ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਸੋਮਾ ਲਈ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਸੱਤ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਸਤਿਆ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਸੋਮਾ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜਲ, ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਫੈਲ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਜਾਣਿਆ। ਇਹ ਸੋਮਾ ਦੇ ਅਮਰ ਅਤੇ ਅਜੈਯ ਚਿਨ੍ਹ ਹਨ, ਜੋ ਦੋਨੋਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਤਾਕਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਦਸ ਕੁਸ਼ਲਵਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਸੋਮਾ ਮਾਂਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੁੜਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਗਿਆ ਪੀਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਨੁੱਖੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਦੋਨੋਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਦੋਨੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵਿਖੇ। ਬਲਦ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵੱਝੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਸੋਮਾ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ। ਪਹਿਲੀ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਲਈ, ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਚੁਣਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਬਲਦ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਤੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੀਲਾ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕ। ਸੋਮਾ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਫ਼ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਪੀਲਾ ਸੋਮਾ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਵੱਸ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਵਾਯੁ ਲਈ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਸੋਮਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਪਸੰਦ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਚੱਲ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੈਦਾਨ ਦਿਖਾ, ਜੋ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਇਨਾਮ ਵੱਲ, ਰੱਥ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੋ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ। ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੌਕ ਵਾਂਗ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ; ਯੋਧੇ ਵਾਂਗ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾ ਛੱਡ। ਸੋਮਾ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ, ਵੈਰੀ ਅਤੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੀਲੀ ਰੱਸੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਪਹਾੜੇ 'ਤੇ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਚੈਪਿਯਨ ਵਾਂਗ, ਸੋਮਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਕਵਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਸੋਮਾ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਜਨ ਨਾਲ ਕੰਪਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਭਜਨ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਜਲ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਘਰ ਦੇ ਥੰਮ 'ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂਵਾਂ, ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਪਸਥਿਤ, ਅੰਗ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ ਰਾਹੀਂ ਸੋਮਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਸ ਭੈਣਾਂ, ਰੱਥ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੀਆਂ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਗੋਦ 'ਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਲੁਕਵੇ ਪਥ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਹ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਲਈ ਬਣਾਇਆ। ਗੀਡਰ ਵਾਂਗ, ਸੋਮਾ ਅਸ਼ਰੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਥਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਭਜਨ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਸੋਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ, ਪ੍ਰਗਟ, ਲਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਪਿੱਠਾਂ ਵਾਲਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣੀ ਭੋਰੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਤੀਖਾ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਜਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ; ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ। ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਸੋਮਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਹ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਿਵ੍ਯ ਗੀਡਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਸੋਮਾ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੀਲੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੋਮਾ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੋਲ ਪੇਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਜਨ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਕਿੰਨੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰੇ ਹਨ? ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਇਕੱਠੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਮਿੱਠੇ, ਇੱਛਿਤ ਸ਼ਹਦ ਨੂੰ ਦਸ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਫੜਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਦਾ, ਸੋਮਾ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਪਾਰ। ਗਾਇਕ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨੀ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਪਿਆਰਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਇਆ ਪੂਜਾਰੀ ਬੂੰਦ, ਸੋਮਾ, ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਛਣਣੀ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਯਜਨ 'ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੈ; ਪੀਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਅਣਖਤਮ, ਗੂੰਜਣ ਵਾਲੀ ਬੂੰਦ, ਮਾਹਰਤਾ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦੇ ਹਨ। ਗਾਂਵਾਂ, ਵਿਚਾਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਜ਼ਰ, ਸਚ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਜਲ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਸੋਮਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਜਰ, ਬਲਦ, ਵਿਆਪਕ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਮਾ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਂਗ। ਸੋਮਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ, ਮਾਹਰਤਾ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ। ਉਹ ਜੋ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਜੋ ਥਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਨਾ ਕਰਨ; ਅਸੀਂ ਪੀਲੀ, ਵਾਫ਼ਰ, ਦੌਲਤ ਵਾਲੀ ਹੋਈ। ਸੋਮਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਇਨਾਮ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਇਨਾਮ ਨਾਲ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਵਾਫ਼ਰ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਆ; ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਡੇ ਭਜਨ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਵੱਸ। ਮਾਲਾ ਵਾਲੀ ਬੂੰਦ ਤੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਦਬਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕੇਂਦਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਸਚ ਦੀ ਜ਼ਰ, ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ। ਆਸੁਰ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਬਣਾਏ; ਸਚ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਭਰ ਦਿੱਤੇ। ਮਹਾਨ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਨਦੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਵਹਿ ਗਿਆ। ਸ਼ਹਦ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਜਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਛਣਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਭਜਨ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਨ; ਪਿਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤੀਗਿਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਰੱਖਿਆ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਆਧਾਰ ਖੋਜਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀਆਂ, ਇਕੱਠੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਕਦੇ ਰੁਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ; ਹਰ ਪਗ 'ਤੇ, ਬਾਂਧਣ ਵਾਲੇ ਹੱਦਾਂ ਵਾਂਗ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਭਜਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਬਿਨਾ ਕਾਨੂੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਪ ਤੋਂ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਭਜਨ ਦੀ ਯੁਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਿਚਾਰ ਹਨ। ਬੋਲੇ ਅਣਸੁਣੇ ਅਤੇ ਮੂਕ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ; ਉਹ ਸਚ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਛਣਣੀ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਕੇ, ਕਵਿ ਬੋਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਣਚੋਟੇ, ਕਿਰਣਾਂ, ਆਪ-ਪਵਿੱਤਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ। ਸਚ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਛਣਣੀਆਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਕਾਨੂੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਚ ਦਾ ਧਾਗਾ ਛਣਣੀ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੀਭ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ। ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ, ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ; ਉਥੇ, ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਲਈ ਪਹੀਆ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਛਾਂ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਥੰਮ, ਸਹਾਰਾ, ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਪੂਰੀ ਬੂੰਦ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਕਵੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਰੱਖਿਆ, ਸਹਿਮਤੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਮਹਾਨ ਧਾਰਾ, ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਸੋਮਾ ਦਾ ਸ਼ਹਦ ਹੈ; ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਚਰਾਗਾਹ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਸਚਾਈ, ਖੋਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੀਂਹ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ, ਬਲਦਾਂ ਦਾ ਆਗੂ, ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਕ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ, ਗੂੰਜਣ ਵਾਲਾ।