ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਮਨ ਦੀ ਧਾਰਾ ਭੇਟ ਵੱਲ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਢੁੱਡਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਢੇਰੀ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਗਾਂ ਆਪਣੀ ਦੂਧ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਧਾਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਮਨ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੁਰੀਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਲਗਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਦੀ ਧਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਬੂੰਦਾਂ ਫਿਲਟਰ ਰਾਹੀਂ ਪਸਾਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਸੰਤਾਨ, ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਚਮੜੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੀਲ੍ਹਾ, ਯਜਨ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਵਿਦੀਅਤ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਵੱਡੇ ਸਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਉਸ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੇਵਤਾ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਚਮਕਦੇ ਫਿਲਟਰ, ਅਟੱਲ ਰੁਕਾਵਟ, ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧੋਈ ਹੋਈ ਪੋਸ਼ਾਕ ਵਾਂਗ ਪਸਾਰਦਾ ਹੈ। ਅਮਰ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਪੋਸ਼ਾਕ ਵਿੱਚ, ਪੀਲ੍ਹਾ, ਅਮਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਪਸਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਉਚਾਈ ਨੂੰ ਛੂਹ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਬੱਦਲ ਦੀ ਚਾਦਰ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਪਹਿਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਧਾਗੇ ਤਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਧਾਰਾਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਦਰਿਆ ਦੀ ਵਿਅਕਤੀ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਬਲ ਨਾਲ ਚਲਾਈਆਂ, ਆਪਣੀ ਮੰਜਿਲ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਸਾਨੂੰ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵਧਾਈ ਲਿਆ ਕੇ ਆਵੇ, ਧਨ ਤੇ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵੱਸਣ। ਸੋਮਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੋਨਾ, ਘੋੜੇ, ਗਾਂ, ਜੌ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਧਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ। ਤੂੰ, ਸੋਮਾ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਖੜੇ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਜਿੱਤ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੀਲ੍ਹੇ, ਫਿਲਟਰ ਰਾਹੀਂ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ, ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੀਂਹ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਮਹਾਨ ਲਈ ਵਗ, ਮਿੱਠਾ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਗਾਇਕ ਲਈ ਚਮਕਦੇ ਖਜਾਨੇ ਲਿਆ ਕੇ ਆ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਸੱਤ ਗਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਦੂਧ ਦਿੱਤਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾ ਪੋਸ਼ਣ। ਚਾਰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ, ਸੱਚ ਦੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਉਹ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਬ੍ਰੋ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਸਾਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜਲ, ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਪਸਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਨਾਲ ਸਥਾਨ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਮਰ, ਅਜੈਯ, ਦੋ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਪੀਛ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਦਸ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੁੜਦਾ ਹੈ। ਸੁੰਦਰ ਅੰਬ੍ਰੋ ਦੇ ਵਚਨ ਪੀ ਕੇ, ਦੋ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਤਾਕਤ ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦੋ ਛੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਂ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਢੁੱਡੇ ਵਾਂਗ, ਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਸੱਚਾਈ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ, ਸਤਿਕਾਰ ਲਈ, ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਚੁਣਦਾ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਸਾਂ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸੀੰਗ ਤਿੱਖੇ ਕਰਦਾ, ਪੀਲ੍ਹਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ। ਸੋਮਾ ਵਧੀਆ ਜਣੇ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਗਾਂ-ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਗਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ। ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਦੇਹ ਨਾਲ, ਪੀਲ੍ਹਾ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਵੱਸ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਵਾਯੂ ਲਈ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਅੰਬ੍ਰੋ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਸੋਮਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ। ਸਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਖੇਤ ਵਿਖਾ, ਖੋਜੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇ। ਕ harnessed team ਵਾਂਗ, ਇਨਦੂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ। ਨਾਵ ਵਾਂਗ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾਇਕ ਵਾਂਗ, ਸਾਨੂੰ ਬਿਨਾ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਛੱਡ। ਉਹ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ, ਵੈਰੀ ਤੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੀਲ੍ਹੀ ਰੱਸੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਪਸਾਰਦਾ ਹੈ, ਪੀੜ ਪੂਜਾ ਲਈ। ਉਹ ਚੈਪਿਅਨ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਢੱਕਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੱਥਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਬਾਇਆ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਰਾਗ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਬੈਠਦਾ, ਰਾਗ ਨਾਲ ਵਧਦਾ; ਜਲ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਮਕਦੇ, ਮਹਾਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਪਲੇ, ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਥੰਮ 'ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਕਾਰੀਆਂ, ਥਣ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ ਪੰਜੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾ ਸਿਰ ਦਬਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ-ਠੇਕ, ਰਥ ਵਾਂਗ, ਦਸ ਭੈਣਾਂ, ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਹਥ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਗਾਂ ਦੇ ਲੁਕਵੇ ਰਾਹ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਰਾਹ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ। ਬਾਜ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਘੋਸਲਾ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸਥਾਨ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਥਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਲੱਭਦਾ। ਉੱਥੇ, ਰਾਗ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਖੋਜਦੇ ਹਨ; ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਚਮਕਦਾ, ਪ੍ਰਗਟ, ਲਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਤਿੰਨ ਪਿੱਠਾਂ ਵਾਲਾ, ਗਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾ ਵਾਲਾ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣੀ ਭੋਰ ਵਾਂਗ, ਚੌੜਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੀਖਾ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਟਿਕਦਾ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਜਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ; ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਗਾਂ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ। ਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪਾਲਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਦਿਵ੍ਯ ਬਾਜ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੈ; ਸੋਮਾ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੀਲ੍ਹਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ, ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਜੋੜਦੇ ਹਨ; ਸੋਮਾ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੋਲੀ ਭੇਜਦਾ, ਰਾਗ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ; ਕਿੰਨੇ ਵਧਾਈਏ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰੇ ਹਨ? ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਇਕੱਠੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਲੋਕ ਮਿੱਠਾ, ਇੱਛਾ ਯੋਗ ਸ਼ਹਦ ਦਸ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਥੱਕੇ ਬਿਨਾਂ, ਉਹ ਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਪਾਰ। ਗਾਇਕ, ਗਿਆਨੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਪਿਆਰਾ, ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪਾਦਰੀ ਬੂੰਦ, ਸੋਮਾ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ, ਇੰਦਰ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਫਿਲਟਰ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ, ਢੰਗ ਨਾਲ। ਉਹ ਯਜਨ 'ਤੇ ਤਾਕਤ, ਵਿਚਾਰ ਭਰਦਾ ਹੈ; ਪੀਲ੍ਹਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ, ਅਥਾਹ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਸਾਧੂ, ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਕੱਢਦੇ ਹਨ। ਗਾਂ, ਵਿਚਾਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਗਰਭ, ਸੱਚ ਦੇ ਸਥਾਨ, ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ, ਮਹਾਨ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਜਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਜਰ, ਸਾਂ, ਚੌੜਾ ਚਮਕਦਾ, ਸੋਮਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ, ਸੁੰਦਰ ਆਨੰਦ ਵਾਂਗ। ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ, ਵਧਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਜੋ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਜੋ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਨਾ ਕਰਣ—ਸਾਨੂੰ ਪੀਲ੍ਹਾ, ਵਧੀਆ ਧਨ ਮਿਲੇ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਇਨਦੂ, ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ। ਆ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾ, ਵਧੀਆ ਧਨ ਨਾਲ; ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਡੇ ਰਾਗ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਵੱਸ। ਮਾਲਾ ਵਾਲੀ ਬੂੰਦ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਦਬਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਕੇਂਦਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਸੱਚ ਦੇ ਗਰਭ, ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਅਸੁਰ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਬਣਾਏ; ਸੱਚ ਦੇ ਭਾਂਡੇ, ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਉਹ ਭਰ ਗਏ। ਵੱਡੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਏ; ਦਰਿਆ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਪਸਾਰ ਗਈਆਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਵਗ ਗਿਆ। ਸ਼ਹਦ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਗ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹੈ ਸੋਮਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਯਾਤਰਾ—ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਰਾਗ, ਦਾਤ, ਤੇ ਆਸਮਾਨ-ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ।