ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਗੂੜ੍ਹੇ ਸਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਰਸ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਦੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਲੋਹਾਰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ੀ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪੀੜਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਵਾਰੀ ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ, “ਹੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਵਹਿ।” ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਕਵੀ ਸੀ, ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਵੈਦ, ਕੋਈ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕੋਈ ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ, ਕੋਈ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ। ਸੋਮਾ ਵਾਸਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕਠੇ ਹੋਏ, ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਵਹਾਉਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਘੋੜਾ ਸੁਹਾਵਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਸੀ, ਹੱਸਦਾ-ਖੇਡਦਾ, ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ। ਰਥ ਦੀ ਪੂੰਛ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੋ ਪੱਥਰ ਜੋ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪੀੜਦੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਇਕ ਮੇਂਡਕ—all ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪੀੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ। ਹਰ ਵਾਰੀ, “ਹੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਵਹਿ।” ਇਕ ਵਾਰੀ, ਸ਼ਰਿਆਣਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇੰਦ੍ਰ—ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ—ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਕਤੀ ਭਰੀ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਬਲਕਾਰਜ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ। “ਹੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਵਹਿ।” ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, “ਤੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਉੱਡ ਕੇ ਆ, ਸੱਚੀ ਬਾਣੀ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪੀੜਿਆ ਗਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਵਹਿ।” ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਪਰਜਨਯਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਧੀ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਸੋਮਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ। “ਹੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਵਹਿ।” ਸੋਮਾ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਸੱਚੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰਚਨਹਾਰ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਰਾਜਾ ਸੋਮਾ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਵਹਿ। ਸੱਚਾਈ ਤਾਕਤਵਰ, ਤੀਖੇ ਸੋਮਾ ਵਿੱਚੋਂ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਰਸ ਇਕੱਠੇ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ। ਜਿੱਥੇ ਯਜਮਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ, ਛੰਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, “ਜਿੱਥੇ ਚਿਰ-ਸਥਾਈ ਜੋਤ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਕਾਸ਼ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ। ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਵਹਿ।” ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਯਮ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਘੇਰਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦਰਿਆ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਅਮਰ ਕਰ ਦੇ। ਤਿੰਨ ਤਹਾਂ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਅਜਾਦੀ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰੀ ਦੁਨੀਆਂ—ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਅਮਰ ਕਰ ਦੇ। ਜਿੱਥੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਜ ਦਾ ਖੇਤਰ, ਪੂਰਨਤਾ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ—ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਅਮਰ ਕਰ ਦੇ। ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ, ਆਨੰਦ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਅਮਰ ਕਰ ਦੇ। “ਹੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਵਹਿ।” ਜੋ ਇੰਦੁ ਦੇ ਵਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਹਿ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਅੰਗਿਰਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਬੂਟੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮਿਆ; ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਹਿ, ਹੇ ਇੰਦੁ। ਸੱਤ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੂਰਜਾਂ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਪੂਜਾਰੀ, ਸੱਤ ਅਦਿਤਿਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; ਹੇ ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬਚਾ; ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਹਿ। ਆਪਣੀ ਰਾਜਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ। ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਸਾਡੇ ਰਾਹ ਨਾ ਆਵੇ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ; ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਹਿ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਅਗਨੀ ਉਗਿਆ, ਭੋਰ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ ਚਾਨਣ ਲਿਆਇਆ। ਅਗਨੀ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ-ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਬਣਿਆ, ਸੋਹਣਾ, ਬੂਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਬੱਚਾ, ਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਤੀਜੇ ਲੋਕ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਧ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਹੀ ਅਗਨੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਵਧਦਾ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਗਤੀ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾਰੀ ਬਣਦਾ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਵਾਲਾ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚਮਕਦਾ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾਉਂਦਾ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਨਾਭੀ ਵਾਂਗ। ਚਮਕਦਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਇਲਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਮੁੱਖ ਪੂਜਾਰੀ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਅਗਨੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਆ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆ। ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ, ਰੁਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੱਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮਵਾਨ; 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਏ; ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਜੋ ਆਦਰਨਯੋਗ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆਏ ਹਾਂ; ਜਿੰਨਾ ਅਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਕਰੀਏ; ਅਗਨੀ, ਜਾਣੂ ਪੂਜਾਰੀ ਕਰੇ, ਯਜਨਾ ਤੇ ਰੁਤਾਂ ਦਾ ਜਤਨ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ; ਅਗਨੀ, ਜਾਣੂ, ਸਭ ਕੁਝ ਭਰ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਜਤਨ ਕਰਦਾ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ ਤੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਿਹੂਣੇ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਗਨੀ, ਪੂਜਾਰੀ ਵਜੋਂ, ਤਾਕਤ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੁਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ। ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚਮਕਦਾਰ ਝੰਡਾ, ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ। ਸੋ, ਉੱਚਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਇੱਛਤ ਧਨ, ਵਿਅਪਕ ਦਾਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਤੈਨੂੰ ਅਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀਆਂ, ਤਵਸ਼ਤਰ, ਅਤੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ; ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅਗਨੀ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਲਈ ਤੀਖਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵਿਖਣਯੋਗ; ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਚਿੱਟਾ ਅਗਨੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ, ਹਨੇਰੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦੀ, ਆਨੰਦ ਸਵਰਗ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ। ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਆਉਂਦਾ, ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ; ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਜਾਂਦਾ; ਅਗਨੀ ਸਾਫ਼ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈਂਦਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਾਲਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਲੁਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਅਗਨੀ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਸ਼ੁਭ, ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ, ਮਹਾਨ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਮਕ ਨਾਲ ਗਤੀ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ, ਰੋਸ਼ਨ; ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਰਣਾਂ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਿੱਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਲੁਕੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਗੂੰਜਦਾਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦਾ; ਪੁਰਾਣੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਦਿਵਯ, ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਨੰਦ ਚੌਂਹ ਪਾਉਂਦਾ, ਚੌਂਹ ਚੌਂਹ ਵਧਦਾ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਲਿਜਾਵੇਗਾ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇਗਾ, ਅਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ, ਨੌਜਵਾਨ; ਚੰਗਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਅਗਨੀ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼, ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਉਣ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਚਿੰਤਨ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਹੋਵੇਂ; ਜਿਵੇਂ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ, ਤੂੰ ਭਗਤ ਲਈ ਸਰੋਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਪੁਰਾਣਾ ਰਾਜਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਸ, ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਿਕ ਯਾਤਰਾ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦੀ ਰਹੀ।