ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ। ਮਰਦ ਲੋਕ, ਦਸ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਧੋ ਰਹੇ ਸਨ—ਇਹ ਕਾਰਜ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੋਮਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੁਨ ਦੇ ਪਾਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਇਕ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੋਮਾ ਆਪਣੇ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮਰਦਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਤੇਜਿਤ ਹੋਕੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਸੋਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ’ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਇਆ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਬੂੰਦ, ਸੋਮਾ, ਸੋਚ ਦੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਤੇਜਿਤ, ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ’ਤੇ ਬੈਠਾ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਅਮਰ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੂਧ ਵਾਂਗ ਦੋਹਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਬੂੰਦ, ਰੁੜਕਣ ਵਾਲੀ, ਧੁੰਧਰਣ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਇਕੱਠੇ ਆ ਕੇ, ਮੂਲ ਤੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੇ, ਵੱਡੇ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਸੋਮਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ, ਬਲਵਾਨ, ਸੋਮਾ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਆਨੰਦ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਸਤਕਾਰ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ, ਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਜੋ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਨਾ ਕਰਣ—ਸਾਡੀ ਕੋਲ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਵਾਫ਼ਰਤ ਧਨ ਹੋਵੇ। ਇੰਦੂ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ। ਮਾਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਵਾਫ਼ਰਤ ਧਨ ਨਾਲ ਆ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਸਤਕਾਰੀ ਹੰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੱਸ। ਜਦੋਂ ਸੋਮਾ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲੀ ਬੂੰਦ ਦਬਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕੇਂਦਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਸੱਚ ਦੇ ਮੂਲ, ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ। ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਬਣਾਏ; ਸੱਚ ਦੇ ਪਾਤਰੇ, ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਭਰ ਗਏ ਹਨ। ਮਹਾਨ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਉਤੇਜਿਤ ਹੋਏ; ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ; ਰਿਸ਼ੀ ਵਹਿ ਗਿਆ। ਸ਼ਹਦ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਜਨ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸ਼ਕਲ ਵਧਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਛਾਣਣ ਵਾਲੇ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਿਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ, ਵਚਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਆਧਾਰ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਕਦੇ ਰੁਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹਨ; ਹਰ ਪੈਰ ’ਤੇ, ਬਾਂਧਣ ਵਾਲੇ ਹੱਦਾਂ ਵਾਂਗ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਉਹ, ਜੋ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਦੇ, ਭਜਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਅਨਾਚਾਰੀ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਜਾ ਦਿੰਦੇ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਧੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੀ ਮਾਪ ’ਚੋਂ ਗੂੰਜਦੇ, ਭਜਨ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਿਚਾਰ ਹਨ। ਬੋਲੇ-ਬਹਿਰੇ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ; ਉਹ ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦੇ, ਅਨਾਚਾਰੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਕੇ, ਕਵੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ। ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਣਘੱਟ, ਕਿਰਣਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ। ਸੱਚ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਅਪਰਾਧੀ ਨਹੀਂ, ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਛਾਣਣ ਵਾਲੇ ਰੱਖੇ। ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ; ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਅਨਾਚਾਰੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ। ਸੱਚ ਦਾ ਧਾਗਾ ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਵਿੱਚ ਤਣਿਆ ਗਿਆ; ਜ਼ਬਾਨ ਦੇ ਅੰਤ ’ਤੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ, ਲਲਚਾਇਆ; ਉਥੇ, ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉੱਗਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਲਈ ਪਹੀਆ ਬਣਾਇਆ; ਚਮਕਦਾਰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ, ਦੂਧ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਚੌੜਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ। ਆਸਮਾਨ ਦਾ ਥੰਮ, ਆਧਾਰ, ਫੈਲ ਗਿਆ; ਪੂਰੀ ਬੂੰਦ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦੀ। ਮਹਾਨ ਕਵੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸਮਝੌਤਾ ਰੱਖਿਆ। ਸੋਮਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਧਾਰ, ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਸ਼ਹਦ ਹੈ; ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਚਰਾਗਾਹ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਸੱਚਾਈ, ਲੱਭੀ ਜਾਂਦੀ। ਉਹ ਮੀਂਹ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਬਲਵਾਨਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਸਤਕਾਰੀ, ਗਰਜਣ ਵਾਲਾ। ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਦੂਧ ਤੇ ਘੀ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ; ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਭੀ ’ਤੇ, ਅਮਰਤਾ ਜਨਮਦੀ। ਦਾਨੀ, ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਮਰਦ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ’ਚ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬੂੰਦ, ਗਰਜਦੀ, ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ; ਦਿਵ੍ਯ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਚਮੜੀ ਪਾਲਦਾ। ਉਹ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਰੱਖਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਚਲਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਜੇ ਖੇਤਰ ’ਚ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਣ ਦਿਓ। ਚਾਰ ਨਾਭੀ ਆਸਮਾਨ ’ਚ ਰੱਖੇ, ਭੋਗ ਲੈ ਕੇ, ਅਮਰ ਘੀ ਵਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਚਿੱਟਾ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਜਦ ਲਲਚਾਉਂਦਾ; ਸੋਮਾ, ਦਾਨੀ ਅਸੁਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ। ਸੋਚ ਨਾਲ, ਡੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ, ਮਿਲ ਕੇ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ; ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਬਾਂਧਾਈ ਵੇਖ ਚੁਕਾ, ਚਮਕਦਾਰ। ਫਿਰ ਚਿੱਟਾ ਪਾਤਰਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲਾ, ਦਬਾਇਆ ਜਾਂਦਾ; ਤੇਜ਼, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਚਲ ਪੈਂਦਾ। ਮਨ ਨਾਲ, ਉਪਾਸਕ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਦੇ, ਕਕਸ਼ੀਵਾਨ ਲਈ, ਸੌ-ਗੁਣਾ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਧਨ ਲਈ। ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ, ਤੇਰੀ ਦਬਾਈ ਹੋਈ ਰਸ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ’ਚੋਂ ਵਹਿੰਦੀ। ਕਵੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਆਪਣਾ ਰਸ ਮਿੱਠਾ ਕਰ, ਇੰਦਰ ਪੀਣ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ। ਉਹ, ਪਿਆਰਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ, ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਦਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਵਧਦਾ। ਵੱਡੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉੱਚੇ ਰਥ ਤੱਕ, ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਦਿਸਾ ’ਚ ਘੁੰਮਦਾ। ਸੱਚ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਪਵਿੱਤਰ, ਮਿੱਠੀ, ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀ ਭਾਸ਼ਾ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਅਪਰਾਧੀ ਰਾਜਾ। ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਾਮ, ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਥਾਂ ’ਚ ਤੀਜਾ ਰੱਖਦਾ। ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਤਰੇ ਹੇਠਾਂ ਗੂੰਜਦੇ, ਮਰਦਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਲਾਏ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ’ਚ ਚਲਦੇ। ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਦੂਧ ਵਾਲੇ, ਆਏ; ਤਿੰਨ ਪਿੱਠ ਵਾਲੀ ਉਸ਼ਾ ’ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦੀ। ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਸੋਚ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ, ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਸਮਾਨ—ਦੋ ਮਾਵਾਂ—ਨੂੰ ਚਮਕਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਹਿੰਦੀ ਵਾਲਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ, ਸ਼ਹਦ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਵਧਦੀਆਂ। ਸੋਮਾ, ਪਾਤਰੇ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਲਈ ਘੇਰ, ਮਰਦਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨੂੰ ਢੱਕ। ਆਪਣੀਆਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲੇ। ਆਸਮਾਨ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਕਲਾ ਵਾਲਾ ਰਸ, ਪਵਿੱਤਰ—ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਕਾਰੀ। ਪੀਲਾ, ਛੁਟਿਆ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ’ਚ ਵਿਅਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਵਿਰੋਧੀ ਵਾਂਗ, ਹੱਥ ’ਚ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਲਚ ਨਾਲ, ਮੁਕਾਬਲੇ ’ਚ ਰਥਵਾਨ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਤੇਜਿਤ; ਬੂੰਦ, ਦਬਾਈ ਹੋਈ, ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਤੇਜਿਤ। ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰਾਂ ’ਚ ਵੜ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰ। ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਬੱਦਲ ’ਚ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਮੀ ਦੇ; ਸੋਚ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨ ਦੇ। ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਚਾਨਣ ਵੇਖਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੱਚ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਚੁਣਦਾ। ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਵਿਲੱਖਣ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ। ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਪਾਤਰੇ ’ਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਗਰਜਦਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ’ਚ ਬਲਦ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ’ਚ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ। ਇਥੇ ਪਾਤਰੇ ’ਚ, ਸ਼ਹਦ ਵਾਲਾ ਗਰਜਦਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ। ਚੰਗਾ ਦੂਧ ਵਾਹੁਣ ਵਾਲਾ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਦੁੱਧ ਲਈ ਦੌੜਦੇ। ਪੁਰਾਣਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਾਜ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਲਿਆ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ’ਚ ਚਲਾਇਆ। ਉਹ ਆਉਂਦਾ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ, ਮਨ ’ਚ ਕੰਪਦਾ, ਪਤਲਾ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵੱਲੋਂ ਦਬਾਇਆ। ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਨਵੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਸਾਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਇਨਾਮ ਲਈ, ਧਨ ਵਾਲੇ ਖੇਤ ’ਚ ਵਹਣ। ਵੇਖਣ ਯੋਗ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼, ਜੋ ਭੋਗ ਤੋਂ ਭੋਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਚੁੱਕੇ। ਇਹ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਬੂੰਦ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ, ਬਹੁਤ ਮਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਕਾਰੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਥਾਂ ’ਚ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਢੇਰੀ ’ਚ ਵਹਿ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਆਨੰਦ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਾਂਗ, ਯਜਨਾਂ, ਆਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਨੰਦ, ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।