ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਸ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਛਾਣਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਗੰਦਗੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਸਾ ਹੋਇਆ ਘੋੜਾ ਜੁਆ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਰਸ, ਈਸ਼ਵਰੀ ਜਨਮ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਲਈ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਵਗਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਅਟੱਲ, ਮਧੁਰ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਵਹਿ। ਦਸ ਉੰਗਲਾਂ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਧੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਗਾਇਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹਕ ਸੋਮਾ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਚੌੜੇ, ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਖੇਤਰ ਵੱਲ, ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਆਸਰੇ ਵੱਲ। ਉਸ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਸਾਨੂੰ ਰੋਕਣ ਨਾ ਦੇਵੇ—ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੌਲਤ ਤੇ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤ ਲਈਏ। ਸਿਆਣਾ ਬਲਦ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ; ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੋ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਵੰਡ ਲਈ ਹੈ; ਰਾਜਾ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਛਾਣਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ—ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ ਮਨੁੱਖ ਅਕਾਸ਼ੀ ਅੰਬਰ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਗੁੰਬਦ ਵਿੱਚ, ਮਧੁਰ ਜੀਭ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਧ ਰਹੀ ਬੂੰਦ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ 'ਚੋਂ, ਮਧੁਰ ਛਾਣਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸੁਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉਡਦੇ ਬਾਜ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਵਿਚਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਛੀ, ਬੱਚੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ, ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਚੇ ਉੱਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਚਮਕ ਪਈ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼, ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹਕ ਧਾਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮਧੁਰ ਸੋਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਕ, ਪਾਤਰੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹਕ, ਮਸਤ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਂ, ਹਰ ਇਕ ਆਪਣੀ ਰਾਹੀਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ; ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਲਈ, ਮਧੁਰ ਸੋਮਾ, ਲਹਿਰਾਂ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ, ਗੂੰਜਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵੱਲ, ਪੱਥਰ ਵੱਲ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਮਾਂ ਵੱਲ; ਬਲਦ, ਸੋਮਾ, ਬੁੱਢੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੁਖ ਲਈ। ਤੇਰੀਆਂ ਤੇਜ਼, ਦੇਵਤਾਈ ਧਾਰਾਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ; ਪੁਰਾਤਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਧੋਦੇ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਿਆਣੇ। ਸਾਰੇ ਥਾਂ, ਸਭ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਰਿਭੁ, ਮਹਾਨ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਡਿੱਗੇ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਛਾਣਣੀ ਵਿੱਚ ਧੋਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਵਿਧਾਨੁਸਾਰ ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਸਨ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਤਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ, ਬਲਦ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਛਾਣਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਰਿਆ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਗਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਬੁੱਢੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਆਸਰੇ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਗੂੰਜਦਾ, ਧਮਕਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੀਤ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰਣ ਵਾਲਾ, ਵਗਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਮੋਲ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਂਟਾਂ ਲਈ ਯੋਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ, ਤਾਕਤਵਰ, ਮੂਲ ਸਰੋਤ। ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇਨਾਮ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਝੀ ਨਾਲ, ਪਾਤਰੇ ਵੱਲ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲਦ। ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਹਾਸਿਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਨਿਚੋੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਬਲਦ। ਇਹ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਆਜ਼ਾਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੋਮਾ, ਸ਼ੁੱਧ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਇੰਦਰ ਲਈ ਵਗਦਾ ਹੈਂ। ਚਮਕਦਾਰ ਚੋਲੇ ਵਿੱਚ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਦੂਰੋਂ ਪੁਰਾਤਨ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦਾ ਥਾਂ ਜਾਣਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਪੈਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਥੋਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦੂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਜੋ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਲਦਾ, ਸੋਮਾ ਸੌ ਰਾਹੀਂ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਮਨੋਹਰ, ਸਿਆਣੇ, ਫਲਦਾਇਕ ਵਿਚਾਰ ਸਭ ਸੰਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ ਹਨ; ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਲੱਭਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਲਣਹਾਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਵਾਫ਼ਰ, ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਰਸ ਦੇ; ਹੇ ਇੰਦੂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਵਗਣ ਵਾਲਾ, ਉਪਜਾਊ, ਮਿੱਠਾ, ਵੀਰਤਾ ਭਰਿਆ ਬਲ। ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਸੋਮਾ, ਸੋਝੀ ਵਾਲਾ, ਵਗਦਾ ਹੈ; ਸਵੇਰੇ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਭੋਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ, ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਤਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪਾਤਰਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਮਿੱਠਾ ਮਦ ਪਾਉਂਦਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਉਜਾਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਮਾ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ, ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਰਸ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਕ, ਦਿਲ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ; ਹੇ ਇੰਦੂ, ਛਾਣਣੀ ਰਾਹੀਂ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਵਹਿ। ਗੂੰਜਦਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਬੈਠ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਨਾਲ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉਚਾ ਚਾੜ੍ਹ। ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ, ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਛਾਣਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਵਹਿ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ। ਤੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਝੀ ਵਾਲਾ, ਸਿਆਣਾ ਬਣਿਆ; ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਲਈ ਗਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ, ਸੋਮਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਨੇ ਮਦਦ ਲਈ ਭੋਗਿਆ। ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆ, ਸੋਮਾ, ਸਭ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਸੱਤ ਗਾਵਾਂ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਨਿਚੋੜਨ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਹਾਨ, ਸੱਚ ਦੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਬੂੰਦ ਸਭ ਵੈਰਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਗਤ ਲਈ ਚੰਗੇ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਗਾਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀ, ਰਸਤੇ ਸਾਫ ਕਰਦੀ, ਮਨੋਹਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਖੇਡਦੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਘੇਰੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇਜ਼ ਵਗਣ ਵਾਲੇ, ਗਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੇ, ਤੀਜੇ ਪਿੱਠ ਤੇ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਤਾਨ ਤੇਰੀਆਂ ਹਨ, ਦੇਵਤਾਈ ਬੀਜ ਤੋਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੈ; ਤੂੰ, ਸੋਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਥਾਂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਪੰਜ ਖੇਤਰ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਤੇਰੀਆਂ ਜੋਤਾਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੂਰਜ ਹਨ। ਤੂੰ, ਸੋਮਾ, ਛਾਣਣੀ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਧੋਤਾ ਗਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਕਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ; ਪਹਿਲੇ ਜਨਮੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜੋੜੇ ਗਏ। ਤਾਕਤਵਰ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਰੁਕਣ ਵਾਲੀ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਿਚਾਰ, ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਇਕੱਠੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਭਜਨ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਉਹ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਧਾਗਾ ਬੁਣਦਾ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਦੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਯਾਤਰਾ ਪਾਤਰ ਤੋਂ ਅਸਮਾਨ, ਦਰਿਆ, ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ—ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਣ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਤੇ ਜੋਤ ਦਿੰਦੀ, ਸਦਾ ਵਗਦੀ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ।