ਇੱਕ ਵਾਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਊਆਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਵਾਸਤੇ ਐਸਾ ਮੋਹ ਭਰਿਆ ਰੋਲਾ ਪਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲਈ ਤਰਸਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਿਯਤ ਥਾਂ, ਯੱਗ ਸਥਾਨ, ਵੱਲ ਆ ਗਈਆਂ। ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਤੇ ਦਾਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਮਾ ਬਖ਼ਸ਼, ਸਦੀਵੀ ਗਿਆਨ ਤੇ ਯਸ਼ ਦੇ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੋਮਾ-ਰਸ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਭੈਂਸਾਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਕਟੋਰਿਆਂ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਧਨ ਅਤੇ ਗਊਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ, ਵਾਯੂ, ਵਰੁਣ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲਈ ਪੀੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉੱਠਦੀਆਂ ਹਨ—ਗਊਆਂ ਰੋਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਊਆਂ ਬੁਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਸੋਮਾ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਮਾਵਾਂ ਹਨ; ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਸੋਮਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਰਗਾ ਧਨ ਵਗਾ। ਪੀੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਰਾਹੀਂ ਚਲਦਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਮਾ ਇੰਦ੍ਰ, ਵਾਯੂ, ਵਰੁਣ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲਈ ਪੀੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਲਵਾਨ ਸਾਂਡ, ਹੋਰ ਸਾਂਡਾਂ ਨਾਲ ਜੋਤ ਕੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪੀੜਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਕੱਢਦੇ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਤ੍ਰਿਤਾ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ; ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਸੋਮਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਸੋਭਾਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਭੇਟ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਅਟੱਲ ਗੀਤ ਉਸ ਵੱਲ ਵਗਦੇ ਹਨ; ਗਊਆਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਰੋਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੋਮਾ, ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਰਾਹੀਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਨ ਲਿਆ ਕੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿਖਾਵੇਂ। ਹੇ ਇੰਦੁ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧ, ਸਭ ਕੁਝ ਹਿਲਾ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਧਨ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ। ਹੇ ਵੀਰ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੀਰ ਹੋ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਈਏ; ਚਾਹੀਦੇ ਹੋਏ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਵਗਣ। ਸੋਮਾ, ਤਾਕਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਨਾਮ ਲੱਭੇਗਾ; ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਚਾ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰਿਤ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੋਮਾ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੀੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਰਥਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਕਟੋਰੇ ਵਿੱਚ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਪੱਕੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਮਾ, ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਦਿਵਯ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾਸ ਭਰਿਆ ਕਟੋਰਾ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਪੁਰਾਤਨ ਚਾਨਣ ਜਗਾ, ਸਾਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਲ ਦੇ। ਸੱਚ ਦੇ ਜੀਵਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਕਦੇ ਨਾ ਵੱਧਣ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਉਪਾਸਕ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ—ਅਸਮਾਨੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੇ—ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ। ਸੋਮਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਗਊਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਵੀਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਬਲ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਇਹ ਪੀੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਲਵਾਨ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਰਾਹੀਂ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਛਾਣਣ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਵਾਲਾ ਸੁਨਹਿਰੀ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਗੜਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਅਟੱਲ ਆਸਰੇ ਵੱਲ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਤ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਂਡ, ਪੀੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਉਪਾਸਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਕਟੋਰਿਆਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਂਡ, ਨਿਰਲੇਖ ਰਥ ਵਾਂਗ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਨਹਿਰੀ, ਤ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਕੁਆਰੀ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਪੀਣ ਲਈ ਰਸ ਵਾਲਾ ਬੂੰਦ। ਦਸ ਚਮਕਦਾਰ ਉਂਗਲਾਂ ਇਸ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਈ ਸਜਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹਕ ਰਸ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੂੰਦ ਜੋ ਆਸਰੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਨ ਹੋਈ। ਇਹ ਪੀੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਨਹਿਰੀ, ਪੀਣ ਲਈ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਪਿਆਰੇ ਗਰਭ ਵੱਲ ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਮਾ, ਪਿਆਰੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵਗ, ਜਿਥੇ ਦੇਵਤਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਉਹ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਜੋ ਕੁਝ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਭਜਾ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਗਾ।