ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਿੱਠੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਗਊਆਂ ਵਾਂਗੁਂ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲ ਵਹਿ ਚੱਲੀਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਊਆਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਬੂੰਦਾਂ ਵੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਕੁਸ਼ਾ ਤੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਪਾਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਦੇ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਰਪਣ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਸੋਮਾ ਨੇ, ਪਿਛਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਉਤਸ਼ਰਜਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ, ਮਿੱਠਾਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਫਿਲਟਰ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਰੱਬੀ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਦੁੱਲਾ ਯਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਫੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਸੀਮ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੋਮਾ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਫੁੱਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਜੌ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੂੰਦ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਤੇ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਤਿਆ ਦਾ ਅੰਕੁਰ, ਸੰਯਮੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਨਵਾਂ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਲਏ, ਪਰ ਗੁਪਤ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਅਜੇ ਉੱਗਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਬਾਜ਼ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਬੂੰਦ ਲਿਆਈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਨੋਹਰ ਸੋਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸੁਕ ਬੂੰਦ, ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ, ਭਜਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਦਸ ਕੁੜੀਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਾਣੀਆਂ, ਢੱਕਣਾਂ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਆਹਵਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਧਨ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਆਣੀਆਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧਾਰਾ ਦੁਆਰਾ, ਉਹ ਅਮਰ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਮਾ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਧੋਤਾ, ਗਊਆਂ ਨਾਲ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀਸਿਆ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਇਹ ਬੂੰਦ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਸੋਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਕਤ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਅਖੰਡ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਿਮਰੀਏ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਬਖ਼ਸ਼ੋ। ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਵੱਲ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਬੱਛੜਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਭਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਊ ਪਹਿਲੀ ਧਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਚਿੱਤ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ, ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਰਾਗੀਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਵਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੋਟ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੀਆਂ, ਧਨੀ ਬੂੰਦਾਂ ਫਿਲਟਰ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੁਲਹਾ ਚਮੜੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਹਿੰਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ। ਸੁਨਹਿਰੀ, ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਜਨਮਾ, ਕੰਟਰੋਲ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਬਲਦ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਗਊਆਂ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੇਵੀ ਲੋਕ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਚਮਕਦਾਰ ਫਿਲਟਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਰੁਕਾਵਟ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਧੋਤਾ ਕਪੜਾ, ਉਹ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਅਮਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਹਿਨਾਵੇ ਨਾਲ, ਸੁਨਹਿਰੀ, ਅਮਰ ਸੋਮਾ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਉੱਚਾਈ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਬੁਣੀ ਹੋਈ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼, ਉਤਸੁਕ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਧਾਗੇ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਧਾਰਾਵਾਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਥੱਲੇ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਰਕਤ ਲਿਆਵੇ, ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ; ਧਨ ਤੇ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵੱਸਣ। ਸਾਡੇ ਲਈ, ਸੋਮਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਧਨ, ਘੋੜੇ, ਗਊਆਂ, ਜੌ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ। ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ। ਇਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਜਿੱਤ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੀਸੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਫਿਲਟਰ ਵਿਚੋਂ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਲੰਘਦੇ ਹਨ, ਘੇਰੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸੁਨਹਿਰੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਮੀਂਹ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਹਿ, ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਮਹਾਨ ਲਈ, ਨਰਮ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਦਾਤਾ, ਵਹਿ। ਗਾਇਕ ਲਈ ਚਮਕਦਾਰ ਖਜ਼ਾਨੇ ਲਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਸੱਤ ਗਊਆਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਪੁਰਾਤਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾ ਪੋਸ਼ਣ ਦੁੱਧਿਆ। ਹੋਰ ਚਾਰ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ, ਸਤਿਆ ਦੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਾਣੀਆਂ, ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੱਬ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਆਸਨ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਇਹ ਉਸਦੇ ਚਿਨ੍ਹ ਹਨ, ਅਮਰ, ਅਜੇਤੂ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਦੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ, ਦਸ ਕੁਸ਼ਲਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸੋਹਣੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਵਚਨਾਂ ਪੀਂਦਾ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਤਾਕਤ ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬਲਦ, ਬਲ ਨਾਲ, ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਚੌਕਸ। ਉਹ, ਬੱਛੜੇ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ। ਪਹਿਲਾ ਸੱਚ ਜਾਣਦਾ, ਸੁਨਹਿਰੀ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਚੁਣਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਬਲਦ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਤਿੱਖਾ ਕਰਦਾ, ਸੁਨਹਿਰੀ, ਪ੍ਰਗਟ। ਸੋਮਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਗਊ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਗਊਆਂ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ੁੱਧ, ਨਿਰਮਲ ਦੇਹ ਨਾਲ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਸੋਮਾ ਚੋਟੀ ਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਵਾਯੂ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਤ੍ਰੈਣ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਦੈਵੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਲਈ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ। ਸਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਖਾ, ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਜੋੜੀਵਾਂ ਜਿੱਤ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦੁ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੜ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸ਼ਤੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੀਰ ਵਾਂਗ, ਸਾਨੂੰ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਾ ਛੱਡ। ਉਹ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਆਪਣਾ ਆਸਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਰੂਕ, ਵੈਰੀ ਤੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੱਸੀ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਭਜਨ ਲਈ ਕੁਸ਼ਾ ਵਿਛਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਢੱਕਣ ਛੱਡਦਾ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀਸਿਆ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਂਦਾ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਦਾ, ਭਜਨ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦਾ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਬੈਠਦਾ, ਭਜਨ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਪਲੇ, ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘਰ ਦੇ ਥੰਮ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਲਾਈਆਂ ਗਊਆਂ, ਥਣ ਤੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੰਗਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮੂਹਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਕੱਠੀਆਂ, ਰਥ ਵਾਂਗ, ਦਸ ਭੈਣਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਗਊ ਦੀ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਰਾਹ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਲਈ ਬਣਾਈ। ਉਕਾਬ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਘੌਂਸਲੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਆਸਨ, ਸੋਨਹਿਰੀ ਆਸਨ ਜਿੱਥੇ ਰੱਬ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਭਜਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ; ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਪੂਜਾ-ਯੋਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ, ਪ੍ਰਗਟ, ਲਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਦਰਸ਼ਕ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਤਿੰਨ ਪਿੱਠਾਂ ਵਾਲਾ, ਗਊਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਤਨ ਉਸ਼ਾ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੌਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਉਸਦਾ ਰੰਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਟਿਕਦਾ, ਉਥੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਦੈਵੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ; ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਗਊਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਚਮਕਦਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ। ਦੈਵੀ ਉਕਾਬ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ; ਸੋਮਾ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਨਹਿਿਰੀ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੋਮਾ ਗਊਆਂ ਨਾਲ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੋਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ, ਭਜਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਦੇ ਕਿੰਨੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰੇ ਹਨ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਭਜਨ, ਗਊਆਂ ਦੀ ਮमता, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਲਈ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵਹਿੰਦੀ ਰਹੀ।