗ ਹੋਵੇ; ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਡੀ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਸ ਆਤਮਿਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਧਨ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਅਨੇਕ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜੁੜਵੀਂ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਥਣ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਰੋਤ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਪੰਛੀ ਦਾ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਬਲਦ, ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਘੋੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਕਵੀ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੂਰ ਹਨ। ਸੱਚ ਤੇ ਮਾਇਆ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਾਲਦੇ ਹਨ; ਸਭ ਦੇ ਨਾਭਿ 'ਤੇ ਚਲਦੇ, ਡਿਗਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਵੀ ਮਨ ਨਾਲ ਧਾਗਾ ਬੁਣਦੇ ਹਨ। ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਲਈ, ਚੰਗਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਭੇਟਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਲਈ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ, ਸਜੇ ਹੋਏ, ਘਿਉ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਤਮਾ ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਮਰਤਾ, ਆਨੰਦ, ਤੇ ਪਰਮ ਚਾਨਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਆਤਮਿਕ ਉੱਨਤੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।