ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੁੱਕਾ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। “ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਝੀਲ ਜਾਂ ਚੀਰ ਵਿੱਚ ਕਟ ਨਾ ਹੋਵੀਂ,” ਸਭ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਨੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨੂੰ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬੇਸਮਝ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਛੰਣਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਇਕਜੋਟ ਹੋ ਕੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭਾਗਾ ਹੈ, ਦਾਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਘਵਾਨ ਹੈ ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ। ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੋਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਉੱਤਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਕਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਟੱਲ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਹਾਨ, ਅਣਭੁੱਲੇ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਬੂੰਦ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਕਵੀ ਵਾਂਗ ਚੀਕਦੇ ਹਨ, ਗਿਦੜਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਦਸ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰਵੱਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਝ ਸਕੀਏ ਕਿ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ, ਸਿੰਧੂ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਸਾਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰਨ। ਇੰਡੁ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਦਿਵਾ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਆਸਰੇ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਕੇ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਰਥ ਤੇ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਬਕਤਰ ਵਾਂਗ। ਇੰਡੁ, ਜਿਹੜਾ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਵਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਡੁ, ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਪੁਰਾਣਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰਦੀ ਧਾਰ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਾਨਵ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੌਲਤ ਦਿੰਨਾ; ਇੰਡੁ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਖਜਾਨਾ, ਸੌ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਬਹੁ ਰੂਪਾਂ, ਬਹੁ ਇੱਛਤ ਦੌਲਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੇਰੇ ਕਰੀਬੀ ਕਿਰਪਾ ਵਿੱਚ। ਦਸ ਦੋਹਤੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਇੱਛਤ ਬਹਾਵ ਨੂੰ ਵਹਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ-ਰੰਗੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਹੁਨਰ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਜਿਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਨਾਮ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਸੋਨਾ-ਰੰਗੀ। ਤੇਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਡੁ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਜਨਮ ਲਏ; ਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ, ਮਹਾਨ ਧੁਨੀ ਵਾਲੇ। ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਸੰਘਾਰਕ ਲਈ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸੋਮਾ, ਸਵੇਰ ਵੇਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਵਹੇ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ, ਦਬਾਏ ਹੋਏ, ਅਣਜਾਣੇ, ਸਵੇਰ ਵਿੱਚ ਉਭਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚੌੜਾ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਮਿੱਤਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਅਸੀਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਓ, ਅਨੰਦ ਲੈ ਸਕੀਏ; ਤਾਕਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਪਾਉਣ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ। ਸੋਨੇ-ਰੰਗੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਈ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਮਹਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰ ਨੂੰ ਵਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਤ ਭਰ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਇਨਾਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਸੋਨੇ-ਰੰਗੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਥਣਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਹੁਣ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਓ। ਉਹ, ਪੁਰਾਣੀ ਭਜਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਸਲਾਹਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਿਚਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਹ, ਅਣਜੁੰਨੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਵਹਿੰਦਾ, ਮਹਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਦੂਤ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਦੇ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਸਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਪਿਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਬੀਜ ਪਾਉਂਦਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਬੋਲੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕੁਸ਼ਲ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਧਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਦਬਾਇਆ, ਹੇ ਇੰਡੁ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਛੰਣਣ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਪਿਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਸਚੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਅਨੰਦ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਬੱਝੇ ਨੂੰ ਚੁੰਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਹੇ ਇੰਡੁ, ਸੋਮਾ, ਦੋਹਰ-ਮਜਬੂਤ ਦੌਲਤ ਲਿਆ; ਤੂੰ ਉਪਾਸਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੌਲਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਰਿਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ; ਤੂੰ, ਸੋਮਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਦੀ ਧਾਰ ਵਹਿੰਦੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਛੰਣਣ ਵਿੱਚੋਂ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ। ਸੰਕਲਪ, ਕੁਸ਼ਲਤਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੋਮਾ, ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ; ਇੰਦਰ ਲਈ ਦਬਾਇਆ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਲਈ ਵੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਛੰਣਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਦਬਾਇਆ ਸੋਮਾ; ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ। ਮਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੋਨੇ-ਰੰਗੀ, ਛੰਣਣ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ; ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਬੱਝੇ ਨੂੰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ। ਪਵਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਉਪਾਸਕ ਦੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਢੱਕਣ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ। ਆਗੂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਨੰਦ ਲਈ; ਮਿੱਤਰੋ, ਲੰਬੀ ਜੀਭ ਵਾਲੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਓ। ਉਹ, ਧਾਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਦਬਾਇਆ ਵਹਿੰਦਾ—ਇੰਡੁ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਕਰਤਬ ਲਈ ਤਿਆਰ। ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵਿਸ਼ਵ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਬਾਇਆ ਸੋਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਛੰਣਣ ਤੋਂ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਅਨੰਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ। ਇੰਡੁ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਬੋਲੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਅਧੀਨ, ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਰਾਜਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ, ਸਮੁੰਦਰ, ਬੋਲੀ ਲੱਭਦਾ; ਸੋਮਾ ਦੌਲਤ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਸਾਥੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ, ਦੌਲਤ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।