ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਤਕਾਰ ਦੀ ਕਦਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿੱਲਾ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਹੋਰ ਖ਼ਜ਼ਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।” ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਇੰਦਰ! ਸੈਂਕੜਾ ਗੁਣਾ ਇਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਆ, ਅਨੇਕਾਂ ਖੁਰਾਕਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਣਾ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ।” ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, “ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ! ਤੂੰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਵਜਰ ਫੜਕੇ, ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਗਵਾਂ ਦਾ ਧਨ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।” ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਭਾਵ ਪ੍ਰਗਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ! ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਭਜਨ ਗਾ ਕੇ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਚਰਾਗਾਹ ਵਾਸਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।” ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ! ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਇਨਸਾਨੀ ਇਛਾਵਾਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆਏ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।” ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ, “ਹੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ! ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇਛਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਇੰਦਰ।” ਭਗਤ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ! ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਦੇ, ਹੇ ਪੁਰੰਧੀ!” ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ! ਤੇਰਾ ਜੋ ਮਹਾਨ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੁਣ ਹੈ, ਉਹੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਿਲੇ।” ਤੇਰਾ ਜੋ ਸੋਮਰਸ ਦਾ ਰਸ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ! ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਉਹੀ ਸੋਮਰਸ ਦਾ ਰਸ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਤਾ, ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਸੋਮਰਸ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।” ਫਿਰ ਭਗਤ ਸੋਮਰਸ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, “ਇੰਦਰ ਲਈ ਸਾਡੀਆਂ ਸੁਰਾਵਾਂ ਗੂੰਜਣ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਕਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਭਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ, ਸੱਤ ਗੋਤਾਂ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਸੋਮਰਸ ਉੱਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ, ਤ੍ਰਿਕਦ੍ਰੁਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਸਾਵਧਾਨ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਵੱਲ, ਸੋਮਰਸ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਇੰਦਰ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਲਈ ਸੋਮਰਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਭਗਤ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਸੰਘਾਰੀ ਇੰਦਰ! ਸੋਮਰਸ ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਬੂੰਦਾਂ ਤੇਰੇ ਘਰਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋਣ।” ਸ੍ਰੁਤਕਕਸ਼ਾ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ, “ਇਹ ਘੋੜੇ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਗਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।” ਭਗਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਮਰਸ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਟਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਇਹ ਦਾਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ।” ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ! ਸਾਡੇ ਗੀਤ ਤੱਕ ਤੈਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਯੋਗ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆ ਸਕੀਏ।” ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, “ਤੂੰ ਵਿਰੋਧੀ, ਨਾਇਕ ਅਤੇ ਦਿਲੇਰ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨੀ ਹੈ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਦਾਨੀ! ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੀਂ।” ਭਗਤ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਬਲ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਪਾਦਰੀ ਵਾਂਗ ਥੱਕ ਨਾ ਜਾ; ਸੋਮਰਸ ਪੀ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣ, ਜੋ ਧਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।” ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸਾਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਾ ਕਰਨ, ਇੰਦਰ; ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।” “ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰੀਏ; ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹਾਂ।” “ਤੇਰੇ ਭਗਤ, ਚਾਹੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਠਹਿਰੇ ਹੋਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕਵੀ ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ, ਇੰਦਰ।” ਫਿਰ ਕਹਾਣੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ—ਇੰਦਰ, ਦਾਨੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬਲਵਾਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਉੱਥਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਵੇਂ ਸਿਰੇ ਨਿਨਾਂਵੇਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਸਰਪ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਸੰਘਾਰੀ! ਭਗਤ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਉਹ ਇੰਦਰ, ਦਿਲਦਾਰ ਮਿੱਤਰ, ਸਾਨੂੰ ਘੋੜੇ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਜੋ ਮਿਲਣ; ਉਹ ਵਿਅਪਕ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈ।” ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਸੰਘਾਰੀ! ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਅੱਜ ਜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਕੀਤਾ, ਇੰਦਰ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ।” ਜੇਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ! ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਜੇਅਯ ਅਤੇ ਅਜਿੱਤ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਸੁਭਾਵ ਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੱਚੇ!” “ਸੋਮਰਸ ਚਾਹੇ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੇੜੇ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।” “ਅਸੀਂ ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰੇ; ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਬਲਦ ਬਣੇ।” ਇੰਦਰ ਵੱਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀਤ, ਸੋਮਰਸ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ, ਮਹਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸੋਮਰਸ ਦਾ ਅਸਲੀ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਵਜਰ, ਜੋ ਬਚਨ ਰਾਹੀਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਉਹ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਾ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲਾ। ਭਗਤ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਆਸਾਨ ਰਾਹ ਦਿਖਾ, ਇੰਦਰ, ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ; ਤੂੰ ਦਾਨੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਹੈ।” ਉਹ ਜਿਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦਾ—ਉਸ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਨਾਂ ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਘਟਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਹੀ ਅਸਹਾਇ ਮਨੁੱਖ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਆਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਜੁੱਬਾਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਾਰਿਆ—ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਗਾਂ ਵਿੱਚ। ਜਦੋਂ ਸਰਪ ਦੀ ਚਮਕ ਖੰਡਿਤ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਭਗਤ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਸੰਘਾਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੇ; ਮੈਨੂੰ ਅਜਿੱਤ, ਅਟੱਲ, ਮਰਦਾਨਾ ਬਲ ਮਿਲੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸੋਮਰਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ, ਭਗਤ ਉਸਨੂੰ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।