ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵੈਦਿਕ ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਕਦੇ ਠੱਗੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਭਗਤ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਮਧੁਰ ਸੋਮ ਰਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—"ਆਓ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਇੱਥੇ ਆਓ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਸੋਮ ਰਸ ਦੇ ਪਾਨ ਲਈ।" ਉਹ ਅਗਲੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਗਧੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਸੁਤੰਤਰ ਲੱਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੋਮ ਰਸ ਪੀਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਫਿਰ, ਉਹ ਤਿੰਨ-ਜੁਤੇ, ਤਿੰਨ-ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਆਉਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ। ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਨਾਸਤਯ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸੋਮ ਰਸ ਦੇ ਪਾਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਉਣ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਅਚੰਭੇਕਾਰੀ ਚਿਕਿਤਸਕ ਹਨ, ਆਨੰਦ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੰਸ ਵਾਧੇ ਲਈ ਸੱਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਛੱਡਣਗੇ ਨਹੀਂ। ਯਜਮਾਨ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਵੇਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਾਂ?" ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਲਈ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਨਪਵਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਪਹਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੂਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਦਇਆ ਪਿਤਾ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਦੁਆਰਾ ਆਰਾਮ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੀਤ੍ਰ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਪਰਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸੋਮ ਰਸ ਪੀਣ ਆਉਣ ਅਤੇ ਗੋ-ਧਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਯਜਮਾਨ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਸੋਮ ਰਸ ਪੀਣ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਉਪਕਰਨਾਂ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ੀਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਉਹ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮ ਰਸ ਪੀਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਸਿਫ਼ਤ ਵਾਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਗੋ-ਧਨ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਆਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ ਰਥ ਅਤੇ ਜਲ ਛਿੜਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਆਉਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਜਮਾਨ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚਮਤਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਨੰਦ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਮਰ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਸੋਮ ਰਸ ਨੂੰ ਖੋਜ ਕੇ, "ਮੈਂ ਇਹ ਇੰਦਰ ਲਈ ਨਿਚੋੜਾਂਗੀ" ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੌਸ਼ਨ, ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਦਾਨੀ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਣਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਸੱਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਕੋਨੇ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਦਾਤ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਗਤ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤਗਣ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਸ਼ਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤਗਣ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੌ-ਗੰਢ ਵਾਲੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਪਾਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਭੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਜਨਮੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਹਾਰਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਯਜਨਾ, ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਕਰਮ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੱਕਾ ਹਵਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇ, ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਪਹਾਰ, ਜੋ ਗੀਤ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ। ਸਾਰੇ ਯਜਮਾਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਸਵਕਾਰਨ, ਉਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸੋਮ ਰਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਦਾਤਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਹਨ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਗੀਤ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲਈ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਦਾਤਾ ਹਨ, ਕਈ ਵਾਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਫੜਕੇ ਨੇੜਲੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਜਲਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ। ਯਜਮਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚੌੜੀ ਛਾਂਵ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਕੁਆਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਸੋਮ ਰਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਾਣ ਕੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਰਸ ਨੂੰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਇਹ ਇੰਦਰ ਲਈ ਨਿਚੋੜਾਂਗੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਕ੍ਰ ਲਈ ਨਿਚੋੜਾਂਗੀ।" ਨੌਜਵਾਨ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਘਰ-ਘਰ ਚਮਕਦਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ, ਜੌ, ਦਹੀਂ, ਪਿਠੇ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੀਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ ਸੋਮ ਰਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੋਮ ਰਸ ਇੰਦਰ ਲਈ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਵਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੈਰ-ਪੈਰ ਕਰਕੇ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?" ਉਹ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਏ, ਵੈਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਦਿਕ ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੀ ਭਾਵਨਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਆਸ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।