ਸੋਮਾ, ਜੋ ਕਵੀਆਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਵਾਹਕ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੋਮਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬਾਜ਼ ਆਪਣੇ ਪਰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਵੀ ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਿਆਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਇर्द-ਗਿਰਦ, ਉਸ ਦਾ ਰਸ ਨਚੋੜ ਕੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਜ਼ ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਆਨੰਦਦਾਇਕ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਵਗ," ਭਾਵਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਰਸ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਇਲਾਹੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਨਚੋੜੇ ਹੋਏ ਰਸ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਸੋਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਜਨ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਛਾਣਣ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। "ਜੋ ਵੀ ਨੇੜੇ ਆਵੇ ਜਾਂ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵੀ ਡਰ ਉੱਠੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹਣ ਦੇ; ਉਹ ਸਭ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ।" ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਣਣ ਨਾਲ ਮਾੜ ਦੇ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ।" ਅੱਗੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੇਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਛਾਣਣ ਅੰਦਰ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ।" "ਹੇ ਅਗਨੀ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਛਾਣਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ।" ਫਿਰ ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: "ਹੇ ਸਾਵਿਤਾ, ਆਪਣੀ ਛਾਣਣ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ।" "ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਉੱਚੇ ਥਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਾਵਿਤਾ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ।" "ਦੇਵੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ, ਵਾਸੂ ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ।" ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਵਗ, ਵਗ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ; ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ।" ਅਗਲੇ ਪਲ, ਭਗਤ ਸੋਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਸ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਸੋਮਾ, ਵਗ, ਤੇ ਅਕੁਸ਼ਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ; ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।" ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਮਾਨੀ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਦੁਧ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਜਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਿੱਠੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ, ਗਾਂਆਂ ਵਾਂਗ, ਦੇਵਤਾ ਵੱਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਧਾਰ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਛੜੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਟਿਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਬਰਤਨਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਬੂੰਦਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਆਹੁਤੀ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਛਲੇਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਆਨੰਦਤ, ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ ਪਦਾਰਥ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਛਾਣਣ ਰਾਹੀਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਦੁਹਰੇ ਯਾਮਾ ਮਾਪਦਾ ਹੈ, ਦੁਧ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਅਨੰਤ ਜਗ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਿਆਂ, ਧਨ ਜਿੱਤਦਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੌ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਬੂੰਦ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਲਾ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੱਚ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰੋਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਹਾਲੇ ਨਵੇਂ ਹਨ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਜੇ ਲੁਕਵੇਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਬਾਜ਼ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਬੂੰਦ ਲਿਆਈ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਣ ਵਾਲੀ, ਭਜਨ ਲਈ ਯੋਗ ਬੂੰਦ ਹੈ। ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੋਚ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜਿਥੇ ਤੂੰ ਧਨ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਲ, ਆਵਰਨ ਤੇ ਇਲਾਹੀ ਸੱਦੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸੋਮਾ, ਚੰਗੇ ਸਾਥੀ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧਾਰਾ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਮਰ ਤੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਇਹ ਸੋਮਾ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀਆਂ, ਗਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਗਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਸੋਮਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਅਖੰਡ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਈਏ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।" ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸੋਚ ਆਹੁਤੀ ਵੱਲ ਮੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਬੱਛੜਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਵੀ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਧਾਰ ਗਾਂ ਪਹਿਲੀ ਧਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੋਚ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਮਧੁਰ, ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਗਦੀ ਹੋਈ, ਸੋਮਾ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਿੱਠੀਆਂ, ਧਨ-ਧਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਛਾਣਣ ਰਾਹੀਂ ਲੰਘਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਮਾ, ਵਿਆਹਤਾ ਵਾਂਗ, ਚਮੜੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੁਨਹਿਰੀ, ਯਗਿਆ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਕਾਬੂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਂਡ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੇਵੀ ਉਸ ਥਾਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਚਮਕਦਾਰ ਛਾਣਣ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਰੁਕਾਵਟ ਸੀ, ਧੋਤੀ ਹੋਈ ਚਾਦਰ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਮਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਚੋਲਾ ਪਹਿਨਿਆ, ਸੋਨਾ, ਅਮਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਉੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਬੱਦਲ ਦੀ ਚਾਦਰ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਬੁਣੀ ਹੋਈ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਧਾਗੇ ਤਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਧਾਰਾਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਨਦੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਟੀਚੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਿਆਵੇ, ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ; ਧਨ ਤੇ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵੱਸਣ। "ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੋਨਾ, ਘੋੜੇ, ਗਾਂ, ਜੌ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਧਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਹੇ ਸੋਮਾ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਹੈਂ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਰਜਕ ਹਨ।" ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਜਿੱਤ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਚੋੜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਛਾਣਣ ਰਾਹੀਂ ਅਟੱਕ-ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਘੇਰੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਸੋਮਾ ਮੀਂਹ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਮਹਾਨ ਲਈ ਵਗ, ਨਰਮ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਦਾਤਾ। ਗਾਇਕ ਲਈ ਚਮਕਦਾਰ ਖਜ਼ਾਨੇ ਲਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।