ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ, ਜੋ ਸਤਿ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਛਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਅਗੇਹ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਨੂੰ ਰਖਦੀ ਹੈ। ਵਰਨ ਨੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੂਲ ਅਸਥੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ੍ਰੋਤਾਂ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਸ਼ਹਦ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਰੁਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਹਰ ਪੈਰ ਉੱਤੇ, ਜੋੜਨ ਵਾਲੇ ਹੱਦਾਂ ਵਾਂਗ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਹ ਧਾਰਾਵਾਂ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਭਜਨ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਧਰਮੀ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਭਜਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਹਨੇਰੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਧੋ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਧਾਰਾਵਾਂ ਪੁਰਾਤਨ ਮਾਪੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਭਜਨ ਦੀ ਯੁਕਤਿ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਹਨ। ਜੋ ਬੋਲੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਜੋ ਸੁਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਅਧਰਮੀ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ। ਇਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ੍ਰੋਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਛਾਣਣ ਵਾਲੇ ਰਾਹੀਂ ਫੈਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਕਵੀ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵਚਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਘਾਤ ਰਹਿਤ, ਕਿਰਣਾਂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੱਚ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਜੋ ਅਘਾਤ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਛਾਣਣ ਵਾਲੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਜਹਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅਯੋਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੀ ਡੋਰੀ ਛਾਣਣ ਵਾਲੇ ਰਾਹੀਂ ਤਾਣੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਜੀਭ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ, ਵਰਨ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਤੇ ਚਾਹਿਆ ਹੈ; ਉਥੇ ਕਰਤਾ ਅਜੇਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਲਈ ਪਹੀਆ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਵੱਡੀ ਛਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ। ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਥੰਮ, ਆਸਰਾ, ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਪੂਰਾ ਰਸ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਕਵੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ, ਇਕਸਾਰ ਕੀਤਾ। ਵੱਡੀ ਧਾਰਾ, ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਸੋਮ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਹੈ; ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਚਰਾਗਾਹ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਸੱਚਾਈ, ਲੱਭੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਰਖਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ, ਬਲਵਾਨਾਂ ਦਾ ਅਗੂ, ਸਾਰਥੀ, ਤੇ ਗਰਜਣ ਵਾਲਾ। ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਤੇ ਘਿਉ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਭੀ 'ਚ ਅਮਰਤਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਦਾਤਾ ਲੋਕ, ਇਕਸਾਰ, ਉਸ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰੌਲਾ ਕਰਦੀ ਬੂੰਦ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਦੈਵੀ ਧਾਰਾ ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਚਮੜੀ ਪਾਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਕੁਰ ਨੂੰ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ੍ਰੋਤਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਜੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਣ ਦਿਓ। ਚਾਰ ਨਾਭੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਲੈ ਕੇ, ਅਮਰ ਘਿਉ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਿੱਟਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸੋਮ, ਦਾਤਾ ਅਸੁਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਸੋਚ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ, ਇਕਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਗੰਢ ਵੇਖੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਚਿੱਟਾ ਪਾਤਰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਜ਼, ਜਿੱਤੂ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਕਸ਼ੀਵਾਨ ਲਈ, ਤੇ ਸੌ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲਈ। ਜਲ ਨਾਲ, ਸੋਮ, ਤੇਰਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਰਸ, ਹੇ ਵਗਣ ਵਾਲੇ, ਛਾਣਣ ਰਾਹੀਂ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਕਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਕ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਬਣਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਿਯ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਕਲਾ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਨਾਮ ਧਾਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨਤਾ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉੱਚੇ ਰਥ ਤੱਕ, ਦੂਰ-ਦਰਸ਼ੀ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੀ ਜੀਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਿਯ ਮਿੱਠੀ ਵਾਣੀ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਅਜੇਤ ਸੁਆਮੀ। ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਨਾਮ ਤੀਜੇ ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਤਰ ਹੇਠਾਂ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆਏ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਪਿੱਠ ਵਾਲੀ ਉਸ਼ਾ ਉੱਜਾਗਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ, ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਲਾ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ, ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਸ਼ਹਦ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਤਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ। ਆਪਣੀਆਂ ਉਤਸ਼ਾਹਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰ। ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਕਲਾ ਵਾਲਾ ਰਸ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ। ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਛੁਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਵੀਰ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਰਥੀ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦਾ, ਗਿਆਨੀ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਨਿਚੋੜੀ ਬੂੰਦ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਵਲੋਂ ਹਿਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਸੋਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰ। ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਿੱਜ ਦੇ; ਸੋਚ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੌਲਤ ਵਧਾ। ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਜੋਤ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਸਤਿ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਵਿਲੱਖਣ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਪਾਤਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜਦਾ, ਗਰਜਦਾ, ਜਲ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਹੈ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਕ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ। ਇੱਥੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ। ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਚੰਗੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਵਗਦੇ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਗਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਦੁੱਧ ਲਈ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੁਰਾਤਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਬਾਜ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਲਿਆ, ਰੀੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਚਲਾਇਆ, ਅਸਮਾਨ ਪਾਰ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਸ਼ਹਦ ਵਾਲਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੰਪਦਾ, ਪਤਲਾ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਲੋਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਪੁਰਾਤਨ ਤੇ ਨਵੇਂ ਰਸ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਗਣ, ਵੱਡੇ ਇਨਾਮ ਲਈ, ਦੌਲਤ ਭਰੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ। ਵੇਖਣਯੋਗ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਭਜਨ ਪ੍ਰੀਤ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਮਾਣਣ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀ ਬੂੰਦ, ਸਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਈ ਮਨਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ। ਜਿਸ ਨੇ ਅਸਤੀ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਰ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਥਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਲਾ ਵਾਲਾ ਰਸ ਅਸਮਾਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ, ਅਜੇਤ, ਵਰਨ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰ ਗੋਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ, ਯਜਨਾ-ਯੋਗ, ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਰਜਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਾਣੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨਾਲ ਜਲ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ, ਗਾਵਾਂ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਬੰਧਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਮ, ਤੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰ ਲਈ ਨਿਵੇੜਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ, ਦ੍ਰਸ਼ਟਾ, ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੋੜੇ, ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਭੀੜ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਸਮਾਨੀ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਗਿਆਨੀ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀਆਂ, ਸੋਮ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਛੱਡਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਥੰਮ ਵੱਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਦੀ ਅਜਰ ਕਿਰਪਾ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਮ, ਗਾਵਾਂ, ਰਥ, ਸੋਨਾ, ਚਾਨਣ, ਜਲ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉਪਲਬਧੀਆਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਨੋਹਰ ਬੂੰਦ ਬਣਾਇਆ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪੀਣ ਲਈ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮ, ਇਹ ਸੱਚੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੇ, ਦੌਲਤ ਵਧਾ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੂਰ, ਸੱਟ ਮਾਰ; ਸਾਨੂੰ ਗਾਵਾਂ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਚਰਾਗਾਹ ਤੇ ਨਿਡਰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਬੂੰਦਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਗਦੀਆਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਗਣ, ਚਮਕਦਾਰ, ਨਿਚੋੜੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਲਈ; ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਫੈਲਣ, ਵੈਰੀ ਵਿਖਰ ਜਾਣ, ਆਰੀਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ, ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ। ਵਗਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਣ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਸਕੀਏ; ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਮਾਨਵ ਦੀ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਲੱਭੀਏ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਵੈਰ ਦਾ ਵੀ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰਾਂ ਦਾ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਭੇੜੀਆ ਹੈ। ਵਗ, ਤੈਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾ ਘੇਰੇ; ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਔਖੇ ਹਨ। ਅਸਮਾਨ ਤੇਰਾ ਨਾਭੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੂੰ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੇਰੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਢਲਾਨ ਤੇ ਵਧੀਆਂ ਹਨ। ਪੱਥਰ ਤੈਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ; ਜਲ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਨਿਕਾਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮ ਯਾਤਰਾ, ਸਤਿ, ਦਾਤਾ, ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ—all ਇਕਸਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਚਿਰੰਕਾਲ ਲਈ ਸੋਮ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਰਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।