ਗੋਤਮ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਾਵਪੂਰਨ ਗੀਤ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਹਿਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਗੋਤਮ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸੀ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਉਚਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਹਿਮਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਗੋਤਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਜਨ ਦੁਆਰਾ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਹਿਮਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਹਾਰੀ, ਦਾਸ੍ਯੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗੋਤਮ ਨੇ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਅੱਗੇ, ਰਾਹੁਗਣ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ, ਅਗਨੀ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਉਚਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ। ਇਕ ਸੁਨਹਿਰੀ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰਪ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਵਨ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਾਰ ਵਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਭੋਰੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸੱਚਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਸੁੰਦਰ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕਾਲਾ ਸਾਂਡ ਗرجਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਨਿਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ ਵਰ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਮਰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਸੱਚਾ ਰਸਤਾ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਆਰਯਮਨ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਪਰਿਜਮਨ ਉਪਰਲੇ ਗਰਭ ਦੇ ਪਰਦੇ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਧਨ-ਧਾਤਾ, ਗਾਂਆਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਊਰਜਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕੀਰਤੀ ਦੇ। ਉਹ, ਜੋ ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਗਨੀ, ਭਜਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਚਮਕੋ, ਪੁਰਾਤਨ, ਤੇ ਵੱਧ-ਵੱਧ ਦਿਓ। ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੁਆਰਾ, ਅਗਨੀ, ਆਵਾਸ ਤੇ ਭੋਰੇ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਜਬੜੀਆਂ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜੋ। ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਅਗਨੀ, ਆਪਣੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਸਭ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ। ਅਗਨੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਹ ਧਨ ਲਿਆਉ, ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਨ ਲਿਆਉ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਲਈ ਸੁਖ ਦਿਓ। ਅਗਨੀ, ਤੇਜ਼ ਲੋਹ ਵਾਲੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਬੋਲ ਗੋਤਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣ ਦਿਓ; ਸਾਡੀ ਭਜਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਜਿਹੜਾ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਅਗਨੀ, ਉਹ ਦੂਰ ਰਹੇ; ਜਿੱਤ ਲਈ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਬਣੋ। ਅਗਨੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਵਾਧਾ ਵਾਲਾ ਭਜਨ ਰਚਿਆ; ਮਹਾ-ਤਾਕਤਵਾਨ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਰਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਸੋਮਾ ਦੀ ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਜੋ ਚੀਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਈ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਨਾਲ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ, ਨੇੜੇ ਆ, ਨਿਡਰ ਹੋ; ਤੇਰਾ ਵਜਰ ਕਦੇ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਹਾਸਲ ਕਰ। ਇੰਦਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ, ਇਹ ਜੀਵਦਾਇਨੀ ਪਾਣੀਆਂ ਵਹਾ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਲੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਰੋਕਦਾ ਸੀ; ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸ਼੍ਰਯ ਲਈ ਵਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੋਟੀ ਤੇ, ਉਹ ਸੌ-ਧਾਰੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਸੋਮਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਇਹ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ੌਰਿਆ ਹੈ; ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਉਸ ਚਤੁਰ ਸਰਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਤੇਰੇ ਵਜਰਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਜਹਾਜਾਂ ਨੂੰ ਛਿਟਾ ਦਿੱਤਾ; ਤੇਰੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ੌਰਿਆ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ; ਵੀਹ ਗੂੰਜ ਉਠੇ; ਸੈਂਕੜੇ ਨੇ ਲੜੀ ਬਣਾਈ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਭਜਨ ਉਚਾਰੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਹੈ—ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਵੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਕੰਬ ਗਈਆਂ; ਜਦ ਤੂੰ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਕੰਬਣ ਜਾਂ ਗਰਜਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਧਾਰੀ ਲੋਹੀ ਵਜਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਜਦ ਤੂੰ, ਵਜਰ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਇੰਦਰ, ਸਰਪ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੁਕ ਗਈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਤੇਰੇ ਹਮਲੇ ਤੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਹਲਚਲ ਤੇ ਅਡੋਲ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ; ਟਵਸ਼ਟਰ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ, ਡਰ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਭਲਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਨੂੰ ਕੌਣ ਮੇਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਜੋ ਦਧਿਅੰਚ, ਅਥਰਵਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਮਨੂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ—ਉਸ ਉੱਤੇ, ਇੰਦਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਭਜਨ ਤੇ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਇੰਦਰ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਸੰਹਾਰੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ; ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੇਵੇ। ਤੂੰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ, ਫੌਜਾਂ ਲਈ ਯੋਗ; ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਨਿਮਰ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪੂਜਕ ਨੂੰ ਵੀ—ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਧਨ ਹੈ। ਜਦ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਲੋਕ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲਦੇ, ਧਨ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ—ਕਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰੇਂਗਾ, ਕਿਸ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇਂਗਾ? ਸਾਡੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਧਨ ਦਿਓ। ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ, ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਤੇ ਚਲਦਾ, ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ; ਮਹਾਨ, ਸੋਹਣੇ, ਪੀਲੇ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੋਹੀ ਵਜਰ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਜਨਮਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ—ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਪੂਜਕ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇੰਦਰ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵੇ; ਧਨ ਵੰਡ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਏ। ਉਹ, ਸਾਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਗਾਂਆਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਸਿੱਧਾ ਰਸਤਾ, ਸੈਂਕੜੇ, ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਧਨ ਦੇਵੇ—ਧਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ,繁ਤਿ ਲਿਆਉ। ਇਹ ਭਾਵਪੂਰਨ ਸਿਫ਼ਤਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਗਨੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਸੰਹਾਰੀ, ਧਨ ਦਾਤਾ, ਤੇ ਸੁਰਜ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਲਈ ਉਚਾਰੀਆਂ ਗਈਆਂ।