ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੱਕਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਪੰਜਾਇਤ ਨੇ ਵੰਡੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਦਾ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਨਾ ਕਿ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਾਨ ਸਦਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜੋ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਦਾਨ ਵੱਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸ਼ਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀਆਂ ਤੇਰੇ ਤੇਜ਼ ਬਲ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰੌਂਦ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਥੋਂ, ਤੇਰਾ ਅਜਰ ਅਮਰ ਰਖਿਆਕਾਰ, ਜੋ ਕਦੇ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇਜ਼ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ, ਅਜੇਤ, ਅਤੇ ਤੂਗਰਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਵੇ। ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਇੰਦਰ—ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਨੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਸੋਮਾ ਹੋਵੇ। ਅਤੇ ਤੂੰ, ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਬੈਠ; ਆਉ, ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂ। ਹੁਣ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਿਫਤ ਕਰ, ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ 'ਇੰਦਰ ਨਹੀਂ ਹੈ'—ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰੀਏ? "ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਗਾਇਕ—ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੋ!"—ਇੰਦਰ ਆਖਦਾ ਹੈ। "ਮੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹਾਂ। ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਖੇਤਰ ਮੈਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੰਡ ਖੰਡ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ—ਉਹ ਸਾਥੀ, ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹਨ—ਜਦ ਤੂੰ ਦੂਰ ਦੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਸ਼ਰਭਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਦੋਸਤ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਹੁਣ, ਜਿਹੜੇ ਇੱਥੇ ਰੋਕੇ ਗਏ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੌੜ ਪਵੋ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਜਿੰਦ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੋਚ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਿਆ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ; ਵੱਡੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਗਰਜਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਲਿਆਇਆ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਜਰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੋਤਾਂ ਤੋਂ ਭੇਟ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਬੋਲ ਚਿਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਚਾਰ ਧਾਰਾਂ ਦੁੱਧੀਆਂ—ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ ਗਈ? ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਬਾਣੀ ਰਚੀ; ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਾਣੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠੀ ਤਾਕਤ ਦੁੱਧਦੀ ਹੈ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸਿਫਤ ਸਮੇਤ ਆਵੇ। ਦੋਸਤ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਚੌੜੇ ਪੈਰ ਪਾ; ਗਰਜਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਦੇ। ਆਉ, ਅਸੀਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰੀਏ, ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੀਏ; ਉਹ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਛੁਟੀਆਂ, ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪੈਣ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਹੁਣ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣਾ ਲਈ ਯਜਨਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਰਬਸੰਪੂਰਨਤਾ ਵਾਲੇ, ਦੂਰ-ਦੇਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪੁਰਾਣੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਰਥ ਜੋੜਨ ਵਾਲੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਸਮੇਤ। ਤੇਰਾ ਦੂਤ, ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣਾ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਪਿਆਸੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ। ਜੋ ਨਾ ਪੁੱਛਦਾ, ਨਾ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ—ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੁੱਲ-ਚੁੱਕ ਤੋਂ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ; ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖੋ। ਹੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਸੱਚੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਸਿਫਤ ਗਾ; ਮਹਾਨ, ਅਮਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ। ਵਰੁਣਾ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀ, ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਉਹ ਲਾਲੀਮਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਧਨਵਾਨ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਇਕੋ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਅਮਰ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਹਨ, ਉੱਚੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ; ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਮਿਲਕੇ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰੋ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਤਰੀ, ਅਟੱਲ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ, ਘੋੜੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਪੂਰਬੀ ਹਵਨ ਦਿਉ, ਹੇ ਮਰਦੋ, ਜਮਦਗਨੀ ਸਮੇਤ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਆ ਜਾ, ਵਾਇਯੂ, ਚੰਗੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਡੀ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ; ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ, ਉੱਪਰ, ਮੈਂ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਅਧਵਰਯੂ ਸਿੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਭੇਟਾਂ ਲਿਆਉਣ ਲਈ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ, ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਦੁੱਧ ਮਿਲੀ ਸੋਮਾ ਪੀ। ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਮਹਾਨ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਨਿਸਚਿਤ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ। ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਹਾਨ ਹੈਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਜੋਂ, ਹੇ ਅਸੁਰ, ਤੂੰ, ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਜੋਤਿ, ਅਜੇਤ ਹੈਂ। ਇਹ ਜੋ ਨੀਵਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਰੋਹਿਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦੱਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਪਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਵੱਡਾ ਇੱਕ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਸੁਨਹਿਰੀ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਵਸੂਆਂ ਦੀ ਧੀ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਭੈਣ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਨਾਭੀ—ਮੈਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਬੋਲਦੀ ਹੋਈ, ਬਾਣੀ ਜਾਣਦੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ—ਕੋਈ ਅਬੁੱਧ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਸੇਵਾ ਪਾਈਏ; ਸਾਨੂੰ ਜਾਣੂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਔਰਵਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਸ਼ੁਚਿ ਅਤੇ ਅਪਨਵਾਨ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਵਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ, ਪਰਜਨਯ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਪੀੜਾਈ ਲਈ, ਜਾਂ ਭਗਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਵਾਇਯੂ, ਸੂਰਜ, ਆਦਿਤਿਆ ਅਤੇ ਅੱਗੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਾਤ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾ ਲਈ ਸਦਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ।