ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੋਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਰਸ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਦੀ ਬੂੰਦ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮੋਹਕ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਵੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਰਾਖੀ ਦੇਵੇ। ਸੋਮਾ ਦੀ ਧਾਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ, ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦੀ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਇਹ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਹੁਤੀ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਸੋਮਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਗਾਇਆਂ ਨੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਾਨੀ ਦੇ। ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਯਸ਼ ਵਧਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਜੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਕ ਸੋਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੋਸ਼ਣ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗੇ ਨਾਂ ਲਈ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਖਿੜਦੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਲਾਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਇੱਕ ਬਲਵਾਨ ਬੈਲ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਿੱਤਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੀਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਦੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਉਠਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਪੀਸੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਨੇ ਵੀਰ ਨੂ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਸੋਮਾ, ਮਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਥਵਾਨ ਅਮਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੋ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਉੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿੱਲ, ਦਾਤਾਰ ਬਣ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਸਾਨੂੰ ਵੱਸੂਆਂ ਲਈ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਮੌਤ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਵੇ, ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡ। ਪੂਸ਼ਣ, ਦਾਤਾਰ, ਮਿਤਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਮਰੁਤ, ਵਾਯੂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਸਵਿਤਾ, ਯਮ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ ਆਉਣ। ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਅਰਯਮਨ, ਅਦਿਤੀ, ਭਗ, ਨ੍ਰਿਸੰਸਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਸੋਮਾ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਘੋੜੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਅਟੱਲ ਛਾਣਣੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੀਤਾਕਸ਼ੀ ਉੱਕਾਬ਼ ਆਪਣਾ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਘਰ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲੱਭਦਾ ਹੈਂ; ਸੋਹਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹਾਨੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦੇ, ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਛਾਣਣੀ ਵਿਚ ਚੱਕਰ ਲਾ। ਪਰਜਨਯਾ, ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬੈਲ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀਆਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਵਿਖੇ ਬੈਠੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਸੋਮਾ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਸਾਡੇ ਵੱਡੇਪਣ ਲਈ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰ; ਹੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅੰਕੁਰ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਤ੍ਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਚੱਲ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜਾਗ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਬੂੰਦ, ਤੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਨਾਮ ਲਿਆਏ; ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ; ਪਾਣੀਆਂ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਛਾਣਣੀ ਵਿਛਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਤੂੰ, ਬਲਵਾਨ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਜਿਵੇਂ ਅਸਪਸ਼ਟ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਛਾਣਿਆ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਾਪ ਦੀ ਛਾਣਣੀ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਤਾਣੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਸ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਧਾਗੀਆਂ ਵਿਖਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਛੂਹੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਚਮਕਦਾਰ, ਚਿੱਟੇ ਧੱਬਿਆਂ ਵਾਲਾ ਬੈਲ ਸਵੇਰੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਅੰਕੁਰ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਧਰਵ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਦਭੁਤ ਸੋਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ; ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਵਨ, ਮਹਾਨ ਦੇਵ ਆਸਥਾਨ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਹੈਂ; ਰਾਜਾ, ਛਾਣਣੀ ਦੇ ਰਥ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਨਾਂ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੋਮਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਵਾਯੂ ਲਈ; ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਭਲਾਈ ਦੇ, ਦੇਵਕੁਲ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਦੂਰ-ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ। ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਅਮਰ ਸੋਮਾ, ਉਹ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਇਕੱਠਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਖਰੇਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ, ਬੂੰਦ ਸਵੇਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਗਾਇਆਂ ਨਾਲ ਪੀਸਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਲੱਭਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਸੋਮਾ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਪੀਸਿਆ, ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਕੁਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਿੱਤਦਾ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ, ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ; ਬੂੰਦ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦੀ, ਮਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਦੂਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਇਆਂ, ਸੋਮਾ ਕੋਲ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿੱਤੂ ਰਸ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਕਵੀ, ਕਵਿਤਾ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਗ, ਤੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ; ਦੋ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਤੇਰਾ ਰਸ ਨਾ ਪਾਵਣ, ਦਾਤਾਰ ਬੂੰਦਾਂ ਇੱਥੇ ਹੋਣ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈਂ; ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਬੰਧਨ ਤੋੜ, ਇੰਦਰ ਸੋਮਾ ਪੀਵੇ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਹੇ ਅਖੰਡ ਬੂੰਦ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਕ; ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਅਨੇਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੈਨੂੰ, ਰਾਜਾ, ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੈਂਕੜਾ-ਗੁਣਾ, ਵਿਲੱਖਣ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਇੱਛਿਤ ਮਿੱਠੇ ਪਾਨ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਤਦਾ ਹੋਇਆ ਖੇਤ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ—ਹੇ ਦਾਤਾਰ ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਾਹ ਦੇ। ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਗਾਇਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪੀਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਛਾਣਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ, ਅਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੋਤੋਂ ਛੁਟਿਆ ਘੋੜਾ, ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਵਗ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਵਗ, ਜੋ ਦਾਤਾ ਹੈ; ਮਿਤਰ, ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਵਗ—ਹੇ ਅਟੱਲ, ਮਿੱਠੇ ਸੋਮਾ। ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਧੋਦੀਆਂ ਹਨ; ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਭੇਜਦੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਤਾਰੀਫ਼ਾਂ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਤਸ਼ਾਹਕ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵੱਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਗਾਇਆਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ, ਵਿਆਪਕ ਆਸਰੇ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈਂ; ਉਸ ਦੀ ਘੇਰਾ-ਬੰਦੀ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਰੋਕੇ—ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤੈਥੋਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਧਨ ਉੱਤੇ ਧਨ ਜਿੱਤ ਲਈਏ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਬੈਲ ਆਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਰਿਸ਼ੀ ਦੋ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਿਆ; ਰਾਜਾ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਛਾਣਣੀ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ—ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਛਤ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਠੀ ਜੀਭ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਬੈਲ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਧਦੀ ਬੂੰਦ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਨਦੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਤੋਂ, ਮਿੱਠੇ ਛਾਣਣੀ ਵਿੱਚ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਅਨੇਕ ਪੁਰਾਤਨ ਗੀਤ ਉੱਡਦੇ ਉਕਾਬ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਵਿਚਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਛੀ, ਬੱਚੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਦੋ ਮਾਵਾਂ—ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼—ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੇਜ਼, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹਕ ਰਸ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮਿੱਠੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਕ ਸੋਮਾ, ਪਾਤਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੱਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹਕ, ਮਸਤ, ਤੇਜ਼ ਰਸ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਛੜੇ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਸੋਮਾ, ਲਹਿਰਾਂ, ਇੰਦਰ ਵੱਜੋਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਜਰਧਾਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ, ਮਿੱਠੇ ਰਸ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ, ਤਾਕਤ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿੰਦੀ ਹੋਈ, ਸਦੀਵ ਵਗਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।