ਸੋਮਾ ਦੀ ਇਹ ਮਹਿਮਾ-ਭਰੀ ਕਹਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਯਜਮਾਨ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੱਸੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਡਿਆਂ ਦੀ ਚੌਕੀ ਵਿਛਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੀਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਪਰਦ੍ਹਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਜਾਂਦਿਆਂ, ਉਹ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭੀ ਕੰਬਦਾ ਹੈ, ਭਜਨ ਨਾਲ ਖਿੜ ਉਠਦਾ ਹੈ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਭਜਨ ਨਾਲ ਤਾਕਤਵਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਰਵਤਾਂ ਦੇ ਪਾਲੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਲੋਕ ਘਰ ਦੇ ਥੰਮ੍ਹ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਗਾਵਾਂ ਵੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਸ ਭੈਣਾਂ, ਰਥ ਵਾਂਗ, ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਕਾਬ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਘਰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਸੋਚ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਸੀਟ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਨੀਂ ਸੀਟ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਭਜਨ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਸੋਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ, ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਜਾਨਣਹਾਰ, ਤਾਕਤਵਰ, ਤਿੰਨ ਪਿੱਠਾਂ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ ਗਾਵਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਵਗਦਾ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਭੋਰੇਆਂ ਵਾਂਗ, ਚੌੜਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰੰਗ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਜਲਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ। ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੈਵੀ ਉਕਾਬ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਸੋਮਾ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸੁੱਚਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਜੋੜਦੇ ਹਨ; ਸੋਮਾ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੋਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਭਜਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਸੋਮਾ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿੰਨੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰੇ ਹਨ? ਕਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਲੋਕ ਮਿੱਠੇ, ਲਲਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਦ ਨੂੰ ਦਸ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਚਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਫੜਨਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੁਨ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਗਾਇਕ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਉਸਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰਾ, ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਇਆ ਪਵਿੱਤਰ ਬੂੰਦ ਸੋਮਾ, ਸੋਚ ਦੁਆਰਾ ਸੁੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਛਾਣਣ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਾਂ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਖੁੱਟ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਗਰਭ, ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ, ਮਹਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਜਲਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਸੋਮਾ ਥਾਪਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਜ੍ਰ, ਬਲਦ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਚਾ ਹੋ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਆਨੰਦ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਲੱਭਦਾ, ਹੇ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸੀਟ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਦੌਲਤ ਨਾ ਲੈ ਜਾਣ—ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਖਜਾਨੇ ਪਾਈਏ। ਆ ਜਾ, ਹੇ ਇੰਦੁ, ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ। ਆ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ; ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਡੇ ਭਜਨ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਵੱਸ। ਮੁੰਡਿਤ ਬੂੰਦ, ਜਿਵੇਂ ਦਬਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕੇਂਦਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਗਰਭ, ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਆਸੁਰ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਬਣਾਏ; ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਭਾਂਡੇ, ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਉਹ ਭਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਤਾਕਤਵਰ, ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰਦੇ, ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਏ ਹਨ; ਦਰਿਆ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਵਗ ਪਿਆ। ਸ਼ਹਦ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਜਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਛਾਣਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ, ਉਹ ਵਚਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਰੱਖਿਆ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੱਭਿਆ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਕਦੇ ਮੁੱਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਹਰ ਪਗ ਤੇ, ਬੰਨਣ ਵਾਲੇ ਹੱਦਾਂ ਵਾਂਗ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਭਜਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਨਿਆਇਹੀਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਸੁੱਚਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਪਦੰਡ ਤੋਂ ਗੂੰਜਦੇ, ਭਜਨ ਦੀ ਯੁਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਿਚਾਰ ਹਨ। ਬੋਲੇ ਨਾ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੁਣ ਨਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ; ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪਾਪੀ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਛਾਣਣ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਕੇ, ਕਵੀ ਬੋਲ ਨੂੰ ਸੁੱਚਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ, ਤਾਕਤਵਰ, ਅਘਾਤ ਰਹਿਤ, ਕਿਰਨਾਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁੱਚਾ ਕਰਦੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਰਾਖਾ, ਅਣਛੁਹਾ, ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਛਾਣਣੀਆਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਨਿਆਇਹੀਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਡੋਰ ਛਾਣਣੀ ਵਿੱਚ ਤਣੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਜ਼ੁਬਾਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੇ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ; ਉੱਥੇ, ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਜੰਮਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਲਈ ਪਹੀਆ ਬਣਾਇਆ; ਚਮਕਦਾਰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਸਰੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ। ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਥੰਮ੍ਹ, ਆਸਰਾ, ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪੂਰਨ ਬੂੰਦ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਕਵੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ, ਇਕੱਠੇ ਰੱਖਿਆ, ਤਾਲਮੇਲ ਬਣਾਇਆ। ਵੱਡਾ ਸਰੋਤ, ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਸੋਮਾ ਦਾ ਸ਼ਹਦ ਹੈ; ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਚਰਾਗਾਹ, ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਸੱਚਾਈ, ਲੱਭੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੀਂਹ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ, ਬਲਦਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ। ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਤੇ ਘਿਉ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੇ, ਅਮਰਤਾ ਜੰਮਦੀ ਹੈ। ਦਾਨੀ, ਤਾਲਮੇਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬੂੰਦ, ਗੂੰਜਦੀ, ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦੈਵੀ ਸੋਮਾ ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਤੀਜੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉਪਜੀ ਹੋਣ। ਚਾਰ ਨਾਭੀਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ, ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਅਮਰ ਘਿਉ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਿੱਟਾ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੋਮਾ, ਦਾਨੀ ਆਸੁਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਸੋਚ ਨਾਲ, ਉਹ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਲਮੇਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ। ਫਿਰ ਚਿੱਟਾ ਭਾਂਡਾ, ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ, ਦਬਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਜ਼, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਨਾਲ, ਭਗਤ ਉਸਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਕਸ਼ੀਵਾਨ ਲਈ, ਸੌ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲਈ। ਜਲਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ, ਤੇਰਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਰਸ, ਹੇ ਵਗਣ ਵਾਲੇ, ਛਾਣਣ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਕਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸੁੱਚਾ ਕੀਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਬਣਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ। ਉਹ ਪਿਆਰਾ, ਸੁੱਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਤਿਆਰ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉੱਚੇ ਰਥ ਤੱਕ, ਦੂਰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੁੜਦਾ ਹੈ। ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਸੁੱਚੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਿਆਰੀ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਅਣਜਿੱਤ ਮਾਲਕ। ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਨਾਮ ਤੀਜੇ ਚਮਕਦਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਂਡੇ ਹੇਠਾਂ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ; ਤਿੰਨ ਪਿੱਠ ਵਾਲੀ ਭੋਰੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਚਾ ਕੀਤਾ, ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਤਿਆਰ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ। ਉਸਦੇ ਵਗਦੇ ਵਾਲ ਇਕੱਠੇ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਹਦ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਉਸਦੇ ਰੂਪ, ਰਸ, ਅਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।