ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੰਦੁ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਬੋਲ ਉਠਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੱਧੁਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਵਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਰੁੱਖ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦੁੱਧ ਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮਨੁੱਖੀ ਵੰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਰਸ ਵਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵਹਿੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਆਸਨ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਵੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲੀ ਬੁੱਧੀ ਹੈ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦੁ, ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਮਕਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼। ਸੋਮਾ, ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਅਜੇਤ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਭੇਟ ਲਈ। ਹੇ ਗਾਇਕੋ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੋ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਮ ਰਸ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲਈ ਸਲਾਹੀਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਾਕਤ ਲੈਣ ਲਈ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਇੰਦੁ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਹਾਨ ਧਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵੀਰਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ। ਉਹ ਇੰਦੁ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਨਿਚੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਧਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਵੀਰਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਰਥਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤ ਲੈਣ ਲਈ ਅਟੁੱਟ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਹੋਏ ਦੌੜ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦੁ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਗਾਈਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਆਰਾ, ਉਤਸ਼ਾਹਕ, ਗੂੰਜਦਾ ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਕਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਲਿਆ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪੰਜ ਕੁਲ ਆਪਣੇ ਸਜਣਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਈਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਢੱਕਣੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਕੇ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਜੋੜੀਦਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ, ਆਪਣੇ ਸਜਣਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਛਾਣਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਤੰਗ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਲੰਘਦਾ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਤੇ ਜਿਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਧਾਰਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇਜ਼ ਤਾਕਤਾਂ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਫੜ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਆ, ਇਸ ਧਨ ਵੱਲ ਆ। ਇਹ ਸੋਮਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸੁਖਮ, ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਲੋਕ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਜਿਥੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਉਸਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਝੁੰਡ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਂਡ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ, ਥਾਂ-ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਠਿਨ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿਚ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਅਨਾਜ ਵਾਲੇ ਟੋਕੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਉਂਗਲੀਆਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਵਿਚਾਰ ਉਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਕ, ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ। ਮਾਹਿਰ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਸੁਆਦ ਲਈ ਰਸ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦਾ। ਹੁਨਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਗਾਈਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਉਤਸ਼ਾਹਕ ਪਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ। ਸੋਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਣਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਔਖਾ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਛਾਣਣੀ ਰਾਹੀਂ ਛੱਡੋ; ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ। ਸੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮੱਤ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਛਾਣਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਆਦਰ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਨਿਰਮਾਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਭੇਟ ਲਈ ਵਹੀਆਂ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਸਾਰੀਆਂ ਚਮਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਵਧੀਆ ਹੀਰੋ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਗਾਈਆਂ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ, ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੋਮਾ, ਰਚਨਾਤਮਕ, ਛਾਣਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ, ਢੱਕਣੀ ਹਟਾ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਹੀਆਂ ਹਨ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜੀਆਂ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਚਲ ਪਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰਿਆ ਨਸ਼ਾ, ਸੋਮਾ ਛਾਣਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦਿਆਂ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਆਨੰਦ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ।