ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, "ਸਵਾਹਾ" ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਨਾਲ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਸ ਆਏ ਹਨ—ਵਾਯੂ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸੂਰਿਆ, ਅੱਗਨੀ, ਇੰਦਰ—ਇੱਕਜੁਟ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਰ ਮਿਲਾ ਕੇ। ਸੋਮਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਚੋਲੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਤਿਆਰ। ਸੋਮਾ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਨਸ਼ੇਲੇ ਸੁਖ ਵੱਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਅਸ਼ਵਾਂ ਵੱਲ। ਪਸੇ ਹੋਏ ਬੂੰਦਾਂ, ਪੁਰਾਤਨ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵੱਲ, ਛਾਣਣੀ ਰਾਹੀਂ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵੱਲ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਢਲਾਨ 'ਤੇ, ਇੰਦੂ ਦੇ ਬੂੰਦ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਦਸ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਾਕ ਵਾਂਗ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਧੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਬਲਦ, ਗਾਊਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲਈ, ਪਸੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਲਈ ਛੱਡਦੇ ਹਨ। ਪਸੇ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਧ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯਜਨ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸੋਹਣੀ, ਪਸੇ ਹੋਈ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਰਾਤਨ ਗਿਆਨ ਵਗਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੰਦੂ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਕ ਸੁਖ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਲੁਕਵੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਗੀਤਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਦੇ ਬੂੰਦ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੀ ਜੋੜੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਵਗ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਮਿੱਠਾਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਧਾਰ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਰਪੂਰ, ਫੈਲ ਗਈ ਹੈ; ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਜੋਗ। ਬਲਦ, ਬੋਲ ਵਿਚ ਅੱਗੇ, ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਧੁਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸੱਚਾ ਕਰਮ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਵਮਾਨਾ, ਟੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਿਆਰਾ, ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਲਪੇਟਿਆ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਹੈ; ਗੂੰਜਣ ਵਾਲਾ, ਭਜਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਾਯੂ, ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਭਾਗਾ ਲਈ, ਮਿੱਠਾਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਤਾਕਤ, ਸ਼ੋਹਰਤ, ਅਤੇ ਜਮਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ, ਮਿੱਠਾਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਓ। ਇਹ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਧਾ ਕੇ, ਵਗ ਗਏ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਸ ਨਿਕਾਲਦੇ, ਉਹ ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਤਾ ਦਿਉਣ। ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਦਾਤ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵਗਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੱਤ ਵਿਚਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਗਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਮਾ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਗਾਊਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਦੇ ਹਾਂ। ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਲਾਲ-ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਚੋਲੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਗਾਊਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਗੋ, ਹੇ ਦਾਨੀ; ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ; ਹੇ ਇੰਦੂ, ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ। ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਵਗੋ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤਾਕਤ; ਹੇ ਸੋਮਾ, ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦਿਓ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਭੋਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਦਰਸ਼ਕ ਹੈ, ਵੰਸ਼ ਲਈ ਭੋਜਨ ਵਾਂਗ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਗਿਆਨੀ, ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਚੰਗੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਚੁਣਿਆ ਅਤੇ ਸੱਚਾ, ਘਰ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਝੂਠ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜਨਮ ਵੇਲੇ, ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਵੱਡਾ, ਅਤੇ ਕੌਸਮਿਕ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੇ ਵੱਡਾ। ਉਹ, ਸੱਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ, ਜੋ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਸਰੋਤ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ, ਮਹਾਨ ਯੁਵਕ ਲਈ, ਵਗਣ ਵਾਲੇ, ਪਸੇ ਅਤੇ ਫੈਲਾਏ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰੱਖੇ ਹਨ। ਅਮਰ ਅੱਗ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੱਤ ਧਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਨਿਪੁੰਨ, ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੋਮਾ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਡੂੰਘਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ; ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਭਜਨ ਲਈ, ਰਾਹ ਆਸਾਨ ਕਰ; ਪੁਰਾਤਨ ਚਾਨਣ ਨਵੀਂ ਚਮਕਾ। ਹੇ ਪਵਮਾਨਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਗਾਊਆਂ, ਘੋੜੇ, ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਦੀਵੀ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਦਿਓ। ਪਸੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ, ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਧਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ, ਕਰਤਾਵਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਲਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਸੋਮਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ, ਗਾਊਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਗਏ ਹਨ; ਯਜਨ ਵਾਂਗ, ਸੱਤ ਵਿਧਾਨੀਆਂ ਨਾਲ।